Het is Woensdag 27 Februari. Vandaag zou ik teruggebeld worden door een arts, heb ik een afspraak bij de vervangster van mijn psychiater en vandaag hoopte ik duidelijkheid te krijgen.

Het is warm vandaag, zo warm dat ik besluit om alleen een T-shirt aan te doen naar de GGZ instelling waar ik onder behandeling ben. De vrouw waar ik een afspraak mee hebt kent mij beter dan ieder ander dus ik verwachtte een fijn gesprek. Ze roept ons bij haar en ik zie haar kijken, eerst naar mijn ogen (want: make up doet wonderen!) En vervolgens dwalen haar ogen af naar mijn blote arm. Ze ziet mijn littekens, ze ziet wonden, ze ziet dat het nog niet oké gaat. Ik vertel haar dat ik vanaf Maandag weer alleen thuis ben, alleen met 2 kinderen.

Ik vertelde dat ik meerdere malen voor het raam weg getrokken werd, dat ik nog steeds dissocieer en dat ik dan geen idee heb wat ik doe. Ik keek haar aan met tranen in mijn ogen en zei (best een beetje trots) dat ik eindelijk open sta voor opname. Ze keek brood nuchter terug en zei dat we maar moeten afwachten wat er mogelijk is na het MDO. Meteen ontstond er paniek in mijn hoofd; NA het MDO? En wat moet ik dan VOOR het MDO? Waar mensen om mij heen naar de GGZ en opname wijzen, wees zij naar het revalidatiecentrum waar ik Donderdag een gesprek heb en in de uitnodiging van hen stond duidelijk dat ik op een wachtlijst kom.

Waar ik hoopte op duidelijkheid na ons gesprek, kreeg ik alleen maar meer vragen. Ze weet dat de mensen om mij heen mij niet kunnen opvangen, dat onze families al genoeg hebben om mee te dealen, dat ik eigenlijk overal teveel ben en niemand mij nog echt kan helpen. Ze weet dat ik niet nóg meer ‘vreemde’ mensen aan huis wil, dat ik de kinderen wil beschermen en het zo graag alleen zou willen doen. Ze weet dat ik wil, maar niet kan. En toch eindigde ze het gesprek met “Het komt allemaal wel goed!”

Ja? Vertel? Hoe komt dit vanzelf goed? Ik weet dat ze het goed bedoeld allemaal, maar toch doet het pijn om van hot naar her te gaan. Het doet pijn dat niemand echt weet wat ze met al mijn ziektebeelden moeten en het doet pijn als mensen mijn zorgen wegwuiven met “Je kunt het wel” “Dit is gezond voor je” en “het komt wel goed” terwijl ze weten dat ik een atoombom voor mezelf kan zijn.

Zien ze het dan niet?

Na een hele dag wachten op een telefoontje (ik HAAAAT bellen!!!) en een zwaar gesprek sprak de arts (8 uur te laat) mijn voicemail in met de mededeling dat hij morgen (vandaag wanneer dit online komt) weer terug zou bellen. Ah fijn, nóg een dag wachten! Kon ik maar toveren, dan toverde ik de wereld zoveel mooier.

Liefs, Shirl

Founder van #maarjezieternietsvan. Moeder van 2 kinderen, vrouw van de liefste, baasje van een Golden retriever (Sem) Naast mijn chaotische gezinsleven ben ik ook nog in het bezit van veel te veel diagnoses, een heus pretpakket waar ik graag over schrijf. Ik haat taboes en stigma's en krijg jeuk van burgerlijke dingen.

Eén gedachte over “Zien ze het dan niet?”

  • Oei, ‘het komt wel goed’ vind ik een ontzettende dooddoener. Het is zo belangrijk dat je gezien wordt en dat er naar je geluisterd wordt! Ik hoop voor je dat er snel duidelijkheid komt, want van onduidelijkheid knap je ook niet op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *