Elke Zomer steken ze op enig moment de kop op: de Summer Blues.
Een jaar lang kijk ik uit naar de Zomer: de Zon, lange dagen, tijd, vrijheid, even los van het vaste stramien. Maar als het dan eindelijk zover is, heb ik vaak een onbestemd gevoel. Omdat ik meer tijd heb, heb ik ook meer tijd om stil te staan bij mezelf: mijn gedachten, mijn gevoelens. Waar sta ik nu?
Waarom doe ik de dingen zoals ik ze doe? Ben ik op de goede weg?

Ik word me hyperbewust van mezelf, en vooral ook van de dingen die nog niet zo gaan als ik graag zou willen. Bewust van waar ik naar verlang, maar wat ik nog niet heb. Of van wat ik had, maar verloren ben. En in deze diepe, melancholische staat van zijn, voel ik me niet meer helemaal thuis in deze wereld.

De Zomerwereld voelt voor mij vaak zo schreeuwerig en gemaakt positief: ‘Kijk wat een indrukwekkende reis ik heb gemaakt! Helemaal happy op het strand met een cocktail en mijn grote liefde! Derde festival deze Zomer, hard gaan!’. Waar de Zomer volgens mij een periode van tot rust komen zou moeten zijn, lijkt ook dit een periode van uitersten geworden. Waarin je gedwongen wordt om positief te zijn, want het is toch prachtig weer en je bent toch lekker vrij?

Ook al weet ik dat het oké is om mijn eigen plan te trekken en te voelen wat ik voel, voel ik me ergens abnormaal en buitengesloten. Waarom lukt het mij niet om alles even lekker te vergeten, en helemaal op te gaan in het moment? Mijn zorgen te laten liggen tot morgen, of tot na de vakantie? Wat voor zorgeloosheids-elixer hebben deze mensen gedronken en waar kan ik het kopen?

Natuurlijk, ik doe leuke dingen, met fijne mensen. Ik geniet van de Zon, ik slaap uit, ik bezoek nieuwe plekken. Maar als ik dan weer alleen ben, voel ik me verloren, mis ik het ‘gewone’ leven, waar vrienden weer veilig in Nederland en in de buurt zijn, en ik me kan vastbijten in mijn studie. Het voelt nu een beetje als zweven zonder vaste grond. Zweven tussen een verleden en een toekomst, die nog onbepaald en open voor me ligt. Zonder echt in het nu te zijn. Terwijl mijn toekomst zal bestaan uit niets anders dan stukjes nu. Ik heb nog een maand. Zal het me lukken de Summer Blues te laten verdampen in de Zon en het Nu te vinden in een heldere sterrennacht?

Door Maaike – vrolijk, enthousiast, probeert zoveel mogelijk liefde te verspreiden, en strugglet met depressieve dagen. 24 jaar, studeert Dramatherapie in het mooie Nijmegen.

2 gedachten over “Summer blues”

  • Best herkenbaar. Met de opkomst van sociale media heb ik het idee dat we ook allemaal nóg harder ons best doen om maar een zo ‘mooi mogelijke’ zomer te hebben. Geef mij maar een boek in de zon in m’n eigen tuintje, dat is voor mij eigenlijk de mooiste zomer;). Ik ben echt gék op de zomer, maar ik herken wel iets van wat je schrijft. Overigens komt bij mij de echte blues ‘s avonds, vanaf nu ongeveer, als ik ga beseffen dat de dagen weer korter worden. Van mij mag ‘t altijd de langste dag zijn;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *