SCHRIJVERS

Twee werelden

Blog speciaal voor Demi <3
Nog even en dan ga ik me klaar maken voor vertrek. Terug naar de kliniek waar ik eerder zelf opgenomen was voor crisis. Daar waar ik zat op de medium care. Het voelt ontzettend gek om terug te gaan. Terug naar een plek, waarvan ik hoop dat ik nooit meer voor mezelf kom. Nu mag ik er heen omdat een lief vriendinnetje opgenomen is en ik haar ga bezoeken.

Als ik aankom, druk ik op de bel. Dit keer niet voor de mediumcare maar voor de highcare. Achter gesloten deuren staat ze daar. Fijn, dat ik zo dichtbij woon en even op de fiets – okay door de regen – naar haar toe kan fietsen.
Tegelijk voelt dit alles als twee werelden. Ik kan makkelijk op mijn fiets stappen, de deur uit gaan en mensen zien, wanneer ik dat wil. Ik hoef me niet te houden aan bepaalde tijden en netjes te vragen of er een deur open gedaan wordt. Ik leef in mijn wereld, waar ik doe wat ik fijn vind en waar ik heen wil.

Zij leeft daar, met een bepaald ritme. Moet zich aan regels houden. Leeft in een groep waarin mensen zijn, die misschien helemaal niet veilig voelen. Een kamer, leeg en kaal waar niks oogt naar thuis. Een wereld ver weg van alles wat bekend is.

Het enige wat ik, jij, wij kunnen doen in dit geval, is er zijn. Langs gaan, even gezelligheid brengen en samen zijn. Even de steun bieden en een knuffel geven. Soms even samen tranen laten en samen huilen. Want alles is okay. Ook achter gesloten deuren.

En terwijl ik mij netjes weer naar buiten liet begeleiden, voelde het of ik terug stapte in een heel nieuwe wereld. Terwijl we beide in dezelfde wereld leven, maar net alles even voor haar veilig gemaakt is, om te kunnen blijven leven.

Lief mooi mens, je bent sterk, dapper en ik geef om je!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. En als er dan iemand komt die weet hoe het voelt in die wereld achter de deuren, moet dat denk ik extra vertrouwd voelen. Lieve blog dit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *