SCHRIJVERS

Niet stil staan, maar doorgaan, altijd

Mijn duistere gevoelens hebben zich vannacht even extra laten aantikken, wat betekent dat ik het heel moeilijk vind om uit bed te komen. Daar heb ik iedere ochtend wel moeite mee, maar ik heb een konijn. Een konijn die ook eten wil, water, beweging en misschien nog wel het meeste zin heeft in bewegingsvrijheid. En iedere keer is dat dan ook hetgeen wat er voor zorgt, dat ik uit bed stap en de rest van mijn dag vul. Want – ik ben toch immers uit bed en kan er dan wat van maken.

Maar mijn lijf is op, mijn hoofd is op, alles is even helemaal op. Ik sleep mezelf iedere dag tot het uiterste omdat het moet van mezelf. Ik kon toch ook uit bed komen om Vos eten te geven? Nou, dan kan je ook naar de sportschool om een uurtje te sporten, blogs schrijven, met mensen afspreken.

Tot ik even stilgezet werd. Nee. Het kan niet. Ofja, het kan wel. Maar het hoeft niet. Soms mág het even genoeg zijn. Soms is het feit dat je lijf en je hoofd op zijn, meer dan genoeg. Dan is het strijden om uit bed te komen en Vos eten te geven al meer dan genoeg. De dagen lijken soms gewoon ontzettend moerassig en dat zijn ze dan ook. Er moet gewoon een strijd gestreden worden, die moeilijk is.

En daarmee is het okay om eens een dag uren op de bank te liggen, films te kijken. Toe te geven aan dat het zo is. Niet altijd, want dat is ook niet okay. Maar soms, om op te laden. Om even alles weer bij te kunnen vullen. En die duistere gedachten zijn er dan ook, dat besef ik me al te goed. Maar er is altijd een manier om die even neer te slaan, onderuit te trappen of te takkelen. Voor iedereen werkt dat anders.

Nou denk je misschien, wat schrijft ze dat makkelijk. Maar woah – ik schrijf het met de meeste tranen in mijn ogen. Want kon ik dit maar. Kon ik maar een dag op de bank liggen, films kijken, toegeven aan dat ik het even niet meer kan. Maar ik kan dat niet. Ik moet. Ik moet de wereld in, doen, aangaan en zijn. Iedere dag weer. En dat begint met iedere dag weer uit bed stappen om Vos zijn vrijheid te geven.

Met alles wat volgt. Sporten, m’n huis schoonmaken – zo ongeveer iedere dag, om gek van te worden. Om maar bezig te blijven. Bloggen, het altijd eeuwige aanstaan. Gewoon altijd. En dan áltijd die duistere gevoelens op de achtergrond, want stel je staat heel even stil, BAM, dan word je getakkeld en ben je onderuit. Daar gaat je hele ‘altijd maar bezig zijn structuur’.

Maar het liefst, zou ik toegeven aan even niet meer te moeten, van mezelf.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Het kan heel goed voor je zijn om even niets meer te moeten. Ik heb pas ervaren dat mijn lichaam ‘vanzelf’ op de rem trapte toen ik weer eens eigenwijs te lang door was gerend. Geen leuke, maar wel een leerzame les.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *