Dit keer een blog van mij over een voor mij gevoelig onderwerp. Love! En dan bedoel ik romantische liefde. Ik probeer weer eens te daten, omdat ik eigenlijk erg verlang naar een partner in mijn leven. Iemand met wie ik mijn vreugdes en zorgen kan delen, bij wie ik echt mezelf kan zijn, bij wie het ‘gewoon goed’ is. Ik mis dat! En ik durf ervoor uit te komen. Ik heb het niet meer ‘nodig’, ik weet wie ik ben en wat ik aan mezelf heb en dat is best wel fijn. Maar ik zou het zo leuk en bijzonder vinden om weer eens echt samen te zijn.

Ik weet dat als ik iemand in mijn hart heb gesloten, ik een onuitputbaar vat van liefde ben. Ik zie het goede in de ander, ben enthousiast, wil die ander omarmen met mijn liefde. Ik heb inmiddels geleerd dat het niet perse nodig is, maar ik geef graag en veel. Ik weet nu ook dat dit in het begin best heftig kan overkomen, en probeer dingen rustig op te bouwen, en eerst aan elkaar te wennen. Kijken hoe het loopt.

Het bovenstaande heeft echter wel tot gevolg dat ik me soms een vat voel dat op ontploffen staat. Mijn gevoeligheid en liefdevolheid zijn zo verweven met wie ik ben, dat als ik interesse in iemand heb en iemand echt waardeer, ik dit bijna niet binnen kan houden. Ik moet het gewoon vertellen! Als ik dit niet doe, is het net alsof ik opeens stop met zoiets vanzelfsprekends als ademen. Het is wie ik ben. Net als dat ik voel wat de ander voelt. Als het lijntje eenmaal is gelegd, is er geen uit-knop meer. Dan kan ik niet opeens stoppen met voelen.

En dit stuit vaak op weerstand. Ergens snap ik dit wel. Het is nieuw, het is misschien anders dan iemand gewend is. Maar geloof me, ik ben ook kwetsbaar. Ik vind het ook retespannend. Ik ben ook als de dood voor afwijzing. Maar ik doe mijn best. Ik doe mijn best, niet mijn best te doen. Ik doe mijn best, alles simpelweg te voelen en niet te hopen. Ik doe mijn best, rustig aan te doen. Vaak ben ik gekwetst. Vaak is mijn liefde gebruikt, vaak zijn mensen niet eerlijk tegen me geweest. Maar ik heb altijd mijn hart gevolgd. En ik geef niet op.

En ik hoop zo, dat iemand op een dag tegen me zegt, als het juiste moment daar is: Het is oké, je hoeft geen vat meer te zijn. Laat jouw liefde maar stromen, over mij, om mij heen.

Author

1 Comment

Write A Comment