Maaike heeft een tijdje lang voor ons geblogd en schrijft zo nu en dan nog een blog voor ons. Lijkt het jou ook leuk om een gastblog voor ons te schrijven? dat kan! Mail dan naar blog@maarjezieternietsvan.nl of stuur een berichtje via Instagram.

Op het pleintje waaraan ik op één hoog woon, woont ook een man. Hij is een jaar of 45 en woont alleen. In deze coronacrisis is hij, net als ik, veel thuis. Als ik weer eens uit mijn raam staar, is hij bijna altijd aan het werk in zijn tuintje. Ik gok dat zijn tuintje 9 vierkante meter is; ‘een postzegeltje’ zoals ze dat ook wel noemen. Maar dat weerhoudt deze man er niet van, om al zijn liefde en aandacht in dit tuintje te steken. Hij besproeit en houdt zijn grasjes nauwkeurig bij, hij laat bakken vol met de mooiste plantjes en bloemen groeien, hij geeft zijn kleine boompje water en neemt gelijk het boompje op het pleintje mee, hij is een mini-kas begonnen, en terwijl ik dit schrijf, is hij bezig met de vijfde laag groene verf op zijn picknicktafel. Dit alles doet hij met een bijna ongeëvenaarde aandacht en precisie, en hij spaart tijd noch moeite. Af en toe een sigaretje of een kort praatje, en dan weer door. Geen onkruidje, geen afgevallen blaadje is er te bekennen. Het is dan ook onmiskenbaar een prachtig tuintje, het mooiste tuintje van het hele plein.

Persoonlijk houd ik niet zo van tuinieren, het is zeker niet mijn hobby. Maar op de een of andere manier raakt de zorg van deze man voor dit tuintje mij. Het kan hem niet schelen dat zijn tuintje maar klein is, het kan hem niet schelen als de Zon heet wordt en er geen enkele beschutting meer is, het kan hem niet schelen dat hij veel alleen is. Dit is zijn taak, zijn project, voor hem een vanzelfsprekendheid, en hij doet het vol overgave. Hij draagt volle verantwoordelijkheid voor dit stukje aarde, en het resultaat is prachtig. Hij geniet, en het hele pleintje geniet met hem mee.

Ik zie hier een prachtige metafoor in. Wie zegt dat ik alles maar moet kunnen? Voor alles en iedereen verantwoordelijk ben? Mijn leven moet leiden, met in mijn handen zoveel ballen jonglerend, dat ik niet eens meer zie waar ik sta? Wie zegt dat het altijd maar ‘groter’ en ‘meer’ moet? Misschien is mijn eigen kleine stukje aarde wel genoeg. Misschien kan ik hier alle aandacht, zorg en tijd die ik heb aan besteden. Ervoor zorgen dat mijn tuintje bloeit, dat het er licht is, groen, en veilig, dat ik er zelf van geniet, en dit uitstraal op de mensen op mijn pleintje. Wat als iedereen zo goed voor zichzelf en zijn eigen plekje zou zorgen, als deze man voor zijn tuin? Werd de wereld dan één grote, bloeiende, weelderige, exotische, warme, vrolijke, veilige plek?


1 Comment

Write A Comment