Tag

burn-out

Browsing

Als je psychisch niet lekker in je vel zit, ben je snel geneigd te kijken naar dingen die niet goed gaan, in plaats van naar de dingen die wel goed gaan. Je voelt je vaak ellendig en dat zorgt er dan weer voor dat je ‘weinig’ doet en je daardoor weer nutteloos voelt. Een vicieuze cirkel die maar blijft doorgaan als wij zelf niet ergens een stop inlassen. Dus laten we dat doen. Laten we de cirkel doorbreken en kijken hoe we onszelf ondanks alles toch een beetje fijner kunnen voelen.

Ellendig voelen is niet fijn, dat zullen jullie allemaal wel beamen. Toch zijn we vaak geneigd om, als we ons niet fijn voelen, dingen te doen waardoor we onszelf op lang termijn ook niet beter gaan voelen. Denk maar aan ongezond eten, in je bed blijven liggen en dingen uitstellen die gedaan moeten worden. Soms heb je het gewoon even nodig hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zal de laatste zijn die zegt dat in je bed blijven liggen met een zak chips niet goed voor je is. Mijn afgelopen twee jaar heb ik 80% van de tijd in bed doorgebracht met ongezond eten… dat heeft me niet gebracht waar ik wil zijn. En daarom denk ik dat het anders moet.

De afgelopen zes weken therapie voelden enorm zwaar en ik merkte dat ik langzaam maar zeker mezelf opnieuw aan het kwijtraken was. Voor therapie bleef ik het liefst zo lang mogelijk in mijn bed en na therapie was ik moe, dus kroop ik meteen weer mijn bed in. Het was elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen en mezelf opnieuw naar therapie te slepen. Want waar deed ik het nu eigenlijk voor? Ik voelde mezelf alleen maar weer rotter. Alle kleine dingen die ik voor mijn start met therapie weer aan het opbouwen was, werden in een klap weer onder me uit geslagen. Met als gevolg een klein hoopje ellende dat het liefst de hele dag in haar bed doorbracht.

Afgelopen weekend besloot ik dat het anders moest. Van in mijn bed liggen en chips eten word ik niet beter en ik ga mezelf er zeker niet fijner van voelen. En al die extra kilo’s van al die rottige chips maken dat ik mezelf alleen nog maar rotter ga voelen dan ik al deed. Dus besloot ik mezelf te herpakken en weer te gaan vechten voor mijn herstel. Hoe ik dat deed? Dat leg ik hieronder uit!

1. Lijstjes maken
Lijstjes maken vind ik altijd ontzettend fijn, maar het kan ook zeker helpend zijn. Ik heb twee lijstjes gemaakt voor op mijn nachtkastje. Het eerste lijstje is een lijstje met dingen die ik leuk/fijn vind. Denk aan wandelen, fijne geuren en een warme douche. Het hoeven geen grote dingen te zijn. maar het gaat erom dat het dingen zijn waardoor je jezelf fijner gaat voelen. Kleine dingen zijn vaak juist perfect, want die dingen zijn makkelijker toe te passen als je jezelf rot voelt. Elke dag kies ik één of twee dingen van het lijstje om te doen. Ook als ik mezelf die dag super ellendig voel, want het zorgt uiteindelijk alleen maar voor een fijner gevoel. Het tweede lijstje is een lijstje met dingen ‘die ik WEL heb’. Als ik mezelf ellendig voel, ben ik snel geneigd in het negatieve te zakken en enkel de dingen te zien die ik niet heb of niet kan. Dit lijstje naast mijn bed zorgt ervoor dat ik zwart op wit heb staan wat ik juist wel in mijn leven heb. En ook dit kunnen kleine dingen zijn die je ‘gewoon’ vindt, bijvoorbeeld fijne huisdieren, een dak boven je hoofd of de kans die je hebt gekregen om je therapie te volgen en zo dus beter te kunnen worden.

2. Structuur aanbrengen
Structuur is ontzettend belangrijk voor eenieder van ons, maar het is vaak ook een van de eerste dingen die wegvalt als je jezelf niet fijn voelt. Het is dus belangrijk deze terug te brengen. Maar let op, wees niet te streng hierin! Wees lief voor jezelf en zorg dat de structuur die je jezelf geeft, helpend is maar niet teveel van je vraagt. Denk er ook hierbij aan dat je het klein houdt. Dingen die ik doe om meer structuur te krijgen zijn bijvoorbeeld elke ochtend een kopje koffie en ontbijtje nuttigen in bed zodat ik mijn dag goed maar wel rustig kan beginnen. Zet hierbij een muziekje op of kijk, net als ik, een aflevering van een programma dat je fijn vindt. Daarna vind ik het zelf belangrijk om te zorgen dat de belangrijkste dingen in huis zijn gedaan voor ik ga vertrekken. In mijn geval zijn dit de kattenbak en de vaatwasser. Ga jezelf geen grote dingen op je hals halen zoals het hele huis stofzuigen of de badkamer schoonmaken. Door dit soort taken komt er al snel weer teveel druk op je te staan. Hou het bij kleine behapbare taken die ervoor zorgen dat je met een ‘fijn’ voldaan gevoel de deur uit kan.

3. Bewegen
Ohhhhhh wat ben ik moe, daar heb ik nu toch helemaal geen behoefte aan? I know, I feel you. Maar toch is het enorm belangrijk. Als het slecht gaat kan ik (om eerlijk te zijn) de mensen die zeggen ‘je moet gaan wandelen’ wel iets aan doen. Hoezo moet ik gaan wandelen? Weet jij wel hoe ik me voel? Weet jij wel hoe moe ik ben?  Ik weet het, het is eigenlijk het laatste wat je op zo een moment wilt horen. Toch is het enorm belangrijk. Al loop je vijf rondjes in je tuin of maak je een klein dansje op je favoriete muziek. HOU HET KLEIN! Maar beweeg wel want het is echt beter voor je. Probeer eens iets nieuws. Ga even naar buiten, want dat doet je sowieso altijd goed.  En als je echt moe bent, ga dan gewoon even buiten zitten en adem die frisse buitenlucht in want dat is zo belangrijk.

4. Drink genoeg water en eet gezond
Deze is natuurlijk voor iedereen belangrijk maar zeker ook als je niet lekker in je vel zit. En ‘eet gezond’ kun je natuurlijk heel ruim bekijken. Want wat is nu eigenlijk gezond en wat niet? Ja daar ga ik mijn mening niet over uiten maar wees vooral lief voor jezelf. Besteed tijd aan je eten en zorg goed voor jezelf want dat is nu juist enorm belangrijk.

Heb jij nog aanvullingen ? Laat het dan hieronder in de comments weten.
Laten we lief zijn voor onszelf en weer écht voor onszelf gaan zorgen, want alleen zo komen we er weer bovenop!

Steeds weer voel ik de teleurstelling in mijn hoofd omdat niets is wat het volgens mij zou moeten zijn. 27 jaar , thuis zittend en bezig met een intens zware deeltijdbehandeling, kinderloos en met een leven wat op dit moment totaal niet is om over naar huis te schrijven. Nee zo had ik mezelf mijn leven nooit voorgesteld. Toch is het zo en in deze blog vertel ik wat dit dagelijks met mij doet.

Ik had mijzelf mijn leven zo ontzettend anders voorgesteld. In mijn hoofd hoor ik op dit moment keihard te werken, te genieten van het leven in de weekenden en vakanties en lekker volle bak te sporten. Maar sinds 2 jaar is alles anders en dat doet zo ontzettend veel met mij. Steeds weer voel ik de teleurstelling over mezelf. Want hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Mijn leven was toch goed zoals het was en waarom was ik dan niet sterk genoeg om daarmee door te gaan? Het voelt als falen, falen in het leven dat ik altijd voor me heb gezien maar wat ik dus schijnbaar niet aan kan.

Mijn hele leven heb ik al een kinderwens en als alles goed zou zijn gegaan had ik gehoopt op dit moment al rond te lopen met een mooie bolle buik en in verwachting te mogen zijn van een mooi wondertje. We zouden de babykamer klaar horen te maken en daarnaast zou ik zorgen dat ik lekker bleef sporten en gezond eten. Maar nee, daar zijn we niet. De wens is er natuurlijk nog steeds. Dat voelt als iets fijns, als een houvast. Toch voel ik me steeds weer teleurgesteld in mezelf als ik hoor dat iemand in onze omgeving een kindje verwacht. Want waarom is mijn leven niet zo gelopen zoals ik het hoopte. Wat heb ik mis gedaan waardoor het nu is zoals het is?

Nu ik in behandeling ben heb ik geleerd om dit gevoel te linken aan een modus. Ik zit ontzettend vaak in de boze en kwetsbare kind modus en ook mijn veeleisende ouder is steeds weer aanwezig. Want nooit doe ik het goed genoeg, ik voel mezelf een slachtoffer omdat alles niet zo is gegaan zoals dat het zou moeten maar tegelijkertijd ben ik daar voor mijn gevoel ook de dader van. Want ik heb het zelf zo ver laten komen, toch? Mensen om me heen zeggen steeds weer dat ik er niets aan kan doen en dat het soms nu eenmaal zo loopt. Maar zo zie ik het niet. Want ik heb toch een stoornis? Het is toch mijn hoofd die mij zo in de war maakt en het mij zo moeilijk maakt? En mijn hoofd……ja dat ben IK !

Ik weet dat dit gedrag het er niet beter op maakt daar ben ik mezelf goed van bewust. Maar hoe verander je dit? Ja dat ga ik leren in mijn therapie. Maar wat heb ik daar op dit moment aan vraag ik mezelf steeds weer af. Nee op dit moment ben ik diegene die mezelf vooruit moet slepen en moet zorgen dat ik voorkom dat ik dieper weg zak in mijn depressie. Doordat ik steeds vaker mijn eigen patronen herken, zorgt dat ervoor dat ik meer inzage krijg in mijn gedrag.  De eerste 18 weken van mijn therapie staan in het teken van het herkennen van je patronen en dat gaat dus wel goed. Toch nog iets wat ik wel kan 😉 Maar ik zit nu in week 6 en zie het niet voor me dat ik nog 12 weken ga zitten wachten tot ik er eindelijk iets mee kan gaan doen. Dus moet ik zelf aan de slag.

Hoe ik dit moet gaan doen weet ik nog niet maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ik de ‘goede’ modussen ga ontdekken. Dat mijn ‘gezonde volwassenen’ weer wat meer kracht krijgt en dat mijn ‘blije kind’ weer een plekje in mijn leven krijgt. Vooral het ‘blije kind’ is al een ontzettend lange tijd niet meer aanwezig en omdat ik het enorm moeilijk vindt wat ik nu eigenlijk leuk vindt is het moeilijk om deze weer wat ruimte te geven. Maar ik ga op zoek, ik ga onderzoeken en ik ga werken aan mijn herstel.

Misschien is het nu allemaal niet wat het zijn moet maar dat betekend niet dat de toekomst niet kan worden zoals ik het altijd voor me heb gezien (en misschien zelfs nog beter😉 ) !

Kerst 2020 zal mischien de boeken in gaan als een eenzame kerst. Door alle maatregelen mogen we niet meer als 3 personen aan de kersttafel uitnodigen en wordt er verwacht dat we minimaal 1.5 meter afstand van elkaar houden. Dus geen geknuffel met familie en geen volle tafels deze kerst. Toch proberen we er allemaal wat van te maken. In deze blog vertel ik jullie hoe mijn kerst er dit jaar uit ziet.

Laat ik beginnen met uitleggen hoe kerst er bij ons gewoonlijk uit ziet. Normaal gesproken zijn wij kerstavond standaard met zijn tweetjes thuis en gaan we op 1ste en 2e kerstdag eten bij onze ouders. Welke kerstdag bij wie dat varieert een beetje. Mijn man heeft 2 zussen en 1 broer dus bij zijn familie rouleert het altijd bij wie er gegeten wordt. Bij mijn eigen ouders wordt meestal gewoon besproken wie er zin heeft om het te regelen. Dus de ene keer bij ons en de andere keer bij hun. Hier zit niet echt een systeem in het is gewoon net wie er zin heeft om het te doen.

Dit jaar is alles net even anders. Zelf wil ik me graag aan de  coronaregels houden en daarom hebben wij besloten niet naar het diner bij mijn schoonouders te gaan. Een lastig besluit want mijn man wil wel graag en ook zijn familie wil het graag alsnog vieren. Toch vindt ik het persoonlijk niet fijn om daar te gaan zitten wetende dat de ziekenhuizen vol liggen met zieke mensen en er in het ziekenhuis veel personeel ook tijdens de kerstdagen keihard aan het werk is om alle corona patiënten te verzorgen. Wij blijven dan ook lekker thuis. Uit respect voor mijn man zijn ouders en broer en zussen heb ik ook mijn ouders afgezegd. Zij zijn maar met zijn tweetjes dus officieel gezien zou dit mogen maar ik vindt het niet zo respectvol om dan wel met kerst mijn ouders te zien maar zijn ouders niet. Dus wij vieren het lekker met zijn tweetjes.

In eerste instantie dacht ik dat het met zijn tweeën kerst vieren alles een stuk relaxter zou maken. Maar daar had ik mezelf even in vergist haha. Omdat ik er wel wat leuks van wil maken komt er toch nog best veel bij kijken. Voor 3 dagen een diner regelen en 2 dagen lunch/brunch is best veel om te regelen. Maar het is gelukt. Ik heb het mezelf zo makkelijk mogelijk gemaakt. Mijn boodschappen bestelde ik eenvoudig online, de kerstbrunch bestelde ik bij een lokaal restaurant en ook het diner voor 2e kerstdag komt van een restaurant hier in de buurt. Support your locals zullen we maar zeggen 😉

Kerstavond eten we makkelijk omdat ik niet weet hoe laat mijn man klaar is met werken. Ik heb een vissoepje besteld en als hoofdgerecht hebben we hasselback aardappeltjes, ovengroente en een rollade van Bavette.  Allemaal kant en klaar dus alleen maar opwarmen in de oven. Als toetje maakt mijn man een heerlijke crème brulee! Die maakt hij de avond van tevoren alvast zodat deze ook al klaar staat. 1ste kerstdag heb ik dus een brunch besteld voor tussen de middag. In de avond gaan we fonduen. Ik heb kaasfondue en gewoon fondue geregeld met allerlei soorten ‘dippers’ erbij. Als toetje heb ik (mocht er nog ruimte voor zijn) Viennetta ijs. Last but not least: 2e kerstdag beginnen we in de middag met lekkere broodjes en pasteitjes met ragout. In de avond hebben we een proeverij menu van een lokaal restaurant besteld met allerlei lekkere dingen. Zowel voor- , hoofd- en nagerechtjes.

Je leest het dus al een kerst vol met lekker eten. Precies wat bij ons past. Ondanks dat het enorm vervelend is dat we kerst dit jaar wat eenzamer moeten vieren dan dat we gewend zijn vindt ik het ergens ook wel fijn. Even een paar daagjes echt ‘samen’ genieten!

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe! Probeer er van te genieten.

Het voelt als een pingpongbal die continu heen en weer wordt geslagen. Gedachten die het ene moment positief en hoopvol zijn kunnen en het volgende moment negatief zijn. Van hoop op een mooie toekomst naar totaal geen hoop en weg willen van deze vervelende wereld. Steeds weer veranderen mijn gedachten. Het is lastig, het is een uitdaging maar misschien is het wel goed?

Een hele tijd waren mijn gedachten enkel negatief. Niets was goed en het leven had in mijn hoofd geen nut meer. Want wat is het leven waard als je enkel maar in je bed ligt, geen werk meer doet en elk klein dingetje je zo ontzettend veel energie kost? Nee, naar mijn idee heb je dan geen leven. Want ik moet werken, ik moet een huishouden draaiende kunnen houden en ik hoor op mijn leeftijd toch energie voor tien te hebben. In mijn ogen hoor ik zoveel te kunnen wat ik nu niet kan en dat maakt mijn gedachten vaak ontzettend negatief en donker.

De laatste tijd merk ik op dat mijn gedachten niet enkel meer negatief zijn. Ik denk ook aan de toekomst en aan hoe het ook kan zijn. Ik denk aan mijn man, mijn katten en een mentaal gezonde ‘ik’ met hopelijk binnen twee jaar een kindje in mijn armen. Het zijn mooie gedachten en het geeft me kracht om te vechten om ze te kunnen waarmaken. Het denken aan de toekomst voelt voor mij als iets positiefs. In mijn gedachten heb ik de toekomst al helemaal uitgestippeld (terwijl ik natuurlijk weet dat je een heleboel niet zelf in de hand hebt). De gedachten aan het hebben van een kindje maken me gelukkig, maar ook ontzettend angstig. Want het hebben van een kindje is natuurlijk niet allemaal mooi en niet iedereen zit op de ‘roze wolk’ na en tijdens hun zwangerschap. Maar hier zal ik in een latere blog nog over uitbreiden.

Terug naar de pingpongbal in mijn hoofd. Soms gaat het balletje snel en kan ik in een half uur wel tien keer van gedachten veranderen, maar soms gaat hij ook heel langzaam en kan ik dagen een bepaalde mening hebben en dan ineens ontzettend aan die mening gaan twijfelen. Zo kan ik het ene moment denken, “het is nu lastig en zwaar, maar alles komt goed, je bent sterk en je kunt dit”. Het andere moment denk ik dan weer, ‘wat is het leven rot en wat heeft het voor zin als het op deze manier moet gaan, misschien is het maar beter als ik er niet meer ben”. Vervelende gedachten die soms dagen of weken blijven hangen.

Een manier om de pingpongbal te stoppen, heb ik nog niet gevonden maar ik hoop dat mijn hoofd het spelletje snel beu is. En dat het balletje dan blijft liggen aan de positieve kant, want dat zou toch wel het mooiste zijn. Ik ga in ieder geval mijn best doen om een beetje meer grip op het balletje te krijgen. Ondertussen wijs ik mezelf op het feit dat het balletje vanzelf weer bij de ‘positieve’ kant terecht komt, wanneer hij stilvalt op de ‘negatieve’ kant.




Steeds weer de woorden: ‘je bent sterk, je kunt dit.’ Super lief bedoeld natuurlijk en zo fijn dat iedereen zoveel vertrouwen heeft in dat ik dit kan. Maar waarom voel ik dit dan niet zo? Wat als blijkt dat ik niet zo sterk ben en het gewoon echt niet kan? Ja, wat dan? Heb ik dan nog meer gefaald dan dat ik al heb? Of praten we het dan ook gewoon goed en maken we er dan weer iets positiefs van, zoals ‘maar je hebt het in ieder geval geprobeerd’.  Zoveel vertrouwen in mij, maar misschien stel ik iedereen uiteindelijk wel enorm teleur, omdat ik het gewoon NIET kan.

‘Je kunt het’, ‘topper’, ‘je bent sterk’. Steeds weer hoor ik het om me heen als ik vertel over mijn deeltijdbehandeling. Iedereen bedoelt het goed, maar op dit moment voelt het totaal niet alsof ik het kan. Ik ben ondertussen drie weken bezig met mijn behandeling en jeetje, wat vind ik het ontzettend zwaar. Elke dag twijfel ik of ik mezelf af zal melden, elke dag kom ik thuis met het gevoel dat ik dit niet meer wil. Het is zwaarder dan ik me had voorgesteld. In hoeverre ik mezelf er überhaupt iets van heb kunnen voorstellen natuurlijk. Want wat moet je er jezelf van voorstellen als je zoiets nog nooit hebt gedaan?

Deze week had ik mijn eerste persoonlijke gesprek met een sociotherapeut. Tot nu toe was alles in groepsverband geweest, dus het was even fijn om één op één te kunnen praten. De eerste vraag die ik kreeg was, ‘en, hoe gaat het nu?’ De tranen rolden meteen over mijn gezicht. Ik vind het zwaar, maar tegelijk vind ik dat ik mezelf niet moet aanstellen, want ik wist dat het zwaar zou worden. De therapeut zegt dat het ook zwaar is en dat de afgelopen weken ook wel enorm heftig waren, zelfs voor haar. Er zijn veel heftige onderwerpen aan bod gekomen en door corona is de aanpak ook veranderd. Het is volgens haar logisch dat ik het moeilijk heb, want het is ook zwaar. Maar toch komt dit niet echt binnen want, “ik ben toch sterk?” Tenminste, dat zegt iedereen, dus wat zit ik hier nou te janken.

Tijdens therapie zit ik in mijn hoofd in een continue strijd tussen mee moeten doen en er volledig voor gaan enerzijds en mijn mond houden zodat ik mezelf niet voor schut zet anderzijds. Steeds als ik iets zeg, komen de gedachten in mij op of ik het wel goed heb verwoord en of ik hiermee niemand heb gekwetst. Elke keer probeer ik tegen mezelf te zeggen dat dit juist de reden is dat ik hier zit. Omdat ik altijd van alles vermijd, omdat ik bang ben voor wat een ander ergens van vindt. Het is dus goed dat ik praat, maar waarom voelt het dan niet zo? Waarom voelt het allemaal zo zwaar en moeilijk? Elk blok, elke therapie komen er dingen naar voren die ik doodeng vind. Tijdens beeldend vind ik het moeilijk om mezelf te uiten en vind ik het ook doodeng dat ik zelf in het lokaal op zoek moet naar de spullen die ik nodig heb. Want misschien loop ik wel raar? Misschien kan ik het niet vinden? Allemaal gedachten die het er niet makkelijker op maken.

De sociotherapeut gaf aan dat het goed is dat ik nu enorm struggle, want dat betekent dat ik tegen mijn valkuilen aanloop. Als ze dit zegt, geloof ik het meteen. Maar ik had niet verwacht dat het vanaf dag één al zo enorm zwaar zou zijn. Dat het drie weken later nog niet beter is, vind ik ook enorm eng. Als ik naar de anderen in onze groep kijk… Zij kunnen zich al veel beter verwoorden dan ik, dat valt me meteen op. Zij zijn al veel verder in hun inzichten, maar ook zij ‘breken’ nog continue en geven aan dat elke dag weer een enorm gevecht is. Ik leg mijn zorgen daarover bij de sociotherapeut neer en zij geeft aan dat het inderdaad de komende weken nog niet echt beter zal worden. Fijn, bedankt voor de eerlijkheid….NOT! Het liefste zou ik horen dat het vanaf volgende week beter zal gaan. Maar ze geeft aan dat we in traject A, de eerste 18 weken, vooral ‘afgebroken’  worden en pas in traject B zullen gaan opbouwen. Het vooruitzicht dat de komende 15 weken enkel nog zwaarder zullen worden, maakt me angstig.

Ik wil niet meer terug naar vorig jaar. Ik wil niet weer naar dat enorme zwarte gat waar ik toen in zat. Het gevoel dat ik net weer begon op te klimmen verandert in het gevoel dat ik mezelf voel terug glijden in dat gat. Elke dag vecht ik om niet terug te vallen maar kan ik dat alleen? De komende twee weken gaan we aankijken of ik er op eigen kracht weer uit kom en anders gaan we opnieuw sleutelen aan mijn medicatie. Ik moet blijven praten en vooral mijn gevoel uiten in de groep. Maar dit vind ik zo moeilijk. Want zij zitten hier al veel langer en zitten er al veel verder in en dan ga ik als ‘nieuweling’ lopen zeuren over hoe lastig ik het allemaal heb? Is dat niet een beetje de omgekeerde wereld? Zo voelt het voor mij in ieder geval.

Ik vond dat ik deze blog moest schrijven. Niet om medelijden te krijgen, niet omdat ik mezelf er nu zo goed bij zal gaan voelen (nee, nu voel ik me nog meer een mislukking). Maar vooral voor degene die ook zijn begonnen met therapie of degene die al langer bezig zijn maar het ook enorm moeilijk hebben. Want je bent niet alleen!  Praat erover, wees eerlijk en deel het. Alleen zo kunnen we elkaar helpen.

Misschien ben ik niet sterk en misschien kan ik dit wel helemaal niet, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd !

TRIGGER WARNING: deze blog gaat over zelfbeschadiging en suïcidaliteit. Mocht je hier gevoelig voor zijn, houd je eigen grenzen dan goed in de gaten en vraag jezelf dan af of het verstandig is om verder te lezen.
Heb je zelf last van suïcidale gedachtes? Neem dan contact op met 113Online.

Een jaar geleden alweer en ik ben er nog steeds. Wat kan er ontzettend veel veranderen in een jaar. Het is een gekke gedachten dat ik deze blog zonder onze kat Eddie waarschijnlijk niet meer had kunnen schrijven. Dat ik er dan nu niet meer bij was geweest en dat ik alles wat het afgelopen jaar gebeurd is, niet meer had meegemaakt. Het is een nare gedachten, maar het geeft me ook kracht. Want als ik dit jaar door heb kunnen komen, ben ik dus sterk genoeg om door te gaan en te blijven vechten voor zolang dat nog nodig is. Eerst vechten en dan genieten, zullen we maar zeggen.

Een jaar geleden

Wanneer ik deze blog schrijf, is het 5 oktober 2020: precies een jaar na mijn eerste poging tot zelfdoding. In de nacht van 4 op 5 oktober 2019 was ik ervan overtuigd dat het leven voor mij lang genoeg geduurd had. Mijn leven was op dat moment een grote teleurstelling en ik had het gevoel totaal geen toegevoegde waarde meer te hebben voor de mensen om mij heen. Naast dat mijn eigen leven niet fijn was, was ik ervan overtuigd dat ik ook de mensen om mij heen enkel tot last was. Het was geen wanhoopsdaad, maar een gedachte die al langere tijd in mijn hoofd zat. Die nacht besloot ik dat het tijd was om te ‘gaan’.

Een heftige beslissing met veel consequenties, daar was ik mezelf van bewust. Toch wist ik dat het goed zou komen. Iedereen zou doorgaan, mijn man zou op den duur weer een nieuwe vrouw ontmoeten die net zo fijn in het leven zou staan als hoe wij dit vroeger deden en ook mijn vrienden zouden misschien even verdriet hebben, maar ook hun leven zou gewoon doorgaan. Mijn ouders hadden genoeg aan hun hoofd met mijn broer, dus dat mijn sores dan op zou houden, zou in mijn ogen enkel een opluchting voor hen zijn.

De details van de nacht bespaar ik jullie. Maar één ding vind ik nog steeds ontzettend bijzonder en dat is ook de voornaamste reden dat ik er nu nog ben. Onze kat Eddie was mijn reddende engel (al zag ik dat toen niet zo). Hij was namelijk degene die die nacht bij mij was en ook degene die uiteindelijk mijn man wakker maakte. Je moet weten, normaal is hij enorm op zichzelf gesteld. In de nacht is hij wel vaker wakker, maar ons wakker maken doet hij nooit. Tot deze nacht. Hij tikte mijn man meerdere keren met zijn pootje op zijn schouder en gaf dit niet op tot mijn man wakker werd en erachter kwam dat ik niet in bed was. Op dat moment ging het al een tijd niet goed met mij, waardoor mijn man meteen voelde dat het niet goed was. Mede door Eddie zijn hulp was hij er daardoor op tijd bij en hebben we erger kunnen voorkomen. Ik vind het mooi dat een dier zoveel kan aanvoelen en sinds die nacht zijn Eddie en ik twee handen en vier pootjes op één buik. We kroelen als nooit tevoren, hij wil niet naar boven als ik niet met hem mee ga en als ik een nacht niet kan slapen, is hij beneden bij mij. Hij is nog steeds dezelfde Eddie als vroeger en nog steeds erg op zichzelf gesteld maar laat mij steeds meer toe en dat vind ik enorm fijn.

Een jaar later
Een jaar later sta ik totaal anders in het leven dan toen. De nare gedachten zijn er nog steeds, maar ze zijn wel een stuk minder aanwezig dan toen. Als het die nacht gelopen was zoals mijn planning was, dan zou iedereen het grootste verdriet al achter de rug hebben en een beter leven hebben dan ze nu hebben -daar ben ik nog steeds van overtuigd. Maar zo is het niet gelopen en op sommige momenten kan ik daar zelfs weer een beetje blij om zijn. We hebben namelijk nog een leven voor ons. We willen nog zoveel doen en met elkaar beleven, maar eerst moet ik herstellen en er weer helemaal bovenop komen. En dat ga ik doen. Daar ga ik voor vechten. Mijn behandeling start bijna en dan gaat de weg naar herstel eindelijk beginnen.

Het afgelopen jaar heb ik alleen ondersteuning gehad en geen echte therapie. Dat was ook wel fijn, want dat had ik niet aan gekund. Het was voor mij het belangrijkste om mijn dagen goed door te komen en te zorgen dat ik ‘veilig’ was. 

Iets waar ik nog niet eerder echt over heb gepraat, is dat ik in deze periode ook aan zelfbeschadiging heb gedaan. Omdat hier een groot taboe op ligt, wil ik er in mijn blog toch nog een klein stukje aan wijden. Om heel eerlijk te zijn snapte ik zelfbeschadiging vroeger namelijk niet. Waarom zou je jezelf pijn doen? Waarom zou je je lichaam verminken terwijl je jezelf al zo rot en onzeker voelt? Maar in het afgelopen jaar ben ik erachter gekomen dat het heel begrijpelijk is dat je het doet. Natuurlijk het is niet ‘normaal’ en we moeten het ook zeker niet goedpraten, maar ik begrijp het nu wel en onbewust doen we het misschien allemaal wel op één of andere manier. Mijn littekens zijn ondertussen bijna allemaal geheeld en ik kan volmondig zeggen dat de keren dat ik het nu doe op 1 hand zijn te tellen. Het zal nog een gevoelig punt blijven, maar ik ben op de goede weg.
Het heeft me wel aan het denken gezet over mijn manier van omgaan met teleurstellingen en pijn. Als ik terugdenk aan vroeger, dan kan ik mezelf nog herinneren dat ik als kind vaak met mijn hoofd tegen de muur bonsde als ik boos of verdrietig was. Dit was in die tijd de manier om mezelf te straffen. In een later stadium deed ik dit door niet te eten. Ik heb een periode erg geworsteld met mijn voeding. Ik wilde dunner zijn en moest afvallen. Ik ontzag mezelf eten en ook dat is een manier van zelfbeschadiging -als ik er nu aan terugdenk. Ik vond dat ik het niet verdiende om te eten, want ik was al dik genoeg. Als ik nu terugdenk aan die tijd sloeg het natuurlijk nergens op, maar toen was ik ervan overtuigd dat ik het niet verdiende. Dit zal voor mij altijd een gevoelig punt blijven. Ik merk dat ik soms een eetbui krijg als ik niet lekker in mijn vel zit, iets wat me boos op mezelf maakt.

Zelfbeschadiging is er in veel verschillende vormen. Het bekendste is natuurlijk het beschadigen van je lichaam door middel van snijden of krassen. Er zijn echter nog zoveel ‘onzichtbare’ manieren waarop mensen zichzelf pijn doen. Ik hoop dan ook dat iedereen wat meer begrip kan gaan opbrengen voor mensen die dit doen. Je moet je eens indenken dat je continue boos bent, dat moet er toch uit? En nee, dit is niet de juiste manier en er zijn heel veel andere manieren om dit te doen. Maar daar hebben we (wij die dit doen) hulp bij nodig. Het is niet zo makkelijk om het zomaar niet meer te doen. Dus wees een beetje lief voor elkaar, we zijn allemaal wel eens boos. De ene gooit dan misschien iets kapot, maar een ander wordt boos op zichzelf en dat is gewoon ontzettend naar.

Medicatie: de ene is er enorm mee geholpen en de ander wil er voor geen goud aan beginnen. Ik vind dat iedereen hier zijn eigen mening over mag hebben. Mijn mening? Als het me serieus een beter leven kan opleveren, dan slik ik het met liefde elke dag. Ik snap de mensen die het niet willen ook goed, want het is toch chemische zooi die je elke dag in je lichaam gooit. En als ik eerlijk ben… ik denk niet dat het echt goed voor je lichaam kan zijn. Maar ik slik het nu wel en mijn ervaring hierover deel ik in deze blog.

Ik vind medicatie dus best een dingetje. Vooral antidepressiva vind ik een lastig medicijn. Want helpt het nu echt? Of is het meer het idee dat ervoor zorgt dat ik me beter voel? Voel ik me eigenlijk überhaupt wel beter? Ik slik nu ongeveer een jaar medicatie voor mijn depressie en ik heb al veel wisselingen en veranderingen in dosering doorgevoerd. Ik heb medicatie gehad waarbij ik een strikt eetschema had omdat ik bepaalde uren voor/ na het innemen niet mocht eten en ik heb ook medicatie gehad waarmee ik geen auto mocht rijden. Allemaal verschillende bijwerkingen en manieren van innemen dus. Er bestaan zoveel verschillende soorten antidepressiva dat ik denk dat er altijd voor iedereen wel een medicijn is dat werkt. Maar voor je het juiste middel hebt gevonden, kun je wel een paar jaar verder zijn.

Medicatie is misschien wel het lastigste onderdeel van een depressie. Het zou je moeten helpen om je beter te voelen, maar dat is zeker niet altijd het geval. Als je ermee start, moet je vaak eerst door hele nare bijwerkingen heen en daarna is het maar te hopen dat de medicatie aanslaat en echt iets voor je kan betekenen. In mijn geval is dit lastig. Na ongeveer een half jaar verschillende medicijnen te hebben geprobeerd, kwamen we erachter dat medicatie voor mij erg weinig doet. Dit omdat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Die is zo hardnekkig dat de medicatie niet heel veel voor me doet. Toch slik ik het wel. Ondertussen zit ik nu ongeveer 5 maanden op dezelfde medicatie. Een maagbeschermer en twee verschillende antidepressiva. Daarnaast heb ik nog een tabletje wat ik voor het slapen kan innemen, maar dit probeer ik zo min mogelijk te doen. Dit vanwege de bijwerkingen die het bij mij heeft. Als ik een heel pilletje inneem slaap ik als een blok. “Fijn” zou je denken, maar voor iemand die normaal van elke ‘scheet’ wakker wordt, is dit ook een eng gevoel. Want wat als er iets gebeurt? Daarnaast ben ik de dag daarna de hele dag ontzettend duf en niet vooruit te branden. Af en toe neem ik een half tabletje en dan is het redelijk te doen.

De dosering van mijn medicatie is de afgelopen 5 maanden steeds veranderd. De perfecte dosis heb ik nog steeds niet gevonden. Omdat het niet heel veel voor me lijkt te doen, vind ik het onzin om op een hoge dosis te zitten. Ik ben dus nu sinds een aantal weken weer terug op mijn start dosis. Met deze dosis kom ik mijn dagen redelijk door. Ik heb enorm slechte dagen maar ik heb ook redelijk goede dagen. Een hogere dosis zorgt niet dat ik me beter ga voelen, dus dan vind ik het niet nodig meer te slikken dan voor mijn gevoel nodig is.

Het zoeken naar de juiste medicatie was best een ding. Je moet weten dat ik enorm bang was om aan te komen. Het was dus zaak om een antidepressivum te vinden waarvan ik niet teveel zou aankomen en die ook nog samen met mijn anticonceptie zou kunnen. Deze hebben we gevonden. Volgens de psychiater dan. Want in het afgelopen jaar ben ik maar liefst tien kilo aangekomen. Of dit enkel de schuld van de medicatie is, betwijfel ik. Door mijn depressie heb ik veel tijd in mijn bed doorgebracht en bestond mijn lunch vaak uit een zak chips. Die tien kilo is dus wel te herleiden.

Medicatie is belangrijk en ik denk dat het voor veel mensen ook echt een uitkomst is om zich beter te voelen. Toch merk ik dat er nog best een groot taboe op rust. Want kun je het dan echt niet alleen af? Het is tenslotte (volgens veel mensen) iets wat tussen je oren zit. En deels klopt dat ook want hé, je hersenen zitten nou eenmaal tussen je oren. Veel antidepressiva regelen wel degelijk dingen in je hersenen. En laten we eerlijk zijn: als je een probleem hebt in een ander deel van je lichaam en daarvoor medicatie moet slikken, doe je dat toch ook? Daar wordt toch ook niet vreemd naar gekeken? Waarom met antidepressiva dan wel? Als het je helpt, denk ik dat het iets heel moois kan zijn en het je leven een stuk beter kan maken en dat is toch uiteindelijk het enige wat telt?!

Een blog vol tips? Ik hoor je denken… “maar heel het internet staat daar toch al vol mee?” Klopt, soms zie ik zelf door de bomen het bos niet meer als het gaat om websites met tips over om te gaan met psychische shit. Maar niet alles werkt voor mij. Sterker nog, het grootste gedeelte werkt niet voor mij. Gelukkig weet ik inmiddels wat mij wel helpt. Ik wil dat graag met je delen, omdat ik hoop dat je er iets aan hebt. En misschien werken mijn tips niet voor jou, dat kan natuurlijk. Maar laten we het proberen!

Oké laten we beginnen met dat ik natuurlijk helemaal geen Flippie heet en dat de titel van deze blog eigenlijk helemaal nergens op slaat. Maar wees eerlijk… “Tippie van Flippie” klinkt toch veel leuker dan Tippie van Ingenborgh? Dus daarom deze naam. Weet je dat ook weer 😊

Zoals ik in de inleiding al schreef, staat internet vol met websites, blogs, vlogs en allerlei informatie en tips over hoe je uit deze nare periode zou kunnen komen en welke dingen je leven wat aangenamer kunnen maken. Ik heb ondertussen zelf half internet al afgestruind, ik heb misschien al wel aan 50 online webinars meegedaan en me ingeschreven voor verschillende cursussen die mij gingen helpen er weer bovenop te komen. Maar helaas…. Hier zit ik dan: 1,5 jaar later en nog steeds niet aan het werk, nog elke dag moe en de nare en goede dagen wisselen elkaar nog steeds af. Niet echt iets mee opgeschoten dus, zou je denken.

Maar toch denk ik dat het me wel geholpen heeft. Van alle tips en teksten die ik de afgelopen tijd heb gelezen, is natuurlijk niet alles blijven hangen. Mijn hoofd is een grote zeef waarin maar heel weinig blijft zitten. Ik lees dingen en als je me 5 minuten later vraagt wat ik heb gelezen, ben ik het vaak alweer vergeten. Maar toch ben ik er van overtuigd dat je onbewust toch iets opslaat waar je wat mee kunt. Van elke tekst die je leest en elke tip die hoort, leer je weer iets. Het is natuurlijk aan jou of je er ook iets mee doet of niet.

Hierbij Tippie’s van Flippie (of Ingenborgh natuurlijk net wat je wilt😉)

TIP 1: LEZEN
Je voelde hem misschien al een beetje aankomen… lezen. Zoals ik zelf al aangaf blijft misschien weinig hangen van wat je leest. En dat mag, je bent herstellende en natuurlijk is je hoofd nog niet zover dat het hele boeken kan opnemen. Maar elk woord dat je leest is een training om je hersenen weer wat in actie te krijgen. Je kunt kiezen voor sprookjes, thrillers, science-fiction of iets heel anders. Maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan boeken waar je iets uit kunt halen. Boeken van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of boeken die je leren hoe je een fijner leven kunt leiden bijvoorbeeld!

TIP 2: RUST, REINHEID EN REGELMAAT

Rust lijkt heel vanzelfsprekend maar toch is het dat niet. Je bent waarschijnlijk enorm moe en vaak blijft je hoofd in dit soort periodes ondanks dat je zo moe bent toch ‘aan’ staan. Zoek daarom rust. Dit kan een welverdiend dutje zijn, een rustgevende wandeling of bijvoorbeeld een half uurtje mediteren. Persoonlijk vind ik Yoga Nidra ook erg fijn. Dit is een rustgevende meditatie waarbij de focus ligt op gehele ontspanning van de geest en lichaam. Echt een aanradertje!

Ook reinheid is belangrijk, zorg goed voor jezelf juist in deze moeilijke tijd. Ik weet dat dit ontzettend moeilijk is en dat vind ik zelf ook. Maar het is zo belangrijk! Ik maak dit mezelf vaak makkelijker door het samen te voegen met ‘regelmaat’ . Een tijdje geleden heb ik een boekje gekocht waarin ik elke dag taakjes schrijf zodat ik wat zinvols in mijn dag heb. Dit kunnen de kleinste dingetjes zijn. Ook de ‘vaste taakjes’ zet ik hierin om voor mezelf regelmaat te creëren. Om goed voor jezelf te zorgen kun je hier ook dingen opzetten als douchen, gezond lunchen,  1.5 liter water drinken of andere dingen die voor jou goed voelen om voor jezelf te zorgen. Op die manier creëer je regelmaat en werk je ook nog aan je reinheid. En ik weet niet hoe het met jou zit maar ik vind het heerlijk om dingen af te vinken! En al die kleine taakjes en al die krulletjes zorgen er dan weer voor dat ik me een stukje minder nutteloos voel.

TIP 3: DOE VOORAL WAT GOED VOELT
Je hebt waarschijnlijk heel lang dingen gedaan die veel van je hebben gevraagd.  Je bent waarschijnlijk moe en opgebrand en ziet het allemaal even niet meer zitten. En dat is logisch!
Dus lieve jij, gun jezelf het ook om een OFF-day te hebben. Gewoon niets te moeten, geen planning te hebben misschien even niet gezond te eten en een dag niet naar buiten te gaan. Dit mag ook. Maar zorg ervoor dat je er niet in blijft hangen, want dan gaat het mis. En geloof me… terwijl ik dit schrijf zit ik zelf met tranen in mijn ogen, ben ik zelf opgebrand en heb ik zelf totaal geen zin om nog maar iets uit te voeren vandaag. Maar dat mag ook. Die momenten mogen er zijn. Schaam jezelf daar niet voor (jeetje wat een wijze praat voor iemand zoals ik, haha) gun jezelf rust, gun jezelf even helemaal niets. Doe vooral wat voor jou goed voelt en misschien, heel misschien voel je jezelf dan later weer beter en ga je alsnog iets actiefs doen. Maar doe wat jij goed vindt en wat voor jou goed voelt !

Ik denk dat ik het voor nu hier maar even bij laat. Er komt vast nog een keer een deel 2 met weer nieuwe Tippies. Ik hoop dat je er iets mee kunt en dat het je kan helpen je dagen iets dragelijker te maken. Zelf zal ik ze ook nog vaak genoeg doorlezen want ook ik ben er echt nog laaaaaaaang niet helaas. Maar we komen er wel. Is het niet snel dan maar langzaam.

ps. Heb jij nou ook nog tips? Laat het dan even weten in de comments. Zo helpen we elkaar om een fijner leven tegemoet te gaan!

Daar zit ik dan achter mijn laptopje: een bestelling plaatsen voor wasmiddel. Ja, want die was ver op -kwam ik net achter. Ik heb mijn man gevraagd of hij ook nog iets heeft wat besteld moet worden en hij kijkt ‘zo wel even’. Dat antwoord laat mijn nekharen omhoog staan. Zo? Waarom niet nu? Maar als ik realistisch nadenk, vraag ik mezelf af, “waarom moet het nu?” Waarom is “zo” niet gewoon goed? Waarom toch altijd die haast in mijn hoofd? Dat zou toch niet nodig moeten zijn?

Zometeen, straks, dadelijk… allemaal woorden die ik het liefste niet hoor. Het liefst hoor ik, ‘ik doe het nu meteen wel even’. Want dan kan ik het afvinken in mijn hoofd. Maar soms zijn er nou eenmaal andere dingen die voor gaan. Belangrijke dingen, maar soms ook onbelangrijke dingen en dat zou ook geen probleem moeten zijn, maar in mijn hoofd zorgt dit voor een soort kortsluiting. Ik bedoel daarmee niet dat ik helemaal uit mijn dak ga. Nee, kortsluiting als in een zenuwachtig gevoel, tikkende voeten en een hoofd dat maar geen rust kan vinden tot het uiteindelijk gedaan is.

Waar deze haast vandaan komt, weet ik niet. Ik heb dit naar mijn idee altijd gehad. Een goede eigenschap denk ik, maar het zit mezelf vaak ook in de weg. Op mijn werk bijvoorbeeld. Ik ben iemand van de lijstjes: ik schrijf alles op. Zo houd ik overzicht en kan ik afvinken als ik iets gedaan heb. Echter ik ben heel gevoelig voor dingen die ‘even’ tussendoor komen. Die pak ik gelijk op want ja, dan is het ook maar gedaan. Dat zou ik zelf ook wel zo fijn vinden. Collega’s vinden dit natuurlijk super fijn maar al die ‘even tussendoor’ dingen zorgen voor mij voor chaos in mijn hoofd, stress in mijn lichaam en soms zelf overwerktijd omdat ik mijn andere dingen dan niet af krijg. Dingen overdragen aan een ander doe ik niet graag, want als ik het zelf doe weet ik tenminste dat het gebeurt zoals ik dat wil. En laten liggen voor morgen? Nou nee ook liever niet. Alles wat vandaag af kan zorgt ervoor dat ik morgenochtend rustiger kan starten.

Mijn man is wat dat betreft totaal het tegenovergestelde. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg zullen we maar zeggen. Alles op zijn tijd, geen stress en vooral zo weinig mogelijk afspraken maken, want dan hoef je ook niet bang te zijn dat je ze niet na kunt komen. Heerlijk lijkt me dat! Even geen chaos in je hoofd, maar gewoon kijken wanneer je het gaat doen. We vullen elkaar hierin wel aan. Hij laat mij inzien dat sommige dingen echt wel even kunnen wachten en ik laat hem dan weer inzien dat sommige dingen gewoon echt meteen geregeld moeten worden. Inmiddels doen we dit al zes jaar en op zich gaat dit prima. Toch blijft mijn karakter hetzelfde en blijf ik steeds terugvallen in mijn oude gedrag. Ik denk ook dat dit één van de redenen is dat ik beland ben waar ik nu ben.

Altijd maar die stress en chaos in mijn hoofd heeft ervoor gezorgd dat ik overbelast ben geraakt. Niet gek als je eraan denkt dat ik altijd maar aan het denken en haasten ben. Ik zou ook niet weten hoe het voelt om gewoon even aan niks te denken. Hoe doe je dat?
Op dit moment probeer ik elke dag te mediteren, juist om te leren wat meer rust in mijn hoofd te krijgen. Op het moment dat ik ga mediteren schieten mijn gedachtes nog vaak alle kanten op. Dat kan zijn over een was die nog gedraaid moet worden, hoe laat mijn man nu eigenlijk thuis is, wat we gaan eten en of ik bijvoorbeeld mijn deur van mijn auto wel op slot heb gedaan. 

Chaos in mijn hoofd, chaos in mijn lichaam en altijd maar alles meteen gedaan willen hebben… Het heeft ervoor gezorgd dat ik over de kop ben gegaan en geen leuker persoon ben geworden. Het is één van de dingen waarmee ik beter zou willen leren omgaan. En ik hoop dat de tijd zal komen dat ik die rust ook echt in mijn lichaam en hoofd kan gaan vinden.



Vandaag is het weer zover een gesprek met de bedrijfsarts. De zoveelste ondertussen maar deze keer is het anders. Door corona is de afspraak telefonisch. Ik weet nu niet of dit in mijn voordeel is of niet. De spanning is er in ieder geval niet minder onder. Wat nou als hij gaat zeggen dat ik weer ‘moet’ gaan re-integreren. Dat kan ik nog niet hoor. Zover ben ik nog niet hoor. Een stemmetje in mijn hoofd stelt me gerust. De bedrijfsarts heeft een adviserende rol dus hij kan niet zeggen dat je iets moet als je jezelf daar nog niet goed bij voelt. Pfoe dat is een opluchting maar toch blijft het spannend iedere keer weer.

Ik weet het nog als de dag van gisteren, mijn eerste gesprek bij de bedrijfsarts. Ik zat ongeveer 1,5 maand thuis en was in de fase dat ik eigenlijk nog te moe was om mijn ogen te openen elke ochtend.  Ik weet nog hoe rot ik het vond dat juist ik met deze klachten , met mijn burn-out met mijn vermoeidheid om 08.30 u bij de bedrijfsarts moest zijn. Wat betekende dat ik om 7u mijn bed uit moest en in de spits naar de stad moest. Maar ik deed het, vraag me niet hoe maar ik kwam heel aan. Op de eerste afspraak kon ik voornamelijk alleen maar huilen want wat voelde ik me een mislukking. Wie had ooit gedacht dat ik hier zou komen te zitten. Het maakte het voor mij nog moeilijker omdat het om psychische klachten ging. Alleen ik weet hoe ik me voel, alleen ik kan aangeven hoe het gaat. Dit is vaak van buiten niet te zien. Ik had altijd het geluk (of de pech het is net hoe je het bekijkt) dat mijn uiterlijk niet veranderde. Ik kreeg geen extreem moe gezicht of donkere wallen onder mijn ogen. Nee , ik bleef gewoon mezelf.

De afspraak met de bedrijfsarts viel gelukkig reuze mee. Ze gaf me een termijn van 8 weken om weer op de rit te komen en dan moest ik gaan kijken om weer rustig te re-integreren. Zo gezegd zo gedaan. Op dat moment was ik nog in de veronderstelling dat als de bedrijfsarts iets zei ik verplicht was mezelf daaraan te houden. 8 weken waren dus ook 8 weken en  gelukkig krabbelde ik voor mijn gevoel in die weekjes ook weer rustig omhoog.  Het duurde in totaal ongeveer 4 maandjes voor ik weer keihard onderuit klapte. Ik leek nog dieper gevallen te zijn dan de keer hiervoor. Ik was niet voorruit te branden, wilde niks meer en het boeide me allemaal ook niks meer. Met 30 graden lag ik in mijn bloed hete donkere kamer onder mijn dekbed. Volledig uitgeteld en gevoelloos.

Na een paar afspraken en termijnen bij de bedrijfsarts kreeg ik het nieuws dat ik een andere bedrijfsarts kreeg.  Ik wist niet zo goed wat ik hiermee moest , was dit in mijn voordeel? Of juist niet? Op de eerste afspraak met de nieuwe bedrijfsarts bleek dat dit wel degelijk in mijn voordeel was. Deze bedrijfsarts was een stuk jonger en kon zichzelf daardoor beter in leven in mijn gevoel. Ook stond zij totaal anders in de situatie. Waar mijn eerste bedrijfsarts aangaf dat ik ‘gewoon maar even van me af moest bijten’ begreep deze heel goed dat ik nou eenmaal niet zo in elkaar zit en het eigenlijk ook niet nodig moest zijn.  Een fijn gesprek en ik ging na deze gesprekken ook steeds met een goed gevoel naar huis. De tijd daarna ging het enorm slecht met mij. Ik was in een zware depressie beland en had suïcidale gedachten en begon mezelf te beschadigen.  Hierdoor hoefde ik een tijdje niet bij de bedrijfsarts langs. Een kleine opluchting want op dat moment kon ik er zo min mogelijk stress bij hebben.

Ondertussen heb ik opnieuw een nieuwe bedrijfsarts gekregen. Voor de eerste keer was dit een  man. Naar deze afspraken ga ik ondertussen niet meer alleen. Dit omdat ik op dit moment nog geen auto mag rijden. Ergens vindt ik het ook enorm fijn om iemand mee te hebben. Ik vergeet door de stress vaak dingen die zij dan kunnen aanvullen. Deze man is een hele fijne bedrijfsarts. Hij is begripvol maar ook eerlijk wat betreft de toekomst. Nu ik richting de 2 jaar ziek zijn ga moet ik wel denken aan wat de gevolgen hierin zijn. Hier begeleid hij gelukkig wel goed in. De angst mijn baan hierdoor te verliezen is enorm groot. Maar daarnaast kan het me ook een heel stuk rust geven. Eindelijk geen druk meer op mijn schouders en rustig de tijd om straks aan mijn traject te gaan beginnen.

Vandaag was mijn telefonische afspraak met hem. Waarschijnlijk de laatste aangezien ik naar bedrijfsarts nummer 4 ben overgezet. Maar het was een goed gesprek. Ondanks de spanning heb ik goed aan kunnen geven hoe het nu gaat. En hij begreep dat re-integreren op dit moment gewoon nog niet mogelijk is. Ik heb mijn krachten hard genoeg nodig om mijn dagen door te komen. Om ‘veilig’ te blijven en om door te kunnen blijven gaan. Hopelijk ziet bedrijfsarts nummer 4 dit straks ook zo. Fingers crossed !