SCHRIJVERS

Ik wilde het zo graag anders

We praten, het gesprek gaat alle kanten op. Van binnen voel ik ontzettend veel tranen. Maar ik durf ze er niet te laten zijn. In sommige situaties heb ik dat. Dan zit er een hulpverlener tegenover je, en dan zijn er zóveel tranen, die ik beter verstopt kan laten.

Als ik vertel over dat ik graag verhuizen wil, de toekomst op wil pakken en voor de klas wil staan, krijg ik alleen maar lovende woorden. Ik snap dat ook wel. Maar voor mezelf voel ik het niet. Ik voel nú niet dat ik die mooie dingen wil. Ik weet dat ik ze wil. Want voor ik depressief werd en CPTSS kreeg, dat mijn dromen waren. En tja, verhuizen. Ik woon gewoon niet op een fijne plek en het is beter om nu een fijne, veilige plek te vinden.

Dan vertel ik over mijn donkere binnenwereld. De zware dagen die voorbij gingen en de moeilijke momenten in mijn hoofd. De monsters die momenten overnemen, dat ik soms even niet eens meer weet wat ik doe.  

En voor ik het weet, krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat ik zojuist ook alle positieve dingen riep. Dat ik die moet blijven inzien. Dat ze er zijn. Dat ik er voor moet leven, blijven streven. Najagen. Er worden nogal wat voorbeelden uit boeken bijgetrokken – zo is zij nu eenmaal.

Voor ik het weet lopen de tranen over mijn wangen. Want ik heb moeten vechten om die donkere dagen door te komen. Om hier in mijn rode stoel met een kop thee te zitten. Ik heb moeten strijden om iedere dag op te staan, te ontbijten, kleding aan te trekken en te douchen.

Maar als ik met haar praat, dan moet ik vooral vasthouden aan alles wat positief is. Want daar kom je verder mee. En dat doet pijn. Want ik probeer vast te houden aan het positieve. Alleen zijn er gewoon heel zwarte dagen, die me onderuit trappen. Sleep ik mezelf íedere dag door en kijk ik íedere dag terwijl ik – soms huilend, soms met schimmen, soms alleen – naar een lichtpuntje.

Ik had het zo fijn gevonden als het er mocht zijn, mijn duistere binnenwereld. Om daar over te praten, om die beter te begrijpen. Want ik krijg er nog steeds geen grip op. En als ik steeds naar het positieve kijk, zal ik voor mijn gevoel ook geen grip krijgen op wanneer dat duistere gevoel mij keihard onderuit haalt.

Ik zoek, vecht en vind. En probeer stukje bij beetje mijn eigen binnenwereld te begrijpen.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Hm, eigenlijk best een bijzondere reactie, vind ik dan. Ik kan me heel goed voorstellen wat je bedoelt. Het kan zo moeilijk zijn, doe je hard je best om nog íets van lichtpuntjes te zien en dan snappen mensen niet hoe hard je vecht. Jammer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *