Buiten is het heerlijk weer en het zonnetje schijnt uitbundig. Ik ruik de BBQ’s van een afstandje. Ik hoor hoe de mensen het gezellig hebben.
Ik heb behoefte aan binnen zitten. Even geen gezelligheid maar gewoon nadenken.
Al nadenkende over hetgeen wat leven heet ; word ik stil. 3 jaar geleden kwam ik net na 3 hele zware jaren uit de instellingen. Ik leefde in een roes ; ik leefde midden in de structuur. Ik kon niet genieten van dit weer. Ik voelde altijd letterlijk de druk van moeten presteren. Drie jaar geleden was ik nog een jonge bange Kirsz. Ik schuilde nog zoveel mogelijk onder ouderlijke vleugels.
Nu 3 jaar later is het opnieuw prachtig weer. In 3 jaar tijd heb ik steeds meer mijn ‘eigen ik’ mogen en kunnen ontwikkelen. Onder ouderlijke vleugels schuilen voelt af en toe nog heel erg fijn, maar op eigen benen kunnen, durven en mogen staan is toch ook echt heel erg fijn.
Eindelijk is mijn haar weer lang. Ik begin me zoveel meer de volwassen Kirsz te voelen. Toch voel ik me af en toe nog net zo’n dreumes in zo’n stoeltje die probeert te lopen, die nog aangemoedigd moet worden, die steeds vergeet hoe goed het ging. Met vallen en opstaan dat is hoe het ging, gaat en altijd zal blijven gaan.
Gelukkig ben ik er weer. Wat is dat toch een ontzettend fijn gevoel om ook voor je gevoel ‘back on track’ te zijn!

Liefs Kirsz

Eén gedachte over “Back on track”

  • Mooi om het verschil te zien (en voor jou om het te voelen) tussen toen en nu. En prachtig omschreven ook. Volgens mij is het helemaal niet erg om af en toe nog even onder ouderlijke vleugels te moeten schuilen. Gewoon, voor even. Even veilig. En daarna dan weer zelf verder, met een beetje extra getankte liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *