Strompelend en leeg fiets ik van werk naar huis. Een route waar ik normaal zo’n tien minuten over deed, waar ik nu bijna een uur over deed. Tot voor kort was ik al gestopt met mijn studie. Dat was een van de moeilijkste keuzes maar ik kon niet meer. Ik was zo ontzettend op. Iedere dag huilend de drempel over, iedere dag geen energie en steeds meer flashbacks van vroeger kwamen omhoog. Toch besloot ik dat ik met het stoppen van mijn studie niet thuis moest gaan zitten. En met die keuze ging ik werken bij Ikea. Drie weken hield ik dat vol. Toen was alles in mij meer op dan ik ooit had kunnen denken. Elke dag voelt het gek dat het zo ver moest komen. Maar deze situatie zorgde er voor dat ik op zoek ging naar mijn weg van herstel.

De situatie die ik hierboven beschreef, was zo’n drie jaar terug. Die bewuste avond belde ik met mijn zus en schoonzus. Zij hebben me vanaf dat moment een stuk op weg geholpen. Samen hebben we gekeken naar dat wat nodig was om mij beter te gaan voelen. Ik werd van de wachtlijst gehaald waar ik toen al een tijd op stond en ik startte met therapie bij de GGZ in Zwolle. Helaas heeft deze organisatie me niet heel veel verder geholpen. Meer dan twaalf behandelaren, verschillende soorten therapie en alleen maar verder afzakken gingen voorbij. Tot het moment dat ik besloot dat het zo niet meer kon. Ik wilde me niet meer zo ontzettend slecht en levenloos voelen. Ik wilde mezelf terug vinden en die eeuwige sprankel die ik vroeger had, terugvinden. Na zo’n twee jaar van heel veel vallen en opstaan besloot ik dat het tijd werd zelf de touwtjes in handen te nemen.

Wetende dat traumatherapie me een stuk verder zou helpen, zocht ik naar verschillende instanties die dit aanboden. Hoe moeilijk dat ook was, ik deed het helemaal alleen. De GGZ wilde mij niet echt helpen omdat ze er niet achter stonden. Toch vocht ik door. Voor mezelf. Op verschillende plekken deed ik intakes en al snel kreeg ik een goed gevoel bij het Jelgerhuis in Leeuwarden. Helaas was hier een wachttijd van bijna een jaar. Die tijd overbruggen gaf mij zoveel paniek. Hoe moest ik alleen verder? De GGZ in Zwolle hielp me immers totaal niet om me beter te voelen en wat daar allemaal gebeurd was met behandelaren, situaties die me alleen maar ellendiger lieten voelen, wist ik dat ik iets ter overbrugging moest zoeken. Puur om mezelf op de been te houden en niet opnieuw nog verder af te zakken.

Zo vond ik de Hezenberg. Een plek waar je voor zes weken opgenomen kan worden. Al snel hoorde ik daar dat ik daar ter overbrugging terecht mocht. Ik vond het heel moeilijk want zes weken niet thuis zijn, bij Wolf, was voor mij iets wat onmogelijk leek. Maar zoals ik op dat moment mij voelde, ging het ook niet. De Hezenberg is voor mij een plek geweest waar ik tot rust kwam. Waar ik alle energie weer kon op doen, die ik helemaal niet had. De groep mensen waarmee ik opgenomen was, heeft mij ontzettend geholpen. Het bijzondere; ik heb er zelfs vriendschappen aan overgehouden! Ook de therapeuten van de Hezenberg lieten mij inzien dat ik mocht strijden voor mezelf. PMT, creatieve therapie en heel veel sporten hielp mij ontzettend. Op momenten zelf toen, zag ik dat niet hoor, veelal kwam pas achteraf. Om een mooi voorbeeld te noemen dat ik tijdens creatieve therapie een opdracht kreeg. We moesten een basisvorm kiezen en zo koos ik een driehoek. Je hele blad moest vol staan met de vorm die je koos. Zo raakte mijn hele blad vol met driehoeken die wankel op het blad stonden. Eenmaal tijdens de nabespreking, vroeg mijn therapeute het blad eens om te draaien. Op dat moment zag ik het. De driehoeken die eerder heel wankel op het blad stonden en als een soort fuik naar beneden vielen van chaos, stonden alle driehoeken gebalanceerd op het blad. Op dat moment raakte ik er van in paniek. Ik wist niet wat ik ermee moest. Weken en zelfs bijna een half jaar later, toen ik opgenomen werd in Leeuwarden, gaf deze opdracht me pas het inzicht.

De chaos die ik heel veel ervaarde en niet goed kreeg, de balans die weg was uit mijn leven, ik moest op zoek naar mijn balans, mijn basis. Het fundament van jezelf. Waar haal ik uit, wat me krachtig maakt? Wat zorgt ervoor dat ik mijn fundament goed had?

Zes weken Hezenberg zat er op. Een week later startte mijn opname in Leeuwarden bij het Jelgerhuis. Drie maanden lang waren zo intens en pittig. Ik ging traumatherapie aan om bepaalde situaties die ik meemaakte weer aan te kunnen kijken. Om niet iedere keer flashbacks, enge gedachten en narigheid erover te voelen. Tijdens deze opname hadden we ontzettend veel theoretische therapieën. Ik raakte er vaak nog meer van in paniek en verder bij mijn gevoel vandaan. Tot ik met een aantal behandelaren besloot om alle theoretische vakken te skippen. Het gaf zoveel rust en ruimte in mijn hoofd. De tijd die overbleef, mocht ik tijd steken in dat wat me wel hielp. Sporten. Regelmatig ben ik gaan mountainbiken, skeeleren en PMT gaan volgen. Met een therapeut planden we meer PMT in dan eigenlijk op de planning stond. Deze combi hielp mij zoveel. Ik leerde meer over mezelf, over hoe ik situaties van buitenaf kon vermijden en vooral niet liet binnenkomen. Ik leerde grenzen op te zoeken maar ze vooral te bewaken. Niet er meer overheen te lopen. Ook hierin wil ik een situatie beschrijven die mij heel erg heeft geholpen. Boos worden lukte me ontzettend moeilijk. Situaties die ik meemaakte, het lukte me niet meer om boos te zijn en alleen maar te aanvaarden dat het gebeurd was. Maar ik mocht ook boos of verdrietig zijn. En zo besloot mijn PMT therapeut dat we een middag gingen slaan met een knuppel en blikken. Ieder blik stond voor een situatie. Makkelijk was dat niet, want ik wilde niet boos kijken naar situaties. Tot er bij mij echt een knop om ging en ik keihard ervoor ging. Tijdens die oefening heb ik zoveel gepraat en gedeeld met die therapeut. Het gaf inzicht, en op het moment dat ik echt niet meer kon, gooide hij letterlijk in één zin, waar ik al jaren tegenaan liep. Ik heb gehuild, alles maar laten gaan voor dat moment. Die oefening heeft me zo ontzettend geholpen om te kunnen delen. Om boos en verdrietig te mogen zijn.

De traumatherapie was heftig, maar het heeft me meer gebracht dan ik ooit kon denken. Ik voelde na de therapie weer dat ik ervoor wilde gaan. Tot ik terug in Zwolle bij de GGZ kwam. Ze lieten me zo hard vallen. Ik was volgens hen uitbehandeld en kon me nooit meer beter voelen. Ik voelde me voor dat moment vastgenageld aan de grond. Ik had zoveel vooruitgang geboekt en ineens was ik nooit meer te behandelen. De hoofdbehandelaar die ik voor dat moment had, heb ik de hand geschud. Ik wilde niet weer zoveel pijn ervaren en me niet okay in de wereld voelen. Ik wilde door. Sterker worden, vechten voor geluk. En met dat idee ben ik naar mijn nieuwe hoofdbehandelaar gegaan. Ik zocht een second opinion. En op dit moment zit ik midden in een proces daarvoor. Het is zwaar, moeilijk om keuzes te maken maar te weten dat ik verder kan. En wie weet – zal ik over dat proces volgende keer schrijven.

Mijn weg naar herstel is nog lang niet klaar. Maar wetende dat je jezelf de kans mág geven om door te gaan en niet altijd met behandelaren in zee gaan, heeft mij heel veel gebracht. Kiezen voor jezelf, voor wat jij waard bent. Het is mijn weg en behandelaren mochten meelopen. Maar ik maakte de keuzes waarvan ik dacht dat ze goed waren. Binnen de GGZ in Zwolle, ben ik aan het afronden. Terug daarheen wil ik niet want ik wil alleen mensen om mij heen, die achter me staan. Die meedenken in het positieve. Ik ben degene die de weg moet lopen en een ieder die daarin wil helpen, mag meelopen. Maar ik doe het – en ik kies ervoor.

Het heeft echt wel geduurd, om zo te kunnen denken. Met vallen en opstaan. Maar dit inzicht, is me ontzettend veel waard. De wereld heeft teveel moois te bieden om mensen over je heen te laten lopen. Daarnaast ben ik blij dat ik heel veel momenten in therapie heb bewaard; tijdens therapie krijg je inzichten waar je voor dat moment niks mee kan, maar een tijd later je alles laat inzien wat je voor dat moment nodig hebt. En met dat idee, hou ik vast aan dat wat nog gaat komen!

Eén gedachte over “Balans, tranen en het zoeken naar mijzelf. Mijn weg naar herstel.”

  • Wat heb je hard gevochten lieffie en wat doe je dat nog steeds knap! Ik haal kracht uit je woorden, kracht om niet op te geven ook al ben ik zo vaak opgegeven ❤️❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *