Miranda

Wanneer je hart wel wil, maar je hoofd niet.

Daar zit ik dan na een lange tijd weer achter dat grote stuur. Mijn hart denkt yes! Gas erop. Alleen mijn hoofd zegt ‘nee je kan het nog niet.’

Mijn man en ik waren met de vrachtwagen onderweg naar Wangerland  (Duitsland) . Eenmaal bij de klant gingen we slapen en de volgende ochtend lossen.

Mijn man ging de silage kar los maken en maakte de slangen los om af te koppelen. Ik nam plaats achter het grote stuur om de nek af te koppelen. Ik merk dat ik bang ben en er gaat van alles door mijn hoofd tot mijn man me gerust stelt en zegt ‘rustig vooruit je kan het!’ Voorzichtig rijd ik de vrachtwagen naar voren en parkeer hem naast de trailer.

Mijn hart maakt een sprongetje omdat het goed ging, en ik weer meer wil.

En daar kwamen die gedachtes weer, die zeiden nee je kan het niet maar mijn gedachtes hebben gelijk. Zo’n klein stukje op het erf gaat wel maar verder werd al moeilijk. Door de medicatie mag ik helemaal niet rijden en vertrouw ik mezelf nu ook niet op de openbare weg.

Maar gek genoeg mis ik het rijden ook helemaal niet, oké heel soms dan. Laat mij er maar gewoon voorlopig naast zitten. Tot ook mijn hoofd het weer toelaat en ik geen gevaar meer ben. Maar nu eerst aan mezelf werken dat rijden komt vanzelf wel weer.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. Dat moet een vreemde gewaarwording geweest zijn. Zo raar eigenlijk, dat zoiets wat vroeger heel simpel lijkt ineens heel moeilijk kan zijn. Echt bizar en confronterend om te zien wat de invloed is van dit soort ziektes op je functioneren.

    1. Miranda zegt:

      Ja heel raar. Voorheen was het mawr normaal en nu niet meer daar heb ik wel moeite mee

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *