Rusteloos loop ik door het huis. Dan besluit ik mijn noodmedicatie te nemen. Vanavond is een te heftige avond om het donker toe te laten. Daarin mag ik toegeven aan mijn noodmedicatie. Ondertussen loop ik een rondje door mijn huis. ‘knip…. Licht’ ‘knip…. Licht ‘. Verschillende lampen in huis heb ik aangedaan en dan pak ik de aansteker om het huis nog meer te verlichten met wat kaarsjes. De muziek heb ik omgezet naar rustige muziek en ondertussen hoop ik, dat ik stukje bij beetje rust krijg.

Donker, avond, nacht. Het is precies datgene waar ik de afgelopen tijd ontzettend slecht tegen kan. Ik slaap zo’n drie uur per nacht omdat ik puur op aan sta. Alle alarmbellen staan aan. Radars gaan af in mijn hoofd en het enige wat ik ook maar zie wanneer het donker is, zijn schimmen. Soms zijn ze er niet. Maar veelal wel.

Ik weet dat het komt door verschillende trauma’s. Dat ik hierdoor het donker momenteel niet fijn vind. Dat er in mijn slaap dan herbelevingen komen, schimmen en mijn lichaam soms verre van rust heeft. Het is verdragen, accepteren en meer niet dan dit nu. Echter speelt ook mee dat ik midden in de stad woon, waar de afgelopen tijd ook niet de meest fijne dingen gebeuren.

Maar donker, is en blijft. Dus ‘knip’ ik het licht aan, waar en wanneer dat nodig is en kan. In huis staat er bijna iedere nacht tegenwoordig een lichtje aan. Ik baal er stiekem wel eens van. Het maakt me ontzettend verdrietig. Dan geef ik toe aan het feit, dat ik niet tegen het donker kan. Maar voor nu, voor nu laat ik alles voor wat het is. Want alleen lukt het niet om er tegenin te gaan.

Alles wat donker eng maakt, pak ik aan, wanneer ik daar niet alleen in sta. Maar voor nu, voor nu is het niet anders dan het licht dichtbij te laten.

Author

2 Comments

  1. Als een lichtje jou helpt, zou ik me daar zeker niet voor schamen. Vooral doen wat goed voelt. Ik wens je veel licht, letterlijk en vooral figuurlijk!

  2. Hé lieverd. Ik slaap ook met lampjes aan… Van die lichtjes in het stopcontact die ik vroeger als kind ook op m’n kamer had. Nu dertig jaar later…. Tja, weer dus. ‘t Is niet anders, ik heb ze nodig en dat is oké. En voor jou vind ik het ook oké. Als dat jou helpt is het goed. Sowieso. Knuffel voor jou!

Write A Comment