Miranda

Zoveel medicatie, maar je ziet er niets van

Trigger waarschuwing: in deze blog schrijf ik over een slechte periode in mijn herstel waarin ik last had van suïcidale gedachtes. Heb jij hier ook last van? Neem dan contact op met 113 en vraag jezelf af of het verstandig is om deze blog te lezen.

Het begon allemaal met 1 pilletje maar in de loop der tijd kwamen er steeds meer bij. Dan weer een pilletje om te kunnen slapen, dan weer om de donkere gedachtes te verminderen. Inmiddels heb ik haast een complete cocktail aan medicatie.

Het begon allemaal in september met een pilletje om mijn depressie dragelijker te maken. Dat werden er al snel twee. Maar helpen deed het niet. Ook had ik veel gesprekken met een psycholoog, maar we kwamen niet echt verder. Daarna ging het gelukkig even een tijdje goed.
Toen kwamen de feestdagen en daar zag ik zo tegenop. Omdat ik vaak lang wakker lag (soms wel tot 2 of 3 uur) kwam er weer een pilletje bij. Doel? Beter kunnen slapen. Net na de jaarwisseling klapte ik helemaal in elkaar en namen ook de donkere gedachtes het van me over. Tot het op een avond zover kwam dat ik mezelf iets aan wilde doen. Alles was teveel geworden en de donkere gedachtes hadden de overhand gekregen. Daarna ging het alleen maar bergafwaarts.

Ik begon mezelf te beschadigen en mijn gedachtes werden steeds donkerder. Zo erg dat ik op een dag besloot teveel medicatie te nemen. Dit omdat ik het idee had echt niet meer te willen leven. Ik voelde me een slechte moeder, een nutteloos persoon en ik had het gevoel ‘te veel’ te zijn voor iedereen in mijn omgeving. En daarbij kwam dat ik het gevoel had dat ze me best konden missen.

Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar een betere instantie en ging ik een week naar het crisiscentrum. De hulp die ik op dat moment nodig had, begon eindelijk een beetje te lopen. Tijdens deze periode kwam er ook steeds meer medicatie bij. Weer twee extra pilletjes voor ‘s nachts. Dit keer om de nachtmerries tegen te gaan. Maar de zelfbeschadiging en de suïcidale gedachtes bleven.

Weer thuis uit het crisiscentrum moest ik naar de crisisdienst. Daar kreeg ik er nog drie pillen bij. Antipsychotica die als doel hadden de suïcidale gedachtes tegen te gaan. Ondertussen begon mijn maag te protesteren en dus kreeg ik er ook maagbeschermers bij. Helaas bleef ik onrustig en ook de donkere gedachtes hielden aan. Toen kreeg  ik er weer een ander soort antipsychoticum bij en een kalmeringspil om de onrust uit me te halen.

Inmiddels heb ik behoorlijk veel medicatie en voel ik me net een zombie. Je ziet er echter niets van. Soms zie je het een beetje aan mijn ogen, die staan een beetje down. Maar de hoeveelheid medicatie die een normaal mens helemaal plat zou leggen, doet mij weinig. Ik loop “vrolijk” door.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Bizar eigenlijk hè, hoe dat werkt met medicatie. Ik vond het in het begin heel lastig om medicatie te slikken, maar een gedachte die mij helpt is dat je voor lichamelijke dingen ook een pilletje slikt en dan vindt niemand het gek. Waarom dan niet voor je psyche? Ik hoop natuurlijk wel voor je (zoals ik dat ook voor iets lichamelijks zou hopen) dat je die pillen op een dag weer af kunt gaan bouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *