2020 is net begonnen, en ik heb nu al een favoriet liedje, dat me enorm geraakt heeft. Een liedje uit 2013, van Katy Perry. Het leven had haar een flinke klap in haar gezicht gegeven, en in dit liedje beschrijft ze hoe ze zichzelf weer bij elkaar raapte, letterlijk stap voor stap.

“By the grace of God (there was no other way)
I picked myself back up (I knew I had to stay)
I put one foot in front of the other and I
Looked in the mirror and decided to stay
Wasn’t gonna let love take me out
That way”

Zelf heb ik een poosje terug eenzelfde moment mogen ervaren, dat ik na een flink diep dal in de spiegel keek en opeens dacht: ik wil NOOIT meer ZO kritisch op mezelf zijn. Ik mag op deze wereld zijn, ik mag mezelf zijn, ik mag fouten maken en ik mag leven! Waarom eigenlijk niet? Dit is wie ik ben! Dit is hoe ik bedoeld ben!

“I know I am enough
Possible to be loved
It was not about me
Now I have to rise above
Let the universe call the bluff
Yeah the truth will set you free”

Plotseling voelde ik dat ‘Ik ben genoeg’ de echte waarheid is, en dat het universum of wat daarboven ook is dat groter is dan onszelf, me daarin ondersteunt. Ik voelde dat ik mezelf kon vergeven, zoals God mij altijd zal vergeven. Al is het maar omdat al mijn dagelijkse fouten en dwalingen uiteindelijk voortkomen uit mijn liefde, en mijn enorme verlangen om het juiste te doen voor de ander. Ik mag nu ook het juiste gaan doen voor mezelf: mezelf ook ontvanger maken van mijn liefde. Dankjewel Katy Perry, voor dit prachtige lied!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *