Na een tijd dubben, afwegen en door een moeras te waden is het woord eruit. Ik ben chronisch ziek, nee ik word helaas niet beter. Nee het is niet te genezen. Ja het is besmettelijk. Nee niet via de wc bril.

Natuurlijk krijg ik veel vragen, maar dat is juist fijn. Eindelijk kan ik erover praten. Eindelijk mag ik er van mijzelf over praten. Ik hoef het niet meer voor mijzelf te houden en mij te isoleren.
Ik heb HSV-2 (herpes genitalis) gekregen toen ik heel jong was, 14. Ik was er nog niet klaar voor. Deze seksuele ervaring heeft mij getekend voor het leven. Hierdoor werd ik zwaar depressief. Ik was ziek, heel ziek. Een stuk zieker dan “normale” mensen. Ik had al een slechte weerstand en immuunsysteem.
Zeker omdat ik het jaar ervoor Pfeiffer kreeg, waardoor m’n immuunsysteem nog slechter werd. Ik heb zeker de eerste 6 jaar vaak ziek en in m’n bed doorgebracht.

“Normale” mensen hebben 1 ernstige aanval met blaasjes, wondjes en koorts, waarna het daarna steeds minder voorkomt. Helaas heb ik nu nog steeds aanvallen na 16 jaar, gelukkig bijna nooit blaasjes en wondjes, maar wel verhoging, keelpijn, gezwollen lymfeklieren en jeuk daar beneden.

Deze aanvallen gaan gepaard met schaamte, woede, verdriet en angst. Deze ziekte zorgt voor de meeste depressies bij mij door deze gevoelens die erbij komen kijken.
Maar je ziet er niets van. Ik trek mij vaak terug, weinig mensen weten het. De meeste therapeuten begrijpen het niet en zijn te beroerd om het te Googlen. Maar ik wil er niet langer stil over zijn. Ik wil erover kunnen praten met de mensen die er wel toe doen. Ik wil niet meer zwijgen. Ik wil mijzelf kunnen zijn en niet liegen over wat ik heb en waarom ik nou weer ziek ben.

6 thoughts on “Ziek, maar je ziet het niet

    1. Dankje! Jullie steun is erg fijn, ook lieve reacties gehad. Laatste paar dagen beetje te druk gehad, dus land nog niet helemaal. Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *