Ik wil het zo goed begrijpen wat ik dan voel. Maar ik weet het helemaal niet. Ik durf niet te voelen, want wat als er alles van al die jaren van vroeger naar boven komt, en ik me overspoeld voel? Wat als dat gebeurd? Hoe moet ik dan handelen? Ik ben bang, en mijn hele lijf met mij.

Met trillende handen schrijf ik. Mijn ogen vallen soms even uit. Steeds vaker als ik op de bank zit, in bed lig of waar ik ook ben, dan stopt mijn lijf. Letterlijk beweegt niets meer. Ik ben op. Mijn lijf is op en ik kan gewoon niet meer. Ik durf niet te voelen en mijn lijf laat aan alles zien, dat het nú wel moet gaan gebeuren. Doe het alsjeblieft nu. Laat nu, nu het kan zien, wat je voelt. De vrijheid is er, de mensen zijn er.

Steeds weer hoopte ik dat ik een manier ging vinden om te zien, hoe ik mijn angst aan durfde te gaan. Durven voelen, durven aangaan. En elke keer als ik net bijna bij dat hoekje was, sprong ik terug. Want wat zit er achter dat hoekje. Laat het voor mij maar. Laat het maar zo, zoals het is. Dan is het veilig genoeg. Dan weet ik wat ik heb en vooral ook hoe ik moet handelen. Thuis huilen, boos zijn – als ik al boos ben en thuis toelaten dat mijn lichaam gewoon even niet meer wil. Dan ben ik buiten de deur nog zo okay mogelijk.

Maar helaas zo, gaat het niet. Maar het niet durven voelen, blijft een grote angst. Want je moet delen met de mensen om je heen. En dat is eng. En dat blijf ik eng vinden. Dat is gekomen door de jaren heen. Zo, gewoon door alles. Niet om jou, jij die dit leest. Maar door wat ik meemaakte.

Wat ik wel leerde ondanks alle angst die ik in me heb, ondanks alle ´ik durf niet te voelen´, dat ik zoveel warme en lieve mensen om me heen verzamelde, dat ik steeds meer mag en kan voelen. Het is niet makkelijk, ik doe het liever niet. Maar als ik per ongeluk een traan laat gaan, terwijl die niet moest gaan, zonder dat ik weet wat ik voel – of juist wel voel, dan is dat steeds meer okay. Gewoon echt alles in de allerkleinste stappen.

Geef ruimte, geef tijd. Leer jezelf kennen in wat jij nodig hebt. In hoe jij het nodig hebt. Dan kom je er. En als jij er aan toe bent, durf dan hulp te vragen bij het hoe. Hoe moet je voelen. Wat is welk gevoel, ga samen eens op ontdekkingsreis. Ik vind het zelf voor nu een stap te vroeg, maar misschien ben jij wel zo ver. Doe maar, durf maar.

2 gedachten over “Ik durf niet te voelen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *