Terwijl buiten het licht nog schijnt, ik met een kleedje over mij heen wakker word, besef ik dat ik overdag op de bank geslapen heb. Voor het eerst in ruim vier jaar tijd, sliep ik overdag op de bank. Ik liet toe, wat eerder nooit lukte omdat er teveel onrust in mijn lijf was. En niet alleen onrust, ik moest ook teveel.

Dagen gingen voorbij waarin ik pas rust had, als ik in bed lag. En op die momenten begon letterlijk de onrust in mijn lijf te spelen. Want dat had ik zo kunstig opgestapeld door de dag heen, dat het er in de avond uit moest. Daar lag ik dan, alleen in bed met een storm van tranen. Niemand die er ook maar van afwist. Niemand die ik toeliet in mijn opstapeling en vooral overvraging van mezelf.

Het waren niet alleen tranen die naar buiten kwamen, maar ook in mijn slaapkamer waren er verschillende schimmen te zien, stopte mijn lichaam met bewegen en werd de storm zo ontzettend heftig. Alles in mij liet merken dat ik dat opstapelen van de dagen niet meer vol hield, en daar mee moest stoppen. Maar ik wist niet hoe. Tot het gebeurde.

Ik werd stilgezet, mijn dagen waren plots heftig door intense gebeurtenissen en mijn lijf reageerde en riep een halt toe. Daar lag ik, op de bank met een kleedje. Zo nu en dan viel ik in slaap. Soms stond ik op om heel even te lopen, maar eigenlijk was zelfs dat teveel en dan was het enige wat ik deed, terug onder mijn kleedje verdwijnen.

Tot een van mijn ambulant begeleidsters kwam, en op de bank zat. Ik vertelde haar hoe ik de dagen doorkwam, hoe heftig het in mijn hoofd was en hoe mijn lijf reageerde. Dat ik voor het eerst toegaf aan het feit dat ik sliep overdag op de bank. Heel voorzichtig riep ze op, om te kijken naar dagbesteding. Iets wat ik wel deed – maar niet die weken, want ik was op.

Letterlijk riep het paniek op. In vier á vijf jaar tijd wist ik voor het eerst in twee weken toe te geven aan het niet eeuwig doorrennen, te slapen op de bank, en even naar mijn lijf te luisteren. Daar paste dagbesteding heel even niet tussen. In die twee weken moest ik écht tot rust komen, los komen van alles wat in me overvraagd was.

Het is een zoektocht naar balans. Ik heb met iemand anders nu besloten dat het nu even zo is, dat wat ik nu als dag invulling heb, okay is en het daar mee hou. Ik moet terug naar de basis en vanuit dat terug opbouwen.

2 gedachten over “Compleet overvraagd”

  • Dat vind ik ook een lastige. Het lijkt me helemaal niet raar dat je even wat slaaptijd overdag nodig had/hebt. Dagbesteding voelt dan misschien inderdaad als weer keihard doorrennen. Lastige afweging. Ik hoop dat je een besluit hebt kunnen nemen dat goed voelt voor je.

  • Zo herkenbaar. Voor mij was het ook een kwestie van even helemaal tot stilstand komen en uitrusten. En van daaruit rustig gaan kijken wat je aan kan en wat goed voelt. Iets wat je niet altijd even goed aan zult voelen en wat met vallen en opstaan gaat, maar het klinkt als en hele verstandige keuze om het voor nu even zo te laten en je lichaam (en hopelijk ook je hoofd) wat rust te gunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *