Dag meisje, ja meisje, want dat ben je nog, ook al vind je jezelf al een hele dame. Je bent net 13 geworden en zit in de brugklas. Al sinds je 9e ben je ongesteld en de hormonen gieren door jouw lichaam. Je lijkt vrolijk, blij met hoe alles gaat en lijkt blij met jezelf te zijn. Wat anderen niet zien en wat je niemand vertelt, is hoe jij je echt voelt.

lieve mini Shirl, 
Wat ben je mooi! Ik had gewild, dat ik door de tijd heen kon schreeuwen dat ik je zo’n leuk meisje vind.
Je hebt heel wat meegemaakt samen met je familie en elk jaar met oud & nieuw hoopte, wenste en sprak je weer over een hopelijk beter jaar.
Dit jaar werd jij 13 en dit jaar leek fantastisch te gaan worden.
Als ik iets voor jou kon wensen, zou het zijn dat jouw minderwaardigheidscomplex niet steeds erger zou worden, dat je niet nog onzekerder zou worden en niet nog meer de bevestiging nodig zou hebben dat je er mag zijn.

Dit jaar werd voor jou alles behalve fantastisch. Je begon met automutilatie en omdat je nooit zeker was over jezelf, je vriendschappen en alles om je heen, zocht je steeds meer de aandacht bij andere mensen. Bij verkeerde mensen Shirl. Waarom geloofde je, jouw grote zus niet, toen ze je wees op het feit dat hij echt niet datgene wilde, waarvan jij dacht van wel? Je bent stapelverliefd op een jongen die helemaal niets geeft over hoe jij je voelt.

Omdat je zo verliefd bent zie je niet wat anderen zeggen en spreek je gewoon af met hem, met het excuus naar het thuisfront dat je bij een van je
vriendinnen bent. Een verkeerde afspraak, dat kan ik je nu, als je toekomstige versie zeggen. Maar jij weet van niets.

Met een buik vol vlinders fiets je met hem mee naar zijn huis. Als je daar aankomt zie je dat er helemaal niemand thuis is. Hij laat je zijn kamer zien en terwijl jij naïef denkt een film te gaan kijken, neemt hij je mee naar je donkerste nachtmerrie. De eerste van een hele toekomstige reeks, maar daar
schrijf ik ik een andere keer wel over
. Nu, achteraf, had je waarschijnlijk hard nee geroepen maar destijds was je te verliefd en daarna in shock en liet je het gebeuren, al was het van je gezicht te lezen dat je niet wou.

Met keiharde muziek op en tranen over je wangen fietste je naar huis. Thuis aangekomen deed je regenboog en eenhoorns en dacht je dat niemand zou zien dat je verdriet had. Je at niet en in totale shock ging je naar boven, waar je jezelf weer verwondde. Waarom toch meisje? Het was niet jouw schuld, je bent geen verschrikkelijk mens. Het leven is soms net een roos, het is zo mooi maar soms krijg je te maken met de stekels die het bevat.

Terwijl het leven voor iedereen door lijkt te gaan doe jij alsof er niets gebeurt is en doe je vrolijk mee. Vrolijk zou nooit meer dezelfde betekenis hebben, want jouw vrolijk is tot de dag dat ik dit schrijf niet meer hetzelfde geweest. De volgende oud & nieuw wens jij geen beter jaar maar een wonder, je wenst dat de pijn die je op dat moment voelt ooit zou stoppen. 

Lief meisje, had om hulp geroepen om hulp gezocht, had je ouders verteld wat er gebeurd was. Was gaan praten. Ik weet zeker dat er iemand was, niet een persoon, maar een heel leger, die naar jouw verhaal had willen luisteren. Je bent meer, beter en leuker dan je denkt. Ik hoop dat je, je dat ooit gaat beseffen.

Liefs,
je huidige versie

Founder van #maarjezieternietsvan. Moeder van 2 kinderen, vrouw van de liefste, baasje van een Golden retriever (Sem) Naast mijn chaotische gezinsleven ben ik ook nog in het bezit van veel te veel diagnoses, een heus pretpakket waar ik graag over schrijf. Ik haat taboes en stigma's en krijg jeuk van burgerlijke dingen.

Eén gedachte over “‘Lieve mini Shirl..’”

  • Phoe, heftig, maar wel heel mooi geschreven. Er was inderdaad vast een heel leger geweest dat je had willen helpen, maar wat moet je je eenzaam hebben gevoeld omdat je dat leger niet in durfde te schakelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *