Onzichtbaar

Wij zijn open

Op diverse websites over psychische gezondheid werd er al over gesproken: een actie op 5 oktober omtrent openheid rondom psychische klachten. Het idee is dat we Nederland mentaal gezonder maken door open te zijn. Meer dan honderd organisaties doen mee, maar ook individuen kunnen hun bijdrage leveren. Wij willen daar met ons team ook onze bijdrage aan leveren. Bij Maarjezieternietsvan geven we woorden aan onzichtbaar psychisch en lichamelijk lijden.

Waar ben jij open over?
Shirl: Over ongeveer alles wat zich afspeelt in mijn/ons leven. Van psychische mankementen tot lichamelijke issues en over alle hulp die we daarbij krijgen.

Miranda: Over mijn burn-out die overging in een zware depressie.

Anouk: Vorig jaar heb ik na een zoektocht van 16 jaar de diagnose endometriose gekregen. Door deze ziekte is mijn menstruatie erg pijnlijk en buiten de menstruatie om heb ik ook vaak buikpijn, klachten van mijn blaas, last van vermoeidheid en nog een heleboel meer klachten. Door de endometriose ben ik verminderd vruchtbaar en hopen wij via IVF een kindje te krijgen. Ik schrijf over het traject en alle hobbels en angsten die daarbij komen kijken, maar ook over de overwinningen.

Suus: Over het feit dat ik gediagnosticeerd ben met PTSS. Het is iets wat bij mij hoort en waarvan ik niet zal genezen.

Wanneer besloot jij open te zijn?
Shirl: Ik ben altijd al open geweest over bepaalde dingen maar iets meer dan twee jaar geleden besloot ik écht open te zijn. Ik vind het belangrijk om te vechten tegen de vooroordelen en stigma’s rondom onzichtbaar ziek zijn en de gevolgen daarvan en had het daar veel over met Suus. Zo ontstond deze site.

Miranda: Vanaf januari dit jaar tegenover mijn familie. In maart schreef ik dankzij een vriendin een gastblog op deze site en wilde ik het niet langer verbergen.

Anouk: Nadat ik de diagnose kreeg, merkte ik dat ik emotioneel behoorlijk vastliep. Dat de endometriose ervoor zorgt dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is, was natuurlijk ook een enorme klap. Ik had het nodig om open te kunnen praten en schrijven over deze twee onderwerpen om het een plekje te geven, maar ook om niet zo’n groot geheim mee te dragen. Hoe meer mensen ik vertelde van ons traject, mijn zoektocht naar de diagnose en mijn klachten door de endometriose, hoe kleiner de “elephant in the room” werd. Het onderwerp werd lichter en daarmee de emotionele pijn ook. Nu de emotionele pijn steeds minder speelt, hoop ik met mijn ervaringen anderen te kunnen helpen en meer bekendheid en kennis te creëren over endometriose.

Suus: Een aantal jaren geleden liep ik tegen de lamp. Ik was op. Moegestreden. Ik zat helemaal klem met mezelf, in EMDR-sessies en thuis. Er werd besloten dat ik een crisisopname kreeg en zo zat ik binnen een uur later op een gesloten afdeling van de GGZ. De ironie was dat ik die dag met mijn man een weekend weg zou gaan met Pasen. Het werd de Paaz voor mij. Ik had het gevoel dat ik in twee werelden leefde en had daar totaal geen energie voor. Ik keeg appjes met lieve vakantiewensen. Maar dit was alles behalve vakantie.

Welke reacties kreeg jij van mensen om je heen?
Shirl: Heel wisselend. De één haalt er erkenning en steun uit, terwijl de ander vindt dat ik veel te open ben en dat ik teveel deel. Vooral mensen die mij persoonlijk kennen, vinden het wat ongemakkelijk om zoveel te weten. Ik heb me daardoor echter nooit laten tegenhouden en haal kracht uit de mensen die zich door mijn openheid niet meer alleen voelen.

Miranda: Aan de ene kant veel meer begrip maar ik vernam ook dat mensen niet goed wisten hoe ze moesten reageren. Het feit dat ik meer begrip kreeg, deed me heel goed. Mensen snapten nu eindelijk waarom ik thuis van mijn werk was.

Anouk: Ik merk dat mensen veel meer begrip hebben voor onze situatie. Ik krijg geen pijnlijke vragen meer. En als ik mij niet goed voel, begrijpen ze dat veel beter. Ook waren een aantal mensen verbaasd, toen ze hoorden van mijn klachten. Ze hadden het nog nooit aan mij gemerkt.

Suus: Ik kreeg veel steunende appjes, kaarten en bezoekjes in de kliniek.
Op Instagram poste ik veel foto’s en schreef ik erbij. Dat bleek uiteindelijk een fijn naslagwerk voor mezelf en een middel om in contact te komen met lotgenoten. Daar ‘ontmoette’ ik ook Shirl en begonnen we op deze site te bloggen, schreven we gedichten op Instagram en kwamen we in contact met nog meer mensen. Het was al snel duidelijk hoeveel behoefte er aan openheid is. Juist ook omdat anderen het (nog niet) durven en dan zo toch (h)erkenning lezen.

Wat zou je tegenhouden iets niet te vertellen?
Shirl: Sommige dingen deel ik bewust niet (meer) of ik deel slechts delen ergens van. Dit omdat wij twee kinderen hebben rondlopen en ik wil niet álles over hen delen. Ook over mezelf deel ik nu hele andere dingen dan een jaar geleden, want ik ben mij nu, zo zonder medicatie, veel bewuster van de impact die bepaalde onderwerpen op anderen kunnen hebben. Wat trouwens niet betekent dat ik mij schaam voor dingen die ik destijds wél deelde.

Miranda: Het kan erg heftig aankomen als ik vertel hoe ik me écht voel.

Anouk: Ik was in eerste instantie bang voor vervelende reacties. Of dat ouders het niet meer aandurven mij als gastouder te hebben, want straks ben ik te vaak ziek of toch snel zwanger. Ook is het verrassingseffect bij familie en vrienden nu weg wanneer ik zwanger zou zijn.

Suus: In principe houdt vrij weinig mij tegen. Het is zoals het is. Ik kies alleen wel bewust mijn woorden. De setting bepaalt ook veel. Het is niet zo dat je ineens out in the open je diagnose op tafel gooit. Maar als er iets ter sprake komt, ben ik daar wel open over.

Wat wil je een ander meegeven om het bespreekbaar te maken?
Shirl: Deel wat goed voelt voor jou, deel wat jij kwijt wil over jouw situatie (maar denk daarbij wel aan de privacy van mensen die ermee te maken hebben) en houd niet teveel rekening met wat anderen van jouw verhaal zullen vinden. Weet dat élk verhaal ertoe doet en dat je altijd welkom bent in onze mail.

Miranda: Doe het. Het geeft uiteindelijk zo veel meer begrip.

Anouk: Nu anderhalf jaar verder zou ik iedereen aanraden open te zijn over het onderwerp wat zij zouden willen bespreken. Het heeft mij zo veel meer gebracht dan er niet over te praten en het heeft ook andere dames geholpen.

Suus: Het is zoals het is. Het kost onnodig veel energie om in verschillende werelden te leven. Je hoeft niet in detail te vertellen waar je last van hebt, maar dát je ergens last van hebt mag je best aangeven. Zo heb je meer energie voor jezelf en het herstel. Je mag deze ruimte innemen voor jezelf, dat ben je waard.

Hoe werkt de challenge?
1. Teken een cirkel op je hand.
2. Maak een foto of video.
3. Plaats deze maandag 5 oktober op sociale media.
4. Gebruik de hashtags #ikbenopen en #maarjezieternietsvan
5. Daag drie anderen uit om mee te doen door hen te ‘taggen’.

Kijk je mee op onze Instagram om te zien hoe wij daar invulling aan geven?
https://www.instagram.com/maarjezieternietsvan/

Suus

Suus | 32 - Woont in Friesland | Moeder - vrouw - vriendin - zusje - tante
Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *