Miranda SCHRIJVERS

Living in a rollercoaster

Ons leven lijkt wel op die van een achtbaan, ups en downs, van totaal over de kop naar rechtdoor. Zo is het rustig en zo staat alles weer op zijn kop.

Van 5 weken geen werk voor mijn man naar ineens 11 dagen weg. Van bij mij alles stabiel naar een wrak omdat ik niet om kon gaan met die overgang. Toen mijn man weer thuis was werd ik pas weer rustig.

Het was weer rustig, mijn man weer normaal aan het werk tot ik ’s ochtends rond 08.00 gebeld word door mijn man. Heel moeilijk verstaanbaar, veel geruis en gekraak op de achtergrond. Mijn eerste gedachte was die heeft een ongeluk gehad, maar gelukkig stond hij stil. Enigste wat ik kon verstaan was 112 belt, arm geen gevoel, ambulance, en daar begon de rollercoaster weer. Ik bleef aan de telefoon tot ik zeker wist dat er een ambulance kwam. Ik hoorde alles toen de ambulance er was  en thuis stond alles op zijn kop. Hij stond 3 uur van huis maar gelukkig nog in Nederland . De ambulance arts vertelde mij dat hij met spoed vervoerd werd naar het ziekenhuis.

Ik met mijn moeder in de auto want inmiddels wisten we dat hij op de “schone” IC lag in Emmen. Auto vol spullen en ik bleef bij mijn beste vriendin slapen vlakbij Emmen omdat hij een paar dagen sowieso moest blijven. En zo kon ik toch op bezoek bij hem. Na 3 uur rijden waren we eindelijk in Emmen bij m’n man op de ic, hoe hij daar lag, ik wist het allemaal even niet meer, het was net of ik een waas leefde.

Toen moest de vrachtwagen nog leeg gemaakt worden, gelukkig stond die maar 11km verder op. Sleutels achter gelaten voor een collega en snel terug naar mijn man. Even spullen gebracht en toen naar mijn beste vriendin waar ik kon slapen gelukkig. Dat gaf gelukkig wat afleiding.

De volgende dag had ik de uitslag van “de viersprong” ( word vervolgd ) waar ik nogal door van slag was en toen werd de rollercoaster nog erger ik mocht niet bij mijn man door de corona maatregelen. Ik kwam niet uit Drenthe en ik woonde ook nog eens in een Bible-belt risico gebied. Dus ik mocht er niet bij. Ik stortte compleet in. Gelukkig was de moeder van mijn vriendin er snel om me op te halen.

Uiteindelijk heeft mijn man er 4 dagen gelegen en heeft hij een tia/hersenbloeding gehad. Officieel gezien had hij overgeplaatst moeten worden naar een ziekenhuis bij ons maar door de zoveelste mis communicatie in Emmen mocht hij zo mee naar huis. Maar nu wel voor verder onderzoek naar de neuroloog bij ons in het ziekenhuis. Omdat het nog steeds niet echt goed gaat met hem.

En de volgende rollercoaster is alweer bezig maar daar lezen jullie snel meer over.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Dat moet vreselijk schrikken zijn geweest en zal nog steeds heel moeilijk zijn. Veel sterkte!

    1. Miranda zegt:

      Dat was het zeker… en dankje wel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *