Joehoe, wees welkom medemensen! Als je hier bent beland ben je waarschijnlijk benieuwd naar ons verhaal, waarom deze naam? Waarom zijn we deze site begonnen en waarom hebben wij geen vaste dagen voor blogs? Dat gaan we je hieronder vertellen, lees je verder?

Goed, laten we beginnen bij het begin. Ongeveer een jaar geleden fluisterden Suus en ik (Shirl) in elkaars inbox. Na elkaar jaren gevolgd te hebben bleek dat we aardig op elkaar lijken en flinke raakvlakken hebben en na onze inbox gesprekken bleek ook nog dat we beide ondernemende plannen hadden die elkaar óók nog eens overlapten. “Zullen we?” “Wil jij een deel van ik poëzie van jou worden” vroeg ik haar en ze zei volmondig ja ik wil!

We besloten onze eigen hashtag te beginnen; #maarjezieternietsvan. Een hashtag die bij ons past en waar andere onzichtbaar zieke mensen zich ook mee kunnen identificeren. Als je van de buitenkant zou kunnen zien wat er van binnen mankeert dan zou je ons waarschijnlijk niet meer herkennen. We hebben nare ziektebeelden en kwamen er daardoor achter dat er veel nare taboes zijn rondom onzichtbare dingen want: Je ziet er niets van. Samen besloten we dat, dat moest veranderen. Bye bye taboes, wij zullen jullie eens..

Goed, ikpoëzievanjou zou in eerste instantie onze webshop én blog worden. In eerste instantie leek dat wel handig maar na loop van tijd bleek het handiger om die 2 apart neer te zetten. 1 voor de webshop (to be) en 1 waar we ons volledig kunnen storten op het schrijven én waar we samen met andere mensen op kunnen schrijven maar na een tijdje bleek onze hashtag meer bij ons te passen als naam en gingen we op deze site verder met bloggen. Wij doen niet aan vaste dagen voor een bepaald onderwerp (enkel wanneer dit uitkomt en men dat leuk vind) niet aan vaste dagen voor een blog en niet aan andere strenge regels. Wij willen schrijven vanuit onze harten en hoofd en willen geen verplichtingen

Zo kwamen we bij Remco, in zijn verhaal zag ik dat hij ook van zich af wou schrijven dus ik vroeg hem er gelijk bij en hij zei gelijk ja. Niet veel later stond zijn eerste blog online. Onze eerste mannelijke schrijver, awesome! Op onze site kun je natuurlijk onze verhalen volgen maar wij willen hier ook graag een podium bieden aan iedereen die óók graag zou willen schrijven en het maakt ons niet uit waarover want wij doen niet aan taboes.

Waar we begonnen met zijn drieën hebben we inmiddels een heel leger aan mensen, een leger aan verhalen en daarmee een leger aan strijders tegen taboes!

Wij willen dat iedereen weet dat je hier altijd welkom bent als je, je verhaal kwijt wil, iets te melden hebt of even lekker tegen alle taboes op de wereld aan wil schoppen. Kom maar door!

Kom jij ons team versterken?

Groetjes, Shirl, Suus en ons MJZENV leger