Ken jij ze? Mensen die zeggen dat Instagram niet sociaal is? Dat het zo jammer is dat we met z’n allen zoveel naar onze telefoon kijken? Dat het zo jammer is dat we in de trein, bij de bushalte, in een wachtruimte en weet ik veel waar nog meer niet aan ‘small talk’ doen? Mensen, ik moet er niet aan denken om verplicht aan ‘small talk’ te doen, laat mij maar gewoon met rust als ik daar behoefte aan heb, laat mij maar verdwalen in mijn muziek en telefoon.

Ken jij geen mensen met deze vooroordelen? Gefeliciteerd! Dat scheelt een boel gezeur, geloof mij. “Wij” zijn met z’n allen helemaal niet asocialer geworden. We zijn ons meer bewust van wie we zijn. We weten wat introvert zijn is en hebben de kennis en informatie daarover voor de hand liggen in onze telefoon. We volgen online cursussen, we hebben een online gesprek, we komen met elkaar in contact online. We hebben het gezellig online.

Als ik het afgelopen jaar iets geleerd is, is dat wel dat Instagram helemaal niet asociaal is. Toen ik in stortte en mijn hele wereld ineens veranderde lieten steeds meer offline mensen het afweten terwijl Instagram ontplofte van de liefde. Ik kreeg kaarten, kadootjes en heel veel liefde opgestuurd van mensen die mij alleen maar kennen via Instagram. Ik kreeg contacten, mensen spraken mij aan, vroegen hoe het ging en gaven me onvoorstelbaar veel tips. Fijne mensen, mensen die mij niet eng vonden omdat ik “ziek” was en ben. Mensen die het niet lieten en laten afweten omdat ik niet (meer) in hun norm van “normaal zijn” pas.

Offline viel mijn sociale leven helemaal in duigen. Toen mijn school mij opgaf en uitschreef bleef er helemaal niets meer over. Van mijn hele netwerk bleven slechts 2 vrienden over, waarvan ik er 1 trouwens op Instagram ontmoet heb. Naast mijn familie waren zij de enigen die hier bleven komen, die bij mij wilden zijn ookal ging en gaat het niet goed. 2 échte vrienden die mij onvoorwaardelijk steunen. Online kwamen er steeds meer mensen in mijn sociale netwerk. Mensen lieten weten dat ik er wél mag zijn, dat ik altijd met mijn verhaal bij ze terecht kan en dat het niet uitmaakt hoe of wat ik heb.

Als ik de afgelopen maand iets geleerd heb, is het wel dat Instagram wél sociaal is. Dat het mij geen ene reet kan schelen dat mensen vinden dat het gek is dat ik mensen volg die ik offline niet ken, dat ik hartstikke trots mag zijn en ben op mijn insta-achterban. Mensen wat hebben jullie mij en ons laten voelen wat liefde is, wat vriendschap is ook al is het nu (nog) slechts online. Na de dood van Finn stond onze wereld stil en lieten jullie massaal weten ons te willen steunen. In eerste instantie vond ik die woorden alleen al goud waard maar afgelopen weekend hebben jullie mij en ons echt weer bewezen dat Instagram NIET asociaal is, jullie zijn helden. De donaties voor Finn zijn overweldigend en de liefde en gebeden die jullie ons sturen zijn hartverwarmend. Mijn hart ontploft bij elk berichtje en bij elke donatie. Dank jullie wel lieverds!

Deze is voor jullie, voor iedereen die mij door een onvoorstelbaar zwarte tijd heen geslepen heeft en dat blijft doen. Deze is voor mijn hele sociale (insta)achterban die hun onvoorwaardelijke liefde gaven en geven. Jullie zijn lief, mooi, leuk, sociaal en speciaal. Zonder jullie was ik niet geweest waar ik nu ben en daar wil ik jullie voor bedanken. Waar offline het af liet weten, kwam online mij en ons verrassen. Nogmaals; dank-jullie-wel!!

Liefs, Shirl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *