SCHRIJVERS

IJsberend de avond door

IJsberend loop ik door mijn niet al te grote huis. Ik hurk op de grond, haal adem en sta weer op, om vervolgens het ijsberen weer op te pakken. Na zo´n vijf minuten probeer ik de bank. Eerst gewoon zittend. Dan liggend en vervolgens zwiep ik mijn benen de lucht in. Nee, ook dit helpt niet. Terug ijsberend door het huis. De tafel, die heb ik nog niet gehad en al gauw zit ik op een stoel aan tafel en hangt mijn hoofd op de tafel. Drie minuten houd ik dat vol. Langer niet.

De afgelopen week ging zo ongeveer iedere avond op deze manier voorbij. Ontzettend vermoeiend en totaal zinloos. Want ik weet dat er heel veel onrust, verdriet en pijn in mijn lijf schuil gaan. Ik weet alleen momenteel niet hoe ik het kwijt moet. Dus ijsbeer ik er op los. De afgelopen week gooide ik soms mijn yoga mat neer, deed ik sportoefeningen in huis, maar raakte ik alleen maar uitgeput van wat ik aan het doen was, en dat was dan weer voor mijn lijf niet helemaal de bedoeling.

Alles wat ik voel in mijn binnenwereld moet eruit. Maar ik sta stil. Echt wel behoorlijk stil. Toen ik afgelopen week mijn psychiater aan de telefoon had, sloot ze het dossier. En voor ik het wist, kroop alle angst mijn lijf binnen. Honderden vragen tegelijk. Ik heb wel een ambulant begeleidster, alleen niet voor als er zulke avonden zijn. Er loopt wel een start met een nieuwe organisatie, maar die mag ik wel mailen – zeiden ze, maar ook zij zijn niet voor zulke avonden.

En dus, voelt alles even alleen. En ijsbeer ik erop los. In huis, terwijl ik alle tranen in mij tegen probeer te houden. Alles wat ook maar destructief kán zijn, ver weg te houden en vervolgens spring ik onder een veel te hete douche want dat is het enige waar ik niks kan. Gewoon staan, water over me heen laten vallen en even meer niet dan dat.

Toen bedacht ik me net bij het schrijven, dat je wellicht zou denken dat ik mensen had kunnen appen of bellen. Ja, had gekund. En nee, dat was verre van wat me was gelukt. Want ik wilde mijn vrienden niet met deze pijn en tranen opzadelen. IJsberen, onrustig op alle plekken zitten en douchend de avond doorkomen. Geloof me, het is allemaal niet anders. Ik word er niet blij van. Maar ik heb de avond zo goed als overleefd. Het is gewoon zoeken naar welk stukje hulpverleningswereld ik nu kan inschakelen in de avonden. En met dat, ga ik maandag de week beginnen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. O, verschrikkelijk, al die onrust. Ik vind avonden en weekenden ook het moeilijkst als de dagen niet vanzelf gaan. Overdag weet ik dat er nog hulp is, als ‘t moet. Maar ‘s nachts en in het weekend weet ik dat ik dan ‘spoed’ moet bellen en tja, wanneer bel je spoed hè? Voor mijn gevoel (bijna) nooit… Misschien een beetje eigenwijs, maar toch….
    Sterkte jij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *