SCHRIJVERS

De leegte van de crisisdienst

Alle lampen in huis zijn uit, mijn telefoon op vliegtuigstand en de wereld buiten kan me even helemaal niets meer schelen. Tranen in mijn lijf blijven omhoog komen en ondertussen wikkel ik mezelf vakkundig in een dekentje in mijn rode stoel, zodat Vos er niet bij kan. Alleen. Ik wil even helemaal zijn. Geen contact. Uren lig ik daar. Geen muziek, geen geluiden. Niks.

Ik besef me maar al te goed dat dit het moment is, dat ik besloot om uit de relatie te gaan. Express. Ik wilde even niets meer. Niemand horen praten, geen adviezen. Wetende dat dit het moment geweest was, dat ik de crisisdienst had moeten bellen. Ik was op. Mijn lijf had alle signalen die in het voor mij allergische signaleringsplan stonden. En wat doe ik, uit contact gaan. Alleen zijn. Gewoon niemand, niks, nergens. Alleen thuis, vakkundig onder een dekentje.

Er zijn momenten dat ik deze momenten ook heb. Het liefst uit contact ga, niemand wil zien en de wereld niet meer wil spreken. Alles alleen. De pijn die ik voel van binnen, alleen aangaan. Gewoon alleen. Want uiteindelijk kan niemand de pijn wegnemen. Behalve het luisteren. En dan kom je vaak in de avonden uit op de crisisdienst.
De crisisdienst vind ik nogal moeilijk. Je krijgt iemand aan de telefoon, soms iemand die heel vriendelijk is. Maar soms komt iemand bot en hard over. Iets wat ik op zo’n moment verre van nodig heb. Het enige wat ik op zo’n moment hoef te vragen is of ik doorverbonden kan worden. Maar soms is dat doorverbonden worden, letterlijk uren. Sterker nog, laatst waren ze me vergeten. Het doet pijn. In deze moeilijke strijd waarin ik soms het moment tussen leven en dood even niet kan zien of voelen, je in de steek gelaten voelen.

Ik strijd soms liever zoveel meer alleen, dan allemaal mensen met mij. Misschien is dat wel gek, niet logisch en heel idioot. Ook omdat ik beloofde in relatie te blijven. Maar soms weet ik gewoon oprecht niet meer hoe. Bij de crisisdienst of ‘het stukje doorverbonden worden’, krijg je vaak te horen dat je toch echt je tijd uit moet zitten. En die tijd, is verrekte lang. Te lang.

In alles blijf ik me afvragen, of de wereld niet een klein beetje kan helpen in andere opties geven. Warme, liefdevolle opties. Opties die de mens wat verlichting geven. En dan te beginnen met alle pijn niet meer voelen, die ik voel. Bedankt.

Dit vind je misschien ook leuk...

3 Reacties

  1. Wow, dat ze je ‘vergeten’. Dat kan dus echt niet, vind ik! Heel ernstig. Sterkte!

  2. Jessica zegt:

    Zo herkenbaar… Ik doe precies hetzelfde…
    Dus ik snap het eigenlijk heel goed. Liever niets krijgen (en weten wat je hebt), dan het risico lopen te ervaren dat je (weer) niet krijgt wat je nodig hebt, met alle pijn die daarbij komt kijken. Ik ervaar in relatie blijven vaak toch als weer een bevestiging van wat ik diep van binnen al lang weet, wat ik jaren geleden al geleerd heb. Die oude overtuiging blijkt dan weer te kloppen. Als dat gebeurt raak ik nóg dieper in de problemen…
    Dus uit relatie gaan is dan misschien stilstaan, geen stappen zetten… Maar in mijn ogen is dat toch vaak veiliger dan de bevestiging van die overtuiging voelen… Want de pijn dat die overtuiging klopt, wil ik nooit meer voelen.

  3. Cliëntje zegt:

    Ik begrijp je gevoel over de crisisdienst, been there done that, en je vergeten is écht niet okey. Maar herstel gaat alleen maar door juist door je shit heen te gaan, wél alle pijn te voelen, te reguleren, verantwoordelijkheid te dragen voor je gedrag daarbij. Kut, maar wel waar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *