Tag

Depressie

Browsing

De uitgerekende datum van mijn zoon was 20-01-20 en op die dag was het vorig jaar Blue Monday. De meest deprimerende dag van het jaar. Een klein onderzoekje verder las ik voornamelijk dat deze term ooit bedacht is door een psycholoog, in opdracht van een reisbureau dat meer zonvakanties wilde verkopen.
Geen idee of dat marketingtechnisch gelukt is, maar de term is schijnbaar ergens blijven hangen en daarom wil ik graag wat tips met je delen. Ik maak deze dag gebruik van de term en geef je tips voor op deprimerende dagen
.

Blijf in contact | Als ik me slecht voel trek ik me het liefst terug. Het voelt dan heel tegennatuurlijk om in contact te zijn met mensen. Sommige mensen voelen zich al gauw ‘te veel’ of ‘niet leuk en gezellig genoeg’ als ze een tijdlang niet lekker in hun vel zitten. Toch kan dagelijks één contactmoment met iemand die betekenisvol voor je is, effect hebben op je gevoelens. Daarnaast kan diegene misschien iets kleins met je doen: een wandeling, een spelletje, een kop thee voor je zetten, luisteren of misschien is de aanwezigheid al genoeg.

Wandelen | In de Whatsapp-groep van ons vaste team aan bloggers delen we wandelmomenten. Sommigen van ons hebben de app ‘Ommetje’ van de hersenstichting gedownload. Daarin kun je heel laagdrempelig bijhouden hoeveel je wandelt. Niets meer en niets minder en zonder horloge dat van alles voor je meet.
Als je slecht in je vel zit heb je de neiging om juist heel veel te rusten. Een wandeling, al is het maar 10 minuten, kan je lichaam even een positieve boost geven.

Gebruik een planner | Een planner gebruiken voorkomt uitstelgedrag of juist dagen dat je teveel hooi op je vork neemt. Als je je dagen uitgebreid plant per uur (of misschien juist per kwartier of half uur) kun je juist ook aandacht hebben voor rustmomenten en die afwisselen met actieve momenten. Heb je ook nog een aantal to-do’s? Plan die dan verspreid over een aantal dagen.
Een planner gebruiken is niet alleen helpend voor een goede balans, het zorgt ook voor rust en overzicht. Daarnaast zie je aan het eind van de dag ook goed wat je wél gedaan hebt. Succesmomenten geven je juist weer een fijn gevoel.

Denk aan jezelf | We zeggen het vaak, maar wat ons betreft kun je dit niet vaak genoeg zeggen: Denk aan wat jij nodig hebt. Sta bij jezelf stil en bedenk wat jij wilt, wat jouw grenzen zijn en waar jij je fijn bij voelt. Zelfzorg is het allerbeste wat je jezelf cadeau kunt geven op dagen dat het niet zo lekker gaat.
Nee zeggen wanneer iemand iets van je vraagt is ook zelfzorg. Denk alsjeblieft aan jezelf, je bent het waard!

Ga iets maken | Ik heb er een hekel aan als er iets kapot is in huis en ik het moet repareren. Maar als ik het gefikst heb, dan heb ik een trots gevoel. Mocht ik me er écht niet toe kunnen zetten dan kijk ik op internet of Pinterest voor leuke DIY projecten.
Pinterest zit bomvol inspiratie en er zit altijd wel iets leuks bij met materialen die je nog wel in huis hebt of makkelijk aan kunt komen. Op deze manier heb ik mezelf haken geleerd en ben ik een deken aan het haken. Het is een groot project maar er zit geen deadline aan vast.

Geruststellende activiteiten | Wat mij ook vaak helpt is bedenken dat deze gevoelens er mogen zijn. Als je deze gevoelens wegstopt is er een grote kans dat deze op een ander moment wel weer opdoemen. Laat ze er zijn en bedenk dat ook deze gevoelens weer wegebben. Net als de golven van de zee die komen en gaan.
Ik zorg er voor dat ik dan een fijne geur in huis heb. De één heeft een geurkaars, de ander essentiële oliën of juist een fijn luchtje op je pols waar je aan kunt ruiken. Pak er een kleurboek bij of ga zelf lekker wat doodle-en. Gewoon een simpele activiteit.

Bovenstaande tips zijn gebaseerd op mijn ervaringen. Het heeft mij geholpen om cirkels te doorbreken als ik voor een langere tijd slecht in mijn vel zit. Heb je hele andere ervaringen? Deel ze dan gerust. Zo kunnen we elkaar helpen.

Liefs,

Suus

Als je psychisch niet lekker in je vel zit, ben je snel geneigd te kijken naar dingen die niet goed gaan, in plaats van naar de dingen die wel goed gaan. Je voelt je vaak ellendig en dat zorgt er dan weer voor dat je ‘weinig’ doet en je daardoor weer nutteloos voelt. Een vicieuze cirkel die maar blijft doorgaan als wij zelf niet ergens een stop inlassen. Dus laten we dat doen. Laten we de cirkel doorbreken en kijken hoe we onszelf ondanks alles toch een beetje fijner kunnen voelen.

Ellendig voelen is niet fijn, dat zullen jullie allemaal wel beamen. Toch zijn we vaak geneigd om, als we ons niet fijn voelen, dingen te doen waardoor we onszelf op lang termijn ook niet beter gaan voelen. Denk maar aan ongezond eten, in je bed blijven liggen en dingen uitstellen die gedaan moeten worden. Soms heb je het gewoon even nodig hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zal de laatste zijn die zegt dat in je bed blijven liggen met een zak chips niet goed voor je is. Mijn afgelopen twee jaar heb ik 80% van de tijd in bed doorgebracht met ongezond eten… dat heeft me niet gebracht waar ik wil zijn. En daarom denk ik dat het anders moet.

De afgelopen zes weken therapie voelden enorm zwaar en ik merkte dat ik langzaam maar zeker mezelf opnieuw aan het kwijtraken was. Voor therapie bleef ik het liefst zo lang mogelijk in mijn bed en na therapie was ik moe, dus kroop ik meteen weer mijn bed in. Het was elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen en mezelf opnieuw naar therapie te slepen. Want waar deed ik het nu eigenlijk voor? Ik voelde mezelf alleen maar weer rotter. Alle kleine dingen die ik voor mijn start met therapie weer aan het opbouwen was, werden in een klap weer onder me uit geslagen. Met als gevolg een klein hoopje ellende dat het liefst de hele dag in haar bed doorbracht.

Afgelopen weekend besloot ik dat het anders moest. Van in mijn bed liggen en chips eten word ik niet beter en ik ga mezelf er zeker niet fijner van voelen. En al die extra kilo’s van al die rottige chips maken dat ik mezelf alleen nog maar rotter ga voelen dan ik al deed. Dus besloot ik mezelf te herpakken en weer te gaan vechten voor mijn herstel. Hoe ik dat deed? Dat leg ik hieronder uit!

1. Lijstjes maken
Lijstjes maken vind ik altijd ontzettend fijn, maar het kan ook zeker helpend zijn. Ik heb twee lijstjes gemaakt voor op mijn nachtkastje. Het eerste lijstje is een lijstje met dingen die ik leuk/fijn vind. Denk aan wandelen, fijne geuren en een warme douche. Het hoeven geen grote dingen te zijn. maar het gaat erom dat het dingen zijn waardoor je jezelf fijner gaat voelen. Kleine dingen zijn vaak juist perfect, want die dingen zijn makkelijker toe te passen als je jezelf rot voelt. Elke dag kies ik één of twee dingen van het lijstje om te doen. Ook als ik mezelf die dag super ellendig voel, want het zorgt uiteindelijk alleen maar voor een fijner gevoel. Het tweede lijstje is een lijstje met dingen ‘die ik WEL heb’. Als ik mezelf ellendig voel, ben ik snel geneigd in het negatieve te zakken en enkel de dingen te zien die ik niet heb of niet kan. Dit lijstje naast mijn bed zorgt ervoor dat ik zwart op wit heb staan wat ik juist wel in mijn leven heb. En ook dit kunnen kleine dingen zijn die je ‘gewoon’ vindt, bijvoorbeeld fijne huisdieren, een dak boven je hoofd of de kans die je hebt gekregen om je therapie te volgen en zo dus beter te kunnen worden.

2. Structuur aanbrengen
Structuur is ontzettend belangrijk voor eenieder van ons, maar het is vaak ook een van de eerste dingen die wegvalt als je jezelf niet fijn voelt. Het is dus belangrijk deze terug te brengen. Maar let op, wees niet te streng hierin! Wees lief voor jezelf en zorg dat de structuur die je jezelf geeft, helpend is maar niet teveel van je vraagt. Denk er ook hierbij aan dat je het klein houdt. Dingen die ik doe om meer structuur te krijgen zijn bijvoorbeeld elke ochtend een kopje koffie en ontbijtje nuttigen in bed zodat ik mijn dag goed maar wel rustig kan beginnen. Zet hierbij een muziekje op of kijk, net als ik, een aflevering van een programma dat je fijn vindt. Daarna vind ik het zelf belangrijk om te zorgen dat de belangrijkste dingen in huis zijn gedaan voor ik ga vertrekken. In mijn geval zijn dit de kattenbak en de vaatwasser. Ga jezelf geen grote dingen op je hals halen zoals het hele huis stofzuigen of de badkamer schoonmaken. Door dit soort taken komt er al snel weer teveel druk op je te staan. Hou het bij kleine behapbare taken die ervoor zorgen dat je met een ‘fijn’ voldaan gevoel de deur uit kan.

3. Bewegen
Ohhhhhh wat ben ik moe, daar heb ik nu toch helemaal geen behoefte aan? I know, I feel you. Maar toch is het enorm belangrijk. Als het slecht gaat kan ik (om eerlijk te zijn) de mensen die zeggen ‘je moet gaan wandelen’ wel iets aan doen. Hoezo moet ik gaan wandelen? Weet jij wel hoe ik me voel? Weet jij wel hoe moe ik ben?  Ik weet het, het is eigenlijk het laatste wat je op zo een moment wilt horen. Toch is het enorm belangrijk. Al loop je vijf rondjes in je tuin of maak je een klein dansje op je favoriete muziek. HOU HET KLEIN! Maar beweeg wel want het is echt beter voor je. Probeer eens iets nieuws. Ga even naar buiten, want dat doet je sowieso altijd goed.  En als je echt moe bent, ga dan gewoon even buiten zitten en adem die frisse buitenlucht in want dat is zo belangrijk.

4. Drink genoeg water en eet gezond
Deze is natuurlijk voor iedereen belangrijk maar zeker ook als je niet lekker in je vel zit. En ‘eet gezond’ kun je natuurlijk heel ruim bekijken. Want wat is nu eigenlijk gezond en wat niet? Ja daar ga ik mijn mening niet over uiten maar wees vooral lief voor jezelf. Besteed tijd aan je eten en zorg goed voor jezelf want dat is nu juist enorm belangrijk.

Heb jij nog aanvullingen ? Laat het dan hieronder in de comments weten.
Laten we lief zijn voor onszelf en weer écht voor onszelf gaan zorgen, want alleen zo komen we er weer bovenop!

Steeds weer voel ik de teleurstelling in mijn hoofd omdat niets is wat het volgens mij zou moeten zijn. 27 jaar , thuis zittend en bezig met een intens zware deeltijdbehandeling, kinderloos en met een leven wat op dit moment totaal niet is om over naar huis te schrijven. Nee zo had ik mezelf mijn leven nooit voorgesteld. Toch is het zo en in deze blog vertel ik wat dit dagelijks met mij doet.

Ik had mijzelf mijn leven zo ontzettend anders voorgesteld. In mijn hoofd hoor ik op dit moment keihard te werken, te genieten van het leven in de weekenden en vakanties en lekker volle bak te sporten. Maar sinds 2 jaar is alles anders en dat doet zo ontzettend veel met mij. Steeds weer voel ik de teleurstelling over mezelf. Want hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Mijn leven was toch goed zoals het was en waarom was ik dan niet sterk genoeg om daarmee door te gaan? Het voelt als falen, falen in het leven dat ik altijd voor me heb gezien maar wat ik dus schijnbaar niet aan kan.

Mijn hele leven heb ik al een kinderwens en als alles goed zou zijn gegaan had ik gehoopt op dit moment al rond te lopen met een mooie bolle buik en in verwachting te mogen zijn van een mooi wondertje. We zouden de babykamer klaar horen te maken en daarnaast zou ik zorgen dat ik lekker bleef sporten en gezond eten. Maar nee, daar zijn we niet. De wens is er natuurlijk nog steeds. Dat voelt als iets fijns, als een houvast. Toch voel ik me steeds weer teleurgesteld in mezelf als ik hoor dat iemand in onze omgeving een kindje verwacht. Want waarom is mijn leven niet zo gelopen zoals ik het hoopte. Wat heb ik mis gedaan waardoor het nu is zoals het is?

Nu ik in behandeling ben heb ik geleerd om dit gevoel te linken aan een modus. Ik zit ontzettend vaak in de boze en kwetsbare kind modus en ook mijn veeleisende ouder is steeds weer aanwezig. Want nooit doe ik het goed genoeg, ik voel mezelf een slachtoffer omdat alles niet zo is gegaan zoals dat het zou moeten maar tegelijkertijd ben ik daar voor mijn gevoel ook de dader van. Want ik heb het zelf zo ver laten komen, toch? Mensen om me heen zeggen steeds weer dat ik er niets aan kan doen en dat het soms nu eenmaal zo loopt. Maar zo zie ik het niet. Want ik heb toch een stoornis? Het is toch mijn hoofd die mij zo in de war maakt en het mij zo moeilijk maakt? En mijn hoofd……ja dat ben IK !

Ik weet dat dit gedrag het er niet beter op maakt daar ben ik mezelf goed van bewust. Maar hoe verander je dit? Ja dat ga ik leren in mijn therapie. Maar wat heb ik daar op dit moment aan vraag ik mezelf steeds weer af. Nee op dit moment ben ik diegene die mezelf vooruit moet slepen en moet zorgen dat ik voorkom dat ik dieper weg zak in mijn depressie. Doordat ik steeds vaker mijn eigen patronen herken, zorgt dat ervoor dat ik meer inzage krijg in mijn gedrag.  De eerste 18 weken van mijn therapie staan in het teken van het herkennen van je patronen en dat gaat dus wel goed. Toch nog iets wat ik wel kan 😉 Maar ik zit nu in week 6 en zie het niet voor me dat ik nog 12 weken ga zitten wachten tot ik er eindelijk iets mee kan gaan doen. Dus moet ik zelf aan de slag.

Hoe ik dit moet gaan doen weet ik nog niet maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ik de ‘goede’ modussen ga ontdekken. Dat mijn ‘gezonde volwassenen’ weer wat meer kracht krijgt en dat mijn ‘blije kind’ weer een plekje in mijn leven krijgt. Vooral het ‘blije kind’ is al een ontzettend lange tijd niet meer aanwezig en omdat ik het enorm moeilijk vindt wat ik nu eigenlijk leuk vindt is het moeilijk om deze weer wat ruimte te geven. Maar ik ga op zoek, ik ga onderzoeken en ik ga werken aan mijn herstel.

Misschien is het nu allemaal niet wat het zijn moet maar dat betekend niet dat de toekomst niet kan worden zoals ik het altijd voor me heb gezien (en misschien zelfs nog beter😉 ) !

Wanneer ik deze blog schrijf is het nog een paar dagen tot het nieuwe jaar gaat beginnen. Een nieuw jaar vol met nieuwe kansen en mogelijkheden. Maar wat er dit jaar precies te wachten staat weet natuurlijk niemand nog. Blijven we in het ‘nieuwe normaal’ of wordt alles weer zoals het eerst was. Ga ik grote stappen maken in mijn proces of val ik als een baksteen naar beneden. We weten het niet, het enige wat we kunnen doen is afwachten en hopen dat onze dromen uit mogen komen.

2020 was een vreemd jaar waarin Corona de overhand had. We hadden veel beperkingen en moesten ons leven een stuk eenzamer leven dan dat we misschien gewend waren. Persoonlijk veranderde er voor mij niet zoveel met het jaar ervoor. Omdat het met mij psychisch al niet zo goed ging waren mijn dagen al redelijk geïsoleerd en had ik daarom ook niet zoveel moeite met de maatregelen. Het gaf mij juist op de een of andere manier een stukje rust. Omdat ik nu niet de enige was die dingen niet deed. We mochten het nu allemaal niet en daardoor hoefde ik dus automatisch ook minder vaak ‘nee’ te zeggen op uitjes en andere verplichtingen.

Terugkijkend op het jaar is er toch veel gebeurd. In februari kreeg ik een epileptische aanval waardoor ik in de medische molen belanden en vaak bezoekjes bracht aan het ziekenhuis. Gelukkig is er niets uitgekomen en lijkt het erop dat het om een eenmalig iets ging. Door mijn aanval was ik een half jaar lang aan huis gekluisterd omdat ik geen auto mocht rijden. Voor mij best lastig omdat dit nog een klein stukje vrijheid was die ik nog had. Het werd nog lastiger toen ik in juni de mogelijkheid kreeg om een andere auto te kopen. Ik dacht al een tijdje na over een andere auto maar tot nu toe had ik nog niet echt serieus rond gekeken. Maar toen we bij een vriend langs gingen en hij een mooie licht blauwe Opel Corsa had staan voor de verkoop was ik verkocht. Ik zette mijn eigen auto met pijn in mijn hart te koop en besloot de nieuwe aan te schaffen. Nu moet je weten dat ik gek was op mijn eigen mooie auto maar deze was niet praktisch. Het was een prachtige Opel Tigra Twintop waar ik helemaal verliefd op was. Maar een cabrio is met het oog op de toekomst gewoon niet zo handig. De Opel Corsa was een 5-deurs en ook prachtig dus win-win.
Opel Tigra Twintop eruit -à Opel Corsa erin.

Ondanks Corona besloten we dit jaar voor en na de lockdown vaker uit eten te gaan. Voor mij als oefening om weer een beetje meer onder de mensen te komen en ook zodat ik steeds iets had om naar uit te kijken. Elke maand kozen we een restaurant waar we nog nooit waren geweest en gingen we lekker een hapje eten. Erg fijn vond ik dit en ik hoop dat als straks de restaurants weer open mogen we dit er in kunnen gaan houden. We houden beide van lekker eten dus uit eten gaan is voor ons echt een fijn uitje. In het nieuwe jaar hopen we ook weer vaker met onze camper op pad te kunnen gaan zodat we restaurants in heel Nederland kunnen gaan testen.

2020 was ook het jaar waarin ik eindelijk met mijn deeltijdbehandeling mocht gaan beginnen. In oktober begon ik met mijn deeltijdbehandeling schematherapie bij de Viersprong in Halsteren. Ik denk dat ik deze behandeling toch wel kan bestempelen als het zwaarste wat ik in mijn leven heb gedaan. Vooral mijn eerste 5 weken vond ik enorm heftig. Ik wist niet wat ik kon verwachten en voelde mezelf gedurende deze weken steeds verder terugzakken in mijn depressie. Gelukkig is het daarna weer bergopwaarts gegaan en ondanks dat ik er nog lang niet ben maak ik nu wel stapjes.
Ik leer steeds meer positieve maar ook negatieve kanten van mezelf kennen en dat is fijn maar ook lastig. Ik heb nog een hele weg te gaan maar ik kom er wel. Dat voel ik !

2021 wordt een jaar vol nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Ik wens jullie allemaal een fijn en gezond nieuwjaar toe!

Kerst 2020 zal mischien de boeken in gaan als een eenzame kerst. Door alle maatregelen mogen we niet meer als 3 personen aan de kersttafel uitnodigen en wordt er verwacht dat we minimaal 1.5 meter afstand van elkaar houden. Dus geen geknuffel met familie en geen volle tafels deze kerst. Toch proberen we er allemaal wat van te maken. In deze blog vertel ik jullie hoe mijn kerst er dit jaar uit ziet.

Laat ik beginnen met uitleggen hoe kerst er bij ons gewoonlijk uit ziet. Normaal gesproken zijn wij kerstavond standaard met zijn tweetjes thuis en gaan we op 1ste en 2e kerstdag eten bij onze ouders. Welke kerstdag bij wie dat varieert een beetje. Mijn man heeft 2 zussen en 1 broer dus bij zijn familie rouleert het altijd bij wie er gegeten wordt. Bij mijn eigen ouders wordt meestal gewoon besproken wie er zin heeft om het te regelen. Dus de ene keer bij ons en de andere keer bij hun. Hier zit niet echt een systeem in het is gewoon net wie er zin heeft om het te doen.

Dit jaar is alles net even anders. Zelf wil ik me graag aan de  coronaregels houden en daarom hebben wij besloten niet naar het diner bij mijn schoonouders te gaan. Een lastig besluit want mijn man wil wel graag en ook zijn familie wil het graag alsnog vieren. Toch vindt ik het persoonlijk niet fijn om daar te gaan zitten wetende dat de ziekenhuizen vol liggen met zieke mensen en er in het ziekenhuis veel personeel ook tijdens de kerstdagen keihard aan het werk is om alle corona patiënten te verzorgen. Wij blijven dan ook lekker thuis. Uit respect voor mijn man zijn ouders en broer en zussen heb ik ook mijn ouders afgezegd. Zij zijn maar met zijn tweetjes dus officieel gezien zou dit mogen maar ik vindt het niet zo respectvol om dan wel met kerst mijn ouders te zien maar zijn ouders niet. Dus wij vieren het lekker met zijn tweetjes.

In eerste instantie dacht ik dat het met zijn tweeën kerst vieren alles een stuk relaxter zou maken. Maar daar had ik mezelf even in vergist haha. Omdat ik er wel wat leuks van wil maken komt er toch nog best veel bij kijken. Voor 3 dagen een diner regelen en 2 dagen lunch/brunch is best veel om te regelen. Maar het is gelukt. Ik heb het mezelf zo makkelijk mogelijk gemaakt. Mijn boodschappen bestelde ik eenvoudig online, de kerstbrunch bestelde ik bij een lokaal restaurant en ook het diner voor 2e kerstdag komt van een restaurant hier in de buurt. Support your locals zullen we maar zeggen 😉

Kerstavond eten we makkelijk omdat ik niet weet hoe laat mijn man klaar is met werken. Ik heb een vissoepje besteld en als hoofdgerecht hebben we hasselback aardappeltjes, ovengroente en een rollade van Bavette.  Allemaal kant en klaar dus alleen maar opwarmen in de oven. Als toetje maakt mijn man een heerlijke crème brulee! Die maakt hij de avond van tevoren alvast zodat deze ook al klaar staat. 1ste kerstdag heb ik dus een brunch besteld voor tussen de middag. In de avond gaan we fonduen. Ik heb kaasfondue en gewoon fondue geregeld met allerlei soorten ‘dippers’ erbij. Als toetje heb ik (mocht er nog ruimte voor zijn) Viennetta ijs. Last but not least: 2e kerstdag beginnen we in de middag met lekkere broodjes en pasteitjes met ragout. In de avond hebben we een proeverij menu van een lokaal restaurant besteld met allerlei lekkere dingen. Zowel voor- , hoofd- en nagerechtjes.

Je leest het dus al een kerst vol met lekker eten. Precies wat bij ons past. Ondanks dat het enorm vervelend is dat we kerst dit jaar wat eenzamer moeten vieren dan dat we gewend zijn vindt ik het ergens ook wel fijn. Even een paar daagjes echt ‘samen’ genieten!

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe! Probeer er van te genieten.

Over een depressie wordt steeds opener gesproken, maar veel kanten blijven onbelicht. Eén van de dingen die in de taboesfeer blijft hangen is dat wat een depressie met je seksleven doet/kan doen. We willen bij MJZENV die onderwerpen wel bespreekbaar maken, dus afgelopen twee weken heb je blogs kunnen lezen over dit thema. Vandaag kun je het laatste deel lezen, welke door iemand anders is geschreven dan de vorige twee blogs.

Ik merk op dit moment ook weer dat mijn depressie mijn seksleven beïnvloedt. Ik heb sinds april een nieuwe relatie maar heb al een paar weken totaal geen behoefte aan lichamelijk contact. Elke kus, of kleine aanraking van mijn partner geeft me een heel ongemakkelijk gevoel.

En natuurlijk vind ik het ook fijn om te horen dat ik er goed uit zie, dat mijn partner wel blij is met mij op de momenten dat ik zelf niet blij ben met mezelf. Waarom kan ik dan de momenten van lichamelijk contact zo slecht verdragen?

En waarom vind ik het wel fijn om van vreemden of derden te horen dat ik er goed uit zie. Helaas is het bij mij standaard dat ik in de winter meer kan hebben van andere mensen, en ik me daar meer toe aangetrokken voel als tot m’n eigen partner. Dat brengt ook een schuld gevoel met zich mee. Het heeft dan ook echt niets met mijn partner te maken want ik ben super blij met hem. Maar toch voelt het beter als andere mannen mij vertellen dat ze dingen met me zouden willen doen als dat mijn eigen partner dit zegt.

Ik heb nu een relatie waarin we iets vrijer zijn als in een doorsnee relatie. Wij zijn namelijk van mening dat elke avond het zelfde eten ook een keer gaat vervelen, ookal is het je lievelingseten. Dus wij hebben de afspraak dat we soms ook met andere naar bed mogen, zolang ons eigen seksleven er maar niet onder lijdt. Toch is het vervelend dat mijn depressie er nu voor zorgt dat mijn seksleven eigenlijk op zn gat ligt.

En ik heb contact met een man waarbij het allemaal toch wel seksueel getint is, en op een of andere manier voel ik me daar zoveel beter bij als dat ik me momenteel voel bij mijn partner. Misschien komt dit doordat het contact met die andere man op afstand is, en daar toch niets mee gebeurd. Maar ik voel me wel heel schuldig tegenover mijn partner.

Hij is zo ontzettend lief en doet enorm zn best, ookal ben ik op dit moment totaal onuitstaanbaar. Omdat ik momenteel zo van mezelf walg ga ik ervan uit dat dit bij mijn partner net zo is. Helemaal omdat mijn partner mij ook gewoon in reallife ziet en ik bij hem geen masker op kan houden, zoals ik dat bij die andere man wel makkelijker kan.

Toch heb ik wel besloten om leuke setjes lingerie te bestellen in de hoop dat ik me daardoor weer beter ga voelen en ik ook tegenover mijn partner weer wat zelfverzekerder zal worden en ik me weer kan openstellen tot lichamelijk contact met hem. Ik hou van hem maar walg teveel van mezelf, als ik in de spiegel kijk zie ik alleen maar een onzekere vrouw, en zie ik alleen maar mijn ‘min-punten’. En mijn partner ziet dit niet als min-punten dus ik hoop dat ik ook eindelijk eens van die gedachten af kan komen.

Het voelt als een pingpongbal die continu heen en weer wordt geslagen. Gedachten die het ene moment positief en hoopvol zijn kunnen en het volgende moment negatief zijn. Van hoop op een mooie toekomst naar totaal geen hoop en weg willen van deze vervelende wereld. Steeds weer veranderen mijn gedachten. Het is lastig, het is een uitdaging maar misschien is het wel goed?

Een hele tijd waren mijn gedachten enkel negatief. Niets was goed en het leven had in mijn hoofd geen nut meer. Want wat is het leven waard als je enkel maar in je bed ligt, geen werk meer doet en elk klein dingetje je zo ontzettend veel energie kost? Nee, naar mijn idee heb je dan geen leven. Want ik moet werken, ik moet een huishouden draaiende kunnen houden en ik hoor op mijn leeftijd toch energie voor tien te hebben. In mijn ogen hoor ik zoveel te kunnen wat ik nu niet kan en dat maakt mijn gedachten vaak ontzettend negatief en donker.

De laatste tijd merk ik op dat mijn gedachten niet enkel meer negatief zijn. Ik denk ook aan de toekomst en aan hoe het ook kan zijn. Ik denk aan mijn man, mijn katten en een mentaal gezonde ‘ik’ met hopelijk binnen twee jaar een kindje in mijn armen. Het zijn mooie gedachten en het geeft me kracht om te vechten om ze te kunnen waarmaken. Het denken aan de toekomst voelt voor mij als iets positiefs. In mijn gedachten heb ik de toekomst al helemaal uitgestippeld (terwijl ik natuurlijk weet dat je een heleboel niet zelf in de hand hebt). De gedachten aan het hebben van een kindje maken me gelukkig, maar ook ontzettend angstig. Want het hebben van een kindje is natuurlijk niet allemaal mooi en niet iedereen zit op de ‘roze wolk’ na en tijdens hun zwangerschap. Maar hier zal ik in een latere blog nog over uitbreiden.

Terug naar de pingpongbal in mijn hoofd. Soms gaat het balletje snel en kan ik in een half uur wel tien keer van gedachten veranderen, maar soms gaat hij ook heel langzaam en kan ik dagen een bepaalde mening hebben en dan ineens ontzettend aan die mening gaan twijfelen. Zo kan ik het ene moment denken, “het is nu lastig en zwaar, maar alles komt goed, je bent sterk en je kunt dit”. Het andere moment denk ik dan weer, ‘wat is het leven rot en wat heeft het voor zin als het op deze manier moet gaan, misschien is het maar beter als ik er niet meer ben”. Vervelende gedachten die soms dagen of weken blijven hangen.

Een manier om de pingpongbal te stoppen, heb ik nog niet gevonden maar ik hoop dat mijn hoofd het spelletje snel beu is. En dat het balletje dan blijft liggen aan de positieve kant, want dat zou toch wel het mooiste zijn. Ik ga in ieder geval mijn best doen om een beetje meer grip op het balletje te krijgen. Ondertussen wijs ik mezelf op het feit dat het balletje vanzelf weer bij de ‘positieve’ kant terecht komt, wanneer hij stilvalt op de ‘negatieve’ kant.




Over een depressie wordt steeds opener gesproken, maar veel kanten blijven toch onbelicht. Eén van de dingen die in de taboesfeer blijft hangen is dat wat een depressie met je seksleven doet/kan doen. We willen bij MJZENV die onderwerpen wel bespreekbaar maken, dus vandaag en de komende twee vrijdagen kun je een blog lezen over dit thema.

In Nederland heeft ongeveer 5% van de volwassenen jaarlijks last van een depressieve episode. Een depressie heeft in veel gevallen gevolgen voor de seksuele relatie van iemand. Er is vooral sprake van minder behoefte aan en zin in seks. Uit onderzoek blijkt dat 50% van de vrouwen en 40% van de mannen tijdens een depressie minder zin hebben in seks. Dat hoeft natuurlijk niet bij iedereen zo te zijn, je kunt ook bij de 12% van de mensen horen die juist tijdens de depressie meer zin krijgt in seks. (Herder, De Boer, Griffioen, Waldinger & Knegtering, 2015)

Als ik naar mezelf kijk, is mijn seksleven zo’n beetje het enige waar niet iets mee mis is in mijn leven. Natuurlijk heb ik ook periodes waarin ik het ander is of ik minder zin heb, moe ben of door andere omstandigheden minder seks heb, maar over het algemeen genomen is mijn seksleven zelfs verbeterd. Op dat gebied voel ik me ook even geen mislukkeling. en gelukkig begrijpt mijn man het ook en accepteert hij het wel als het minder gaat of ik even niet wil maar daar in tegen, zijn we zelfs op ontdekkingstocht gegaan en nieuwe dingen aan het ontdekken, iets wat ons seksleven juist alleen maar spannender maakt. En koopt hij soms lingerie voor me en laat dan weten dat ik wel mooi ben. Ik had nooit verwacht dat ik bij die 12% hoor, helemaal als je ziet hoe donker mijn gedachtes en gevoelens soms zijn. Maar dat is bij iedereen natuurlijk anders.

Depressie en seksualiteit gaan bij mij redelijk goed samen. Er is in ons seksleven niet heel veel veranderd sinds ik in mijn depressie ben beland.
Het enige wat eigenlijk veranderd is, zijn mijn gedachten wat betreft het ‘belang’ van seks in een relatie. Vroeger kon ik enorm onzeker zijn als wij bijvoorbeeld twee weken geen seks hadden gehad. Immers, we zijn jong en dat hoort toch en waarom is dat bij ons dan niet zo? Nu denk ik daar een stuk makkelijker over. Of dit door mijn depressie komt of omdat we al steeds langer bij elkaar zijn, weet ik niet.
Wij zijn nooit een stel geweest dat hele dagen met elkaar lagen te rollebollen (om het maar even zo te zeggen). Wij vinden seks belangrijk, maar niet het belangrijkste. Intimiteit is op zoveel manieren te bereiken,
dat hoeft niet altijd door seks. Natuurlijk is het fijn en belangrijk, maar wij vinden het samen zijn en knuffelen en praten in bed net zo belangrijk.

Herder, T., de Boer, M., Griffioen, T., Waldinger, M. en Knegtering, R. (2015). Psychiatrie psychofarmaca en seksuologie. Handboek Seksuologie.

Steeds weer de woorden: ‘je bent sterk, je kunt dit.’ Super lief bedoeld natuurlijk en zo fijn dat iedereen zoveel vertrouwen heeft in dat ik dit kan. Maar waarom voel ik dit dan niet zo? Wat als blijkt dat ik niet zo sterk ben en het gewoon echt niet kan? Ja, wat dan? Heb ik dan nog meer gefaald dan dat ik al heb? Of praten we het dan ook gewoon goed en maken we er dan weer iets positiefs van, zoals ‘maar je hebt het in ieder geval geprobeerd’.  Zoveel vertrouwen in mij, maar misschien stel ik iedereen uiteindelijk wel enorm teleur, omdat ik het gewoon NIET kan.

‘Je kunt het’, ‘topper’, ‘je bent sterk’. Steeds weer hoor ik het om me heen als ik vertel over mijn deeltijdbehandeling. Iedereen bedoelt het goed, maar op dit moment voelt het totaal niet alsof ik het kan. Ik ben ondertussen drie weken bezig met mijn behandeling en jeetje, wat vind ik het ontzettend zwaar. Elke dag twijfel ik of ik mezelf af zal melden, elke dag kom ik thuis met het gevoel dat ik dit niet meer wil. Het is zwaarder dan ik me had voorgesteld. In hoeverre ik mezelf er überhaupt iets van heb kunnen voorstellen natuurlijk. Want wat moet je er jezelf van voorstellen als je zoiets nog nooit hebt gedaan?

Deze week had ik mijn eerste persoonlijke gesprek met een sociotherapeut. Tot nu toe was alles in groepsverband geweest, dus het was even fijn om één op één te kunnen praten. De eerste vraag die ik kreeg was, ‘en, hoe gaat het nu?’ De tranen rolden meteen over mijn gezicht. Ik vind het zwaar, maar tegelijk vind ik dat ik mezelf niet moet aanstellen, want ik wist dat het zwaar zou worden. De therapeut zegt dat het ook zwaar is en dat de afgelopen weken ook wel enorm heftig waren, zelfs voor haar. Er zijn veel heftige onderwerpen aan bod gekomen en door corona is de aanpak ook veranderd. Het is volgens haar logisch dat ik het moeilijk heb, want het is ook zwaar. Maar toch komt dit niet echt binnen want, “ik ben toch sterk?” Tenminste, dat zegt iedereen, dus wat zit ik hier nou te janken.

Tijdens therapie zit ik in mijn hoofd in een continue strijd tussen mee moeten doen en er volledig voor gaan enerzijds en mijn mond houden zodat ik mezelf niet voor schut zet anderzijds. Steeds als ik iets zeg, komen de gedachten in mij op of ik het wel goed heb verwoord en of ik hiermee niemand heb gekwetst. Elke keer probeer ik tegen mezelf te zeggen dat dit juist de reden is dat ik hier zit. Omdat ik altijd van alles vermijd, omdat ik bang ben voor wat een ander ergens van vindt. Het is dus goed dat ik praat, maar waarom voelt het dan niet zo? Waarom voelt het allemaal zo zwaar en moeilijk? Elk blok, elke therapie komen er dingen naar voren die ik doodeng vind. Tijdens beeldend vind ik het moeilijk om mezelf te uiten en vind ik het ook doodeng dat ik zelf in het lokaal op zoek moet naar de spullen die ik nodig heb. Want misschien loop ik wel raar? Misschien kan ik het niet vinden? Allemaal gedachten die het er niet makkelijker op maken.

De sociotherapeut gaf aan dat het goed is dat ik nu enorm struggle, want dat betekent dat ik tegen mijn valkuilen aanloop. Als ze dit zegt, geloof ik het meteen. Maar ik had niet verwacht dat het vanaf dag één al zo enorm zwaar zou zijn. Dat het drie weken later nog niet beter is, vind ik ook enorm eng. Als ik naar de anderen in onze groep kijk… Zij kunnen zich al veel beter verwoorden dan ik, dat valt me meteen op. Zij zijn al veel verder in hun inzichten, maar ook zij ‘breken’ nog continue en geven aan dat elke dag weer een enorm gevecht is. Ik leg mijn zorgen daarover bij de sociotherapeut neer en zij geeft aan dat het inderdaad de komende weken nog niet echt beter zal worden. Fijn, bedankt voor de eerlijkheid….NOT! Het liefste zou ik horen dat het vanaf volgende week beter zal gaan. Maar ze geeft aan dat we in traject A, de eerste 18 weken, vooral ‘afgebroken’  worden en pas in traject B zullen gaan opbouwen. Het vooruitzicht dat de komende 15 weken enkel nog zwaarder zullen worden, maakt me angstig.

Ik wil niet meer terug naar vorig jaar. Ik wil niet weer naar dat enorme zwarte gat waar ik toen in zat. Het gevoel dat ik net weer begon op te klimmen verandert in het gevoel dat ik mezelf voel terug glijden in dat gat. Elke dag vecht ik om niet terug te vallen maar kan ik dat alleen? De komende twee weken gaan we aankijken of ik er op eigen kracht weer uit kom en anders gaan we opnieuw sleutelen aan mijn medicatie. Ik moet blijven praten en vooral mijn gevoel uiten in de groep. Maar dit vind ik zo moeilijk. Want zij zitten hier al veel langer en zitten er al veel verder in en dan ga ik als ‘nieuweling’ lopen zeuren over hoe lastig ik het allemaal heb? Is dat niet een beetje de omgekeerde wereld? Zo voelt het voor mij in ieder geval.

Ik vond dat ik deze blog moest schrijven. Niet om medelijden te krijgen, niet omdat ik mezelf er nu zo goed bij zal gaan voelen (nee, nu voel ik me nog meer een mislukking). Maar vooral voor degene die ook zijn begonnen met therapie of degene die al langer bezig zijn maar het ook enorm moeilijk hebben. Want je bent niet alleen!  Praat erover, wees eerlijk en deel het. Alleen zo kunnen we elkaar helpen.

Misschien ben ik niet sterk en misschien kan ik dit wel helemaal niet, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd !

Na aanleiding van mijn eerdere blog “Vind je het hebben van kinderen leuk?” schrijf ik nu een vervolg. Deze blog gaat over de reacties die ik kreeg, wat die reacties met mij deden en hoe het nu gaat.

Ik wilde mijn vorige blog eerst anoniem online zetten, omdat het toch wel erg persoonlijk is. Er rust een behoorlijk taboe op dit thema en ik vond het een behoorlijk grote stap om dit vanuit mijn eigen naam te doen. Iemand van ons MJZENV-team vroeg me of ik het ook aandurfde om ‘m onder mijn eigen naam te publiceren en na lang twijfelen heb ik dit gedaan.

De ochtend dat de blog online zou komen, had ik echt kriebels in mijn buik. Hoe zullen de lezers erop reageren? Zullen meer ouders zich hierin herkennen? Is het niet te persoonlijk? Zullen de lezers het überhaupt wel wat vinden?

Maar niets was minder waar: ik werd overdonderd met appjes en reacties op Facebook. Reacties met begrip en herkenning, met steun en support. Ik kreeg terug dat ik zo open en mooi had geschreven. En dat had ik allemaal niet verwacht.

Nu zijn jullie vast benieuwd hoe het nu gaat. We zijn inmiddels een paar weken verder en ik zou het liefste willen vertellen dat het beter gaat. Echter, met de feestdagen voor de deur en de coronamaatregelen die nog steeds gelden wordt het er niet makkelijker op. Eerder moeilijker zelfs.

Zwemles die ineens niet meer doorging en dagbesteding die ineens een dag minder werd… het hakte er allemaal in bij de kinderen. Zeker de oudste had het daar erg moeilijk mee, waardoor hij erg dwars werd. Hij kan niet goed tegen verandering, wat het voor mij alleen maar zwaarder maakte. Gelukkig is mijn schoonmoeder hier in huis om mij daarin te steunen, want alleen kan ik het gewoon nog niet.

Ook kwam er nog eens bij dat mijn man na maanden thuis weer ging werken. Dat was voor iedereen omschakelen, ook voor mij omdat hij er altijd was en nu ineens de hele week weg is. Maar de allerkleinste had daar het meeste moeite mee: elke ochtend zocht hij in huis naar papa. Als we zeiden dat papa aan het werk was, leek hij het niet te begrijpen. Ook begon ik met wat werkzaamheden op kantoor, iets waar iedereen aan moest wennen.

Momenteel vind ik het hebben van kinderen nog steeds niet leuk, maar ik kan er wel steeds meer van genieten. Dat genieten is voor mij al een grote stap vooruit. Uiteindelijk hoop ik het weer leuk te gaan vinden, maar die weg is nog lang.