Iedereen heeft denk ik wel eens dat je terugdenkt aan ‘vroeger’. Aan de onbezorgde tijd, dat je gewoon kind kon zijn en je niet druk hoefde te maken zoals rekeningen, werk, relaties. Dat je heerlijk kon buiten spelen en in bomen klimmen, een spelletje kon doen zoals busje trap, stoepranden, of binnen spelen met de barbies of auto’s.

Nu ik ouder word (bijna 30) ga ik dingen anders zien. Ik denk veel meer over gebeurtenissen na en heb ook meer verantwoordelijkheid. Zeker nu ik ‘huisje, boompje, beestje’ heb.

Toch word ik voor mijn gevoel echt nostalgisch en verlang ik soms echt naar vroeger. Bijvoorbeeld naar de momenten dat ik als klein meisje bij opa op schoot aardappels met karnemelk als toetje zit te eten. Standaard gebeurde dat als ik bij hun was.
Elke woensdagmiddag bij m’n andere opa en oma aten we draadjesvlees met gekookte andijvie (niemand kon dat zo lekker maken als oma). Na het eten gingen we altijd ergens heen. Meestal gingen we zwemmen, paardrijden of naar de bioscoop, en altijd mocht er een vriendinnetje mee.

Ik betrap mezelf er op dat ik nu steeds vaker mijn oma’s recepten erbij pak en het maak zoals zij het doen/deden. Draadjesvlees of karbonades zo laten sudderen dat ze uit elkaar vallen.

Steeds vaker verlang ik naar die tijd. Naar mijn opa die er altijd voor me was, want hem mis ik nog steeds het meeste. Hij was mijn luisterend oor, mijn steun en toeverlaat. Gelukkig heb ik oma nog waar ik altijd bij terecht kan.
Soms voel ik me ook wel schuldig daar over dat ik die opa veel meer mis dan mijn andere opa en oma, waar ik elke woensdag leuke dingen mee ging doen.

Doordat ik merk dat ik steeds meer verlang naar vroeger vergeet ik de toekomst. Dat komt denk ik vooral vanwege de opa die ik nog zo mis. Eventjes langsgaan, mijn verhaal bij hem kwijt kunnen, het was ineens weg. Soms heb ik wel eens ‘was ik maar met hem mee gegaan’, dat had me een hoop ellende gescheeld. Maar dan had ik ook niet deze geweldige man leren kennen en ook geen 2 knappe boys gehad. Zij maken mij het mijn leven waard om naar de toekomst te kijken en als ik een vleermuis zie weet ik dat mijn opa weer bij mij is.

Author

1 Comment

  1. Jolanda Van der plas Reply

    We missen ome gert ook. Niet zoals jij maar toch…

Write A Comment