Stilletjes zet ik mijn laptop neer op de koffietafel. Ik leg wat spulletjes neer die ik nodig heb om aan de slag te kunnen. Het koffiezaakje waar ik zojuist ben neergestreken is vandaag voor een paar uurtjes mijn werkplek. Er komt iemand een bestelling opnemen en dan kan ik echt aan de slag. Prettig voelt het, om daar, gewoon zo even buiten huis aan de slag te kunnen.

Nu is het een situatie dat ik dan in mijn eentje rustig in een koffiezaakje zit. Ik neem de ruimte om te bloggen wat ik met ontzettend veel plezier doe. Maar een echte baan heb ik niet, en dat doet pijn. Ik heb een groot gat op mijn CV doordat ik een depressie en cptss kreeg en baal daar behoorlijk van. Het heeft heel veel tijd gekost om te kijken wat goed was. Wel of geen vrijwilligerswerk. Ik heb geprobeerd dingen aan te gaan, dingen los te laten en voor nu doe ik nog hetgeen waar ik het meest blij van word.

Het levert allemaal zoveel tranen op als ik nadenk over waar ik had kunnen staan. Voor de klas, lesgeven aan kinderen die langdurig ziek zijn. Ik kan er over dromen, maar dat levert tranen.

Ik hou het nu elke keer bij de dingen die ik als vrijwilligerswerk mag én kan doen. Want ook daarin krijg ik zulke fijne kansen.

En dat gat op mijn CV, die kan ik uitleggen. En jij, jij kan dat gat in je CV ook uitleggen. Het is een periode in je leven geweest waarin je moest kiezen voor jezelf. Waarin het leven net even anders liep, dan een gemiddeld leven – als die al bestaat. Vergeet jouw droom niet, die je graag wil en maak waar, wat jij worden wilt.

Eén gedachte over “Een gat op je CV”

  • Ja, dat vind ik een heftig gat, maar dankjewel voor je blog, want ik had ‘m even nodig. Ik heb dus vorige week net m’n cv weer bij zitten werken. Werd er een beetje depri van. Een prima cv, maar wel met een gat straks en ‘ik doe er niks mee’, met die prima cv… Maar daar is dus, zoals jij schrijft, een goede reden voor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *