Ouderschap

Moederschap in coronatijd

Pinterest LinkedIn Tumblr

Wat een rollercoaster is dit jaar geweest. Als ik nu terugkijk, was het niet een extreem heftige achtbaan, maar meer zo’n lieveheersbeestje op wieltjes waar je vroeger toen je écht klein was voor het eerst in mocht. Weet je dat nog? Eindelijk had je de lengte bereikt!
Zo’n achtbaan waarvan, als je net om de hoek komt kijken echt heftig lijkt, maar later ‘als je groot bent’ echt peanuts was vergeleken met waar je nu bent. Dat is 2020 icm moederschap voor mij.


Pre corona
Ik neem je even mee terug naar januari 2020. Aan het eind van januari is onze zoon geboren. Na 1 nachtje in het ziekenhuis mochten we hem mee naar huis nemen. We hebben eerst bijna anderhalve week kraamzorg gehad en in die periode kwamen alleen directe familie ons jongetje bewonderen.

Iedereen stond te popelen om onze baby te zien en tot aan de lock-down hebben we ook echt súper veel visite gehad. Om mijn man te ontlasten dacht ik dat het handig was om ook doordeweeks – als hij aan het werk was – visite te ontvangen.
Nou, toen de lock-down was voelde ik goed hoe moe ik was.
Achteraf was dat echt véél, maar als ik toen wist wat ik nu wist, had ik waarschijnlijk nog een tandje bijgezet want niet iedereen had hem uiteindelijk kunnen bewonderen.

Corona
Ja, en toen was er corona. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er echt weinig van meegekregen heb in het begin. Voor de lock-down was het wel in het nieuws maar ik heb dat niet gevolgd. Sterker nog, de tv is hier niet aan geweest (we hadden iets veel mooiers om naar te kijken immers) en de nieuws-apps heb ik ook niet aangeraakt. Ik leefde echt in een bubbel.

In het begin van de lock-down vond ik het wel super surrealistisch. Iedere ochtend werd ik wakker met de gedachte “Is dit echt? Het voelt als een film.” Verder kon ik me er niet zo druk om maken want ten eerste is het geen kinderziekte en ten tweede, zo’n kleintje die bepaald de waan van de dag.

Op een gegeven moment kreeg ik het nieuws weer mee en is het natuurlijk wel bizar. Een virus die de hele wereld overneemt. Wat ben je dan nietig als mens. Iedereen wordt gigantisch in zijn/haar vrijheid beperkt en het voelt zo tegennatuurlijk om met een grote boog om iedereen heen te lopen.

Ik ging er wel iedere dag uit om te wandelen. We vinden het beide belangrijk dat hij veel buiten is. Alleen merkte ik wel dat mensen graag in de wagen wilden kijken en daarbij geen afstand namen van ons jongetje. Er was nog heel weinig over corona bekend in het begin dus dat vond ik echt niet fijn en ik voelde me dan ook een leeuwin die haar welpje beschermde.
Daarna ben ik hem dan ook veel gaan dragen. Dit was voor beide fijn, hij werd er heel rustig van en sliep lekker tegen mij aan en voor mij als moeder waren dit ook super fijne momenten.

Ritme
Hoewel je met een kleine weinig ritme hebt en het ritme weer om gaat als je nét een ritme hebt gevonden, vonden we wel een ritme in de activiteiten.
Ik heb het eerst heel lastig gevonden dat we niet konden gaan babyzwemmen. Hier had ik in mijn zwangerschap zó naar uitgekeken. Tijdens het zwangerschapszwemmen (en dan vooral tijdens het dobberen op een stang in het water) voelde ik hem altijd en stelde ik me voor hoe lekker hij kon spartelen als hij geboren is.
Het hielp natuurlijk ook niet mee dat je verder geen mensen ziet en je véél tijd doorbrengt binnen dezelfde 4 muren.

Na de eerste golf hadden we activiteiten gevonden die ik samen met mijn zoon kon gaan doen. De kinderboerderij opende zijn deuren weer. Dus we hebben een abonnement aangeschaft en zijn heel vaak bij de geitjes geweest om die te aaien en te voeren.

Ondanks dat ik het af en toe wel lastig vond om mijn kleine in coronatijd groot te brengen, heb ik altijd gekeken naar wat wél kon. De bevalling kon gewoon – naar wens – in het ziekenhuis plaatsvinden en ook mijn man kon daar zonder problemen bij zijn.
We konden iedere dag wandelen en onze vent ontwikkelde zich super snel en goed. Het is een super vrolijk ventje en hartstikke gezond.

Babysteps
Inmiddels hebben we een zitje gekocht voor op de fiets (baby waar ben je? Hij is al 10 maanden!) en kunnen we zijn wereldje groter maken. Onze eerste keer fietsen zit er op. Wát een mijlpaal is dat. Nadat het babyzwemmen niet door kon gaan, heb ik hier zó enorm naar uitgekeken.

Moederschap is wensen dat je baby altijd een klein baby’tje blijft en tegelijk enorm uitkijken naar de volgende stappen en mijlpalen.

Het meest lastige aan een baby in coronatijd is voornamelijk het emotionele aspect. Zijn oma is de enige persoon die hem ook daadwerkelijk op ziet groeien. Natuurlijk ziet hij wel eens mensen waar we hecht mee zijn, maar niet structureel. Daar heb ik het af en toe wel moeilijk mee. Helemaal omdat mijn broer in het buitenland woont en we hem dus alleen kunnen zien als de coronamaatregelen dat toelaten.


Liefs,

Suus

If you get tired learn to rest not to quit

Write A Comment

Pin It
%d bloggers liken dit: