Na verschillende traumatische gebeurtenissen, praatte ik steeds minder. Het vertrouwen in iedereen was behoorlijk geschaad. Ook het vertrouwen in hulpverleners. Misschien wel juist het vertrouwen in hulpverleners. Twaalf was ik. Overleven zag ik als iets normaals, iets wat nu eenmaal zo was. 

Daar ging ik, het was niet de eerste keer, maar wel de heftigste keer: in de ambulance naar de jeugdkliniek. Vanuit de ambulance op de brancard naar het voorportaal van de separeer. Ik kende het protocol en toch probeerde ik er met man en macht onderuit te komen. 
Juist dan, werden de verpleegkundigen hardhandiger. Ik had het kunnen weten, maar opgesloten wilde ik niet, met mijn hoofd vol verdiet, onmacht, paniek en herbelevingen. Niemand leek het te snappen. 
Ze kleedden mij uit, deden mij een scheurjurk aan en fixeerden mij op het matras.



In de separeer
achter gesloten deuren
Camera’s op mij gericht 
een scheurjurk verplicht
In mijn hoofd klopte dit niet
Mijn hart zat vol verdriet
Verloor net 2 mensen
en een ‘hulpverlener’ ging over grenzen
Nu krijg ik straf
is dat niet maf?
In de separeer
achter gesloten deuren
Camera’s op mij gericht
een scheurjurk verplicht


Twee hele weken achter elkaar. Ik, alleen met de chaos in mijn hoofd. Met de onmacht, machteloosheid, reddeloosheid, paniek, herbelevingen, doodsangsten, vies. 
In een scheurjurk, 4 muren, een dikke deur met een raampje, een hard matras, camera’s en een kartonnen po. 
De kartonnen po was mijn enigste afleiding. Als ik deze in stukken scheurde, kon ik mezelf nog een klein beetje afleiden om er vormen en woorden van te maken. 

Eten kreeg ik op een kartonnen bordje, douchen moest ik onder toezicht en gepraat werd er niet.
Het voelde alsof juist ik een straf opgelegd kreeg. Ik werd opgesloten, ik werd aangepakt, ik had geen delict ondergaan, maar de benadering voelde hetzelfde.

Juist op dat moment had ik liefde nodig. Ik was geen gevaar voor een ander. Ik wilde schreeuwen, smijten met dingen, huilen tegen mijn moeders schouders, getroost worden. Ik werd afgesloten van iedereen, maar ik had juist het contact met anderen nodig.
Er was mij iets aan gedaan, maar ik zat vast.

Na 3 weken mocht ik er voor het eerst uit. De tijd uit de separeer moest opgebouwd worden. uiteindelijk hoefde ik alleen tijdens overdrachtmomenten in de separeer. Maar er werd nog steeds gedreigd met de separeer. Praten kon ik niet meer. Ik was alle dagen stil of in tranen.

Bovenstaande is maar één voorbeeld, van de vele. Op instagram heb ik gemerkt dat ik zeker niet de enige ben die zo behandeld is. Zonder te praten, zonder afleiding, in de separeer met al je demonen.
Daarom schrijf ik dit, voor jou, jij die zich hierin herkend. Het ligt niet aan jou. Dit had niet mogen gebeuren.





Suus | 31 - Woont in Friesland | vriendin - vrouw - tante - zusje Schrijft graag | Doet het liefst alles achter de schermen | Houdt van indie/alternatieve muziek - gaat graag naar concerten | Zwanger van onze eerste | Heeft haar eigen webshop: www.postvansuus.nl

6 gedachten over “Van opsluiting wordt niemand beter”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *