Tag

herstel

Browsing

Als je psychisch niet lekker in je vel zit, ben je snel geneigd te kijken naar dingen die niet goed gaan, in plaats van naar de dingen die wel goed gaan. Je voelt je vaak ellendig en dat zorgt er dan weer voor dat je ‘weinig’ doet en je daardoor weer nutteloos voelt. Een vicieuze cirkel die maar blijft doorgaan als wij zelf niet ergens een stop inlassen. Dus laten we dat doen. Laten we de cirkel doorbreken en kijken hoe we onszelf ondanks alles toch een beetje fijner kunnen voelen.

Ellendig voelen is niet fijn, dat zullen jullie allemaal wel beamen. Toch zijn we vaak geneigd om, als we ons niet fijn voelen, dingen te doen waardoor we onszelf op lang termijn ook niet beter gaan voelen. Denk maar aan ongezond eten, in je bed blijven liggen en dingen uitstellen die gedaan moeten worden. Soms heb je het gewoon even nodig hoor, begrijp me niet verkeerd, en ik zal de laatste zijn die zegt dat in je bed blijven liggen met een zak chips niet goed voor je is. Mijn afgelopen twee jaar heb ik 80% van de tijd in bed doorgebracht met ongezond eten… dat heeft me niet gebracht waar ik wil zijn. En daarom denk ik dat het anders moet.

De afgelopen zes weken therapie voelden enorm zwaar en ik merkte dat ik langzaam maar zeker mezelf opnieuw aan het kwijtraken was. Voor therapie bleef ik het liefst zo lang mogelijk in mijn bed en na therapie was ik moe, dus kroop ik meteen weer mijn bed in. Het was elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen en mezelf opnieuw naar therapie te slepen. Want waar deed ik het nu eigenlijk voor? Ik voelde mezelf alleen maar weer rotter. Alle kleine dingen die ik voor mijn start met therapie weer aan het opbouwen was, werden in een klap weer onder me uit geslagen. Met als gevolg een klein hoopje ellende dat het liefst de hele dag in haar bed doorbracht.

Afgelopen weekend besloot ik dat het anders moest. Van in mijn bed liggen en chips eten word ik niet beter en ik ga mezelf er zeker niet fijner van voelen. En al die extra kilo’s van al die rottige chips maken dat ik mezelf alleen nog maar rotter ga voelen dan ik al deed. Dus besloot ik mezelf te herpakken en weer te gaan vechten voor mijn herstel. Hoe ik dat deed? Dat leg ik hieronder uit!

1. Lijstjes maken
Lijstjes maken vind ik altijd ontzettend fijn, maar het kan ook zeker helpend zijn. Ik heb twee lijstjes gemaakt voor op mijn nachtkastje. Het eerste lijstje is een lijstje met dingen die ik leuk/fijn vind. Denk aan wandelen, fijne geuren en een warme douche. Het hoeven geen grote dingen te zijn. maar het gaat erom dat het dingen zijn waardoor je jezelf fijner gaat voelen. Kleine dingen zijn vaak juist perfect, want die dingen zijn makkelijker toe te passen als je jezelf rot voelt. Elke dag kies ik één of twee dingen van het lijstje om te doen. Ook als ik mezelf die dag super ellendig voel, want het zorgt uiteindelijk alleen maar voor een fijner gevoel. Het tweede lijstje is een lijstje met dingen ‘die ik WEL heb’. Als ik mezelf ellendig voel, ben ik snel geneigd in het negatieve te zakken en enkel de dingen te zien die ik niet heb of niet kan. Dit lijstje naast mijn bed zorgt ervoor dat ik zwart op wit heb staan wat ik juist wel in mijn leven heb. En ook dit kunnen kleine dingen zijn die je ‘gewoon’ vindt, bijvoorbeeld fijne huisdieren, een dak boven je hoofd of de kans die je hebt gekregen om je therapie te volgen en zo dus beter te kunnen worden.

2. Structuur aanbrengen
Structuur is ontzettend belangrijk voor eenieder van ons, maar het is vaak ook een van de eerste dingen die wegvalt als je jezelf niet fijn voelt. Het is dus belangrijk deze terug te brengen. Maar let op, wees niet te streng hierin! Wees lief voor jezelf en zorg dat de structuur die je jezelf geeft, helpend is maar niet teveel van je vraagt. Denk er ook hierbij aan dat je het klein houdt. Dingen die ik doe om meer structuur te krijgen zijn bijvoorbeeld elke ochtend een kopje koffie en ontbijtje nuttigen in bed zodat ik mijn dag goed maar wel rustig kan beginnen. Zet hierbij een muziekje op of kijk, net als ik, een aflevering van een programma dat je fijn vindt. Daarna vind ik het zelf belangrijk om te zorgen dat de belangrijkste dingen in huis zijn gedaan voor ik ga vertrekken. In mijn geval zijn dit de kattenbak en de vaatwasser. Ga jezelf geen grote dingen op je hals halen zoals het hele huis stofzuigen of de badkamer schoonmaken. Door dit soort taken komt er al snel weer teveel druk op je te staan. Hou het bij kleine behapbare taken die ervoor zorgen dat je met een ‘fijn’ voldaan gevoel de deur uit kan.

3. Bewegen
Ohhhhhh wat ben ik moe, daar heb ik nu toch helemaal geen behoefte aan? I know, I feel you. Maar toch is het enorm belangrijk. Als het slecht gaat kan ik (om eerlijk te zijn) de mensen die zeggen ‘je moet gaan wandelen’ wel iets aan doen. Hoezo moet ik gaan wandelen? Weet jij wel hoe ik me voel? Weet jij wel hoe moe ik ben?  Ik weet het, het is eigenlijk het laatste wat je op zo een moment wilt horen. Toch is het enorm belangrijk. Al loop je vijf rondjes in je tuin of maak je een klein dansje op je favoriete muziek. HOU HET KLEIN! Maar beweeg wel want het is echt beter voor je. Probeer eens iets nieuws. Ga even naar buiten, want dat doet je sowieso altijd goed.  En als je echt moe bent, ga dan gewoon even buiten zitten en adem die frisse buitenlucht in want dat is zo belangrijk.

4. Drink genoeg water en eet gezond
Deze is natuurlijk voor iedereen belangrijk maar zeker ook als je niet lekker in je vel zit. En ‘eet gezond’ kun je natuurlijk heel ruim bekijken. Want wat is nu eigenlijk gezond en wat niet? Ja daar ga ik mijn mening niet over uiten maar wees vooral lief voor jezelf. Besteed tijd aan je eten en zorg goed voor jezelf want dat is nu juist enorm belangrijk.

Heb jij nog aanvullingen ? Laat het dan hieronder in de comments weten.
Laten we lief zijn voor onszelf en weer écht voor onszelf gaan zorgen, want alleen zo komen we er weer bovenop!

Steeds weer voel ik de teleurstelling in mijn hoofd omdat niets is wat het volgens mij zou moeten zijn. 27 jaar , thuis zittend en bezig met een intens zware deeltijdbehandeling, kinderloos en met een leven wat op dit moment totaal niet is om over naar huis te schrijven. Nee zo had ik mezelf mijn leven nooit voorgesteld. Toch is het zo en in deze blog vertel ik wat dit dagelijks met mij doet.

Ik had mijzelf mijn leven zo ontzettend anders voorgesteld. In mijn hoofd hoor ik op dit moment keihard te werken, te genieten van het leven in de weekenden en vakanties en lekker volle bak te sporten. Maar sinds 2 jaar is alles anders en dat doet zo ontzettend veel met mij. Steeds weer voel ik de teleurstelling over mezelf. Want hoe heb ik het zover kunnen laten komen? Mijn leven was toch goed zoals het was en waarom was ik dan niet sterk genoeg om daarmee door te gaan? Het voelt als falen, falen in het leven dat ik altijd voor me heb gezien maar wat ik dus schijnbaar niet aan kan.

Mijn hele leven heb ik al een kinderwens en als alles goed zou zijn gegaan had ik gehoopt op dit moment al rond te lopen met een mooie bolle buik en in verwachting te mogen zijn van een mooi wondertje. We zouden de babykamer klaar horen te maken en daarnaast zou ik zorgen dat ik lekker bleef sporten en gezond eten. Maar nee, daar zijn we niet. De wens is er natuurlijk nog steeds. Dat voelt als iets fijns, als een houvast. Toch voel ik me steeds weer teleurgesteld in mezelf als ik hoor dat iemand in onze omgeving een kindje verwacht. Want waarom is mijn leven niet zo gelopen zoals ik het hoopte. Wat heb ik mis gedaan waardoor het nu is zoals het is?

Nu ik in behandeling ben heb ik geleerd om dit gevoel te linken aan een modus. Ik zit ontzettend vaak in de boze en kwetsbare kind modus en ook mijn veeleisende ouder is steeds weer aanwezig. Want nooit doe ik het goed genoeg, ik voel mezelf een slachtoffer omdat alles niet zo is gegaan zoals dat het zou moeten maar tegelijkertijd ben ik daar voor mijn gevoel ook de dader van. Want ik heb het zelf zo ver laten komen, toch? Mensen om me heen zeggen steeds weer dat ik er niets aan kan doen en dat het soms nu eenmaal zo loopt. Maar zo zie ik het niet. Want ik heb toch een stoornis? Het is toch mijn hoofd die mij zo in de war maakt en het mij zo moeilijk maakt? En mijn hoofd……ja dat ben IK !

Ik weet dat dit gedrag het er niet beter op maakt daar ben ik mezelf goed van bewust. Maar hoe verander je dit? Ja dat ga ik leren in mijn therapie. Maar wat heb ik daar op dit moment aan vraag ik mezelf steeds weer af. Nee op dit moment ben ik diegene die mezelf vooruit moet slepen en moet zorgen dat ik voorkom dat ik dieper weg zak in mijn depressie. Doordat ik steeds vaker mijn eigen patronen herken, zorgt dat ervoor dat ik meer inzage krijg in mijn gedrag.  De eerste 18 weken van mijn therapie staan in het teken van het herkennen van je patronen en dat gaat dus wel goed. Toch nog iets wat ik wel kan 😉 Maar ik zit nu in week 6 en zie het niet voor me dat ik nog 12 weken ga zitten wachten tot ik er eindelijk iets mee kan gaan doen. Dus moet ik zelf aan de slag.

Hoe ik dit moet gaan doen weet ik nog niet maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat ik de ‘goede’ modussen ga ontdekken. Dat mijn ‘gezonde volwassenen’ weer wat meer kracht krijgt en dat mijn ‘blije kind’ weer een plekje in mijn leven krijgt. Vooral het ‘blije kind’ is al een ontzettend lange tijd niet meer aanwezig en omdat ik het enorm moeilijk vindt wat ik nu eigenlijk leuk vindt is het moeilijk om deze weer wat ruimte te geven. Maar ik ga op zoek, ik ga onderzoeken en ik ga werken aan mijn herstel.

Misschien is het nu allemaal niet wat het zijn moet maar dat betekend niet dat de toekomst niet kan worden zoals ik het altijd voor me heb gezien (en misschien zelfs nog beter😉 ) !

Medicatie: de ene is er enorm mee geholpen en de ander wil er voor geen goud aan beginnen. Ik vind dat iedereen hier zijn eigen mening over mag hebben. Mijn mening? Als het me serieus een beter leven kan opleveren, dan slik ik het met liefde elke dag. Ik snap de mensen die het niet willen ook goed, want het is toch chemische zooi die je elke dag in je lichaam gooit. En als ik eerlijk ben… ik denk niet dat het echt goed voor je lichaam kan zijn. Maar ik slik het nu wel en mijn ervaring hierover deel ik in deze blog.

Ik vind medicatie dus best een dingetje. Vooral antidepressiva vind ik een lastig medicijn. Want helpt het nu echt? Of is het meer het idee dat ervoor zorgt dat ik me beter voel? Voel ik me eigenlijk überhaupt wel beter? Ik slik nu ongeveer een jaar medicatie voor mijn depressie en ik heb al veel wisselingen en veranderingen in dosering doorgevoerd. Ik heb medicatie gehad waarbij ik een strikt eetschema had omdat ik bepaalde uren voor/ na het innemen niet mocht eten en ik heb ook medicatie gehad waarmee ik geen auto mocht rijden. Allemaal verschillende bijwerkingen en manieren van innemen dus. Er bestaan zoveel verschillende soorten antidepressiva dat ik denk dat er altijd voor iedereen wel een medicijn is dat werkt. Maar voor je het juiste middel hebt gevonden, kun je wel een paar jaar verder zijn.

Medicatie is misschien wel het lastigste onderdeel van een depressie. Het zou je moeten helpen om je beter te voelen, maar dat is zeker niet altijd het geval. Als je ermee start, moet je vaak eerst door hele nare bijwerkingen heen en daarna is het maar te hopen dat de medicatie aanslaat en echt iets voor je kan betekenen. In mijn geval is dit lastig. Na ongeveer een half jaar verschillende medicijnen te hebben geprobeerd, kwamen we erachter dat medicatie voor mij erg weinig doet. Dit omdat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Die is zo hardnekkig dat de medicatie niet heel veel voor me doet. Toch slik ik het wel. Ondertussen zit ik nu ongeveer 5 maanden op dezelfde medicatie. Een maagbeschermer en twee verschillende antidepressiva. Daarnaast heb ik nog een tabletje wat ik voor het slapen kan innemen, maar dit probeer ik zo min mogelijk te doen. Dit vanwege de bijwerkingen die het bij mij heeft. Als ik een heel pilletje inneem slaap ik als een blok. “Fijn” zou je denken, maar voor iemand die normaal van elke ‘scheet’ wakker wordt, is dit ook een eng gevoel. Want wat als er iets gebeurt? Daarnaast ben ik de dag daarna de hele dag ontzettend duf en niet vooruit te branden. Af en toe neem ik een half tabletje en dan is het redelijk te doen.

De dosering van mijn medicatie is de afgelopen 5 maanden steeds veranderd. De perfecte dosis heb ik nog steeds niet gevonden. Omdat het niet heel veel voor me lijkt te doen, vind ik het onzin om op een hoge dosis te zitten. Ik ben dus nu sinds een aantal weken weer terug op mijn start dosis. Met deze dosis kom ik mijn dagen redelijk door. Ik heb enorm slechte dagen maar ik heb ook redelijk goede dagen. Een hogere dosis zorgt niet dat ik me beter ga voelen, dus dan vind ik het niet nodig meer te slikken dan voor mijn gevoel nodig is.

Het zoeken naar de juiste medicatie was best een ding. Je moet weten dat ik enorm bang was om aan te komen. Het was dus zaak om een antidepressivum te vinden waarvan ik niet teveel zou aankomen en die ook nog samen met mijn anticonceptie zou kunnen. Deze hebben we gevonden. Volgens de psychiater dan. Want in het afgelopen jaar ben ik maar liefst tien kilo aangekomen. Of dit enkel de schuld van de medicatie is, betwijfel ik. Door mijn depressie heb ik veel tijd in mijn bed doorgebracht en bestond mijn lunch vaak uit een zak chips. Die tien kilo is dus wel te herleiden.

Medicatie is belangrijk en ik denk dat het voor veel mensen ook echt een uitkomst is om zich beter te voelen. Toch merk ik dat er nog best een groot taboe op rust. Want kun je het dan echt niet alleen af? Het is tenslotte (volgens veel mensen) iets wat tussen je oren zit. En deels klopt dat ook want hé, je hersenen zitten nou eenmaal tussen je oren. Veel antidepressiva regelen wel degelijk dingen in je hersenen. En laten we eerlijk zijn: als je een probleem hebt in een ander deel van je lichaam en daarvoor medicatie moet slikken, doe je dat toch ook? Daar wordt toch ook niet vreemd naar gekeken? Waarom met antidepressiva dan wel? Als het je helpt, denk ik dat het iets heel moois kan zijn en het je leven een stuk beter kan maken en dat is toch uiteindelijk het enige wat telt?!

Een blog vol tips? Ik hoor je denken… “maar heel het internet staat daar toch al vol mee?” Klopt, soms zie ik zelf door de bomen het bos niet meer als het gaat om websites met tips over om te gaan met psychische shit. Maar niet alles werkt voor mij. Sterker nog, het grootste gedeelte werkt niet voor mij. Gelukkig weet ik inmiddels wat mij wel helpt. Ik wil dat graag met je delen, omdat ik hoop dat je er iets aan hebt. En misschien werken mijn tips niet voor jou, dat kan natuurlijk. Maar laten we het proberen!

Oké laten we beginnen met dat ik natuurlijk helemaal geen Flippie heet en dat de titel van deze blog eigenlijk helemaal nergens op slaat. Maar wees eerlijk… “Tippie van Flippie” klinkt toch veel leuker dan Tippie van Ingenborgh? Dus daarom deze naam. Weet je dat ook weer 😊

Zoals ik in de inleiding al schreef, staat internet vol met websites, blogs, vlogs en allerlei informatie en tips over hoe je uit deze nare periode zou kunnen komen en welke dingen je leven wat aangenamer kunnen maken. Ik heb ondertussen zelf half internet al afgestruind, ik heb misschien al wel aan 50 online webinars meegedaan en me ingeschreven voor verschillende cursussen die mij gingen helpen er weer bovenop te komen. Maar helaas…. Hier zit ik dan: 1,5 jaar later en nog steeds niet aan het werk, nog elke dag moe en de nare en goede dagen wisselen elkaar nog steeds af. Niet echt iets mee opgeschoten dus, zou je denken.

Maar toch denk ik dat het me wel geholpen heeft. Van alle tips en teksten die ik de afgelopen tijd heb gelezen, is natuurlijk niet alles blijven hangen. Mijn hoofd is een grote zeef waarin maar heel weinig blijft zitten. Ik lees dingen en als je me 5 minuten later vraagt wat ik heb gelezen, ben ik het vaak alweer vergeten. Maar toch ben ik er van overtuigd dat je onbewust toch iets opslaat waar je wat mee kunt. Van elke tekst die je leest en elke tip die hoort, leer je weer iets. Het is natuurlijk aan jou of je er ook iets mee doet of niet.

Hierbij Tippie’s van Flippie (of Ingenborgh natuurlijk net wat je wilt😉)

TIP 1: LEZEN
Je voelde hem misschien al een beetje aankomen… lezen. Zoals ik zelf al aangaf blijft misschien weinig hangen van wat je leest. En dat mag, je bent herstellende en natuurlijk is je hoofd nog niet zover dat het hele boeken kan opnemen. Maar elk woord dat je leest is een training om je hersenen weer wat in actie te krijgen. Je kunt kiezen voor sprookjes, thrillers, science-fiction of iets heel anders. Maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan boeken waar je iets uit kunt halen. Boeken van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of boeken die je leren hoe je een fijner leven kunt leiden bijvoorbeeld!

TIP 2: RUST, REINHEID EN REGELMAAT

Rust lijkt heel vanzelfsprekend maar toch is het dat niet. Je bent waarschijnlijk enorm moe en vaak blijft je hoofd in dit soort periodes ondanks dat je zo moe bent toch ‘aan’ staan. Zoek daarom rust. Dit kan een welverdiend dutje zijn, een rustgevende wandeling of bijvoorbeeld een half uurtje mediteren. Persoonlijk vind ik Yoga Nidra ook erg fijn. Dit is een rustgevende meditatie waarbij de focus ligt op gehele ontspanning van de geest en lichaam. Echt een aanradertje!

Ook reinheid is belangrijk, zorg goed voor jezelf juist in deze moeilijke tijd. Ik weet dat dit ontzettend moeilijk is en dat vind ik zelf ook. Maar het is zo belangrijk! Ik maak dit mezelf vaak makkelijker door het samen te voegen met ‘regelmaat’ . Een tijdje geleden heb ik een boekje gekocht waarin ik elke dag taakjes schrijf zodat ik wat zinvols in mijn dag heb. Dit kunnen de kleinste dingetjes zijn. Ook de ‘vaste taakjes’ zet ik hierin om voor mezelf regelmaat te creëren. Om goed voor jezelf te zorgen kun je hier ook dingen opzetten als douchen, gezond lunchen,  1.5 liter water drinken of andere dingen die voor jou goed voelen om voor jezelf te zorgen. Op die manier creëer je regelmaat en werk je ook nog aan je reinheid. En ik weet niet hoe het met jou zit maar ik vind het heerlijk om dingen af te vinken! En al die kleine taakjes en al die krulletjes zorgen er dan weer voor dat ik me een stukje minder nutteloos voel.

TIP 3: DOE VOORAL WAT GOED VOELT
Je hebt waarschijnlijk heel lang dingen gedaan die veel van je hebben gevraagd.  Je bent waarschijnlijk moe en opgebrand en ziet het allemaal even niet meer zitten. En dat is logisch!
Dus lieve jij, gun jezelf het ook om een OFF-day te hebben. Gewoon niets te moeten, geen planning te hebben misschien even niet gezond te eten en een dag niet naar buiten te gaan. Dit mag ook. Maar zorg ervoor dat je er niet in blijft hangen, want dan gaat het mis. En geloof me… terwijl ik dit schrijf zit ik zelf met tranen in mijn ogen, ben ik zelf opgebrand en heb ik zelf totaal geen zin om nog maar iets uit te voeren vandaag. Maar dat mag ook. Die momenten mogen er zijn. Schaam jezelf daar niet voor (jeetje wat een wijze praat voor iemand zoals ik, haha) gun jezelf rust, gun jezelf even helemaal niets. Doe vooral wat voor jou goed voelt en misschien, heel misschien voel je jezelf dan later weer beter en ga je alsnog iets actiefs doen. Maar doe wat jij goed vindt en wat voor jou goed voelt !

Ik denk dat ik het voor nu hier maar even bij laat. Er komt vast nog een keer een deel 2 met weer nieuwe Tippies. Ik hoop dat je er iets mee kunt en dat het je kan helpen je dagen iets dragelijker te maken. Zelf zal ik ze ook nog vaak genoeg doorlezen want ook ik ben er echt nog laaaaaaaang niet helaas. Maar we komen er wel. Is het niet snel dan maar langzaam.

ps. Heb jij nou ook nog tips? Laat het dan even weten in de comments. Zo helpen we elkaar om een fijner leven tegemoet te gaan!

Hoge bergen en diepe dalen zo kun je mijn herstel het beste beschrijven denk ik. Op dit moment sta ik in het dal maar het kan zo zijn dat ik morgen op de hoge berg sta. Elke dag is anders , elke dag ben ik anders en elke dag voel ik me anders. Nooit had ik gedacht dat ook dit een depressie kon zijn. Niet alleen maar down maar juist heel de tijd dat heen en weer gegooi tussen jezelf wel redelijk goed voelen en de wereld en alles daarop teveel vinden. Het is lastig: niet alleen voor mij maar ook voor de mensen om me heen. En dat weet ik heel goed.

Steeds weer ga ik heen en weer tussen goede en slechte momenten. Er zijn tegenwoordig momenten waarop ik mezelf wel redelijk goed voel. Het genieten lukt nog niet echt maar ik zie de mooie dingen al wel, dus dat is al een hele stap. Zo’n ‘goede’ dag kan echter zo omslaan. Er hoeft maar iets kleins gezegd te worden of maar iets te gebeuren en mijn humeur slaat totaal om. Zeker de afgelopen 2 weken is dit vaak het geval. Vervelend vind ik dat. Niet alleen voor mezelf maar vooral ook voor mijn omgeving die er mee om moet gaan. Ik ben niet altijd aardig en soms ben ik niet voor reden vatbaar maar zij moeten er maar mee dealen. Dat lijkt me niet gemakkelijk.

Van slechte periodes leer je, wordt er gezegd en ik geloof dat dat zeker zo is. Ondertussen zit ik al ongeveer 1,5 jaar ziek thuis (in de tussentijd wel even gewerkt) en ik merk dat ik al wel stappen heb gemaakt in mijn hoofd. Waar ik aan het begin op een slechte dag de hele dag in mijn bed doorbracht, heb ik nu ook dagen waarop ik mezelf er toe kan zetten om toch uit bed te komen. En nee, dit lukt niet altijd. Ik heb ook nog genoeg dagen dat ik denk “zoek het allemaal maar uit ik blijf liggen” en me dan de rest van de dag ellendig lig te voelen in een donkere kamer. Maar ik heb geleerd dat ik ook daar niet beter van word. Soms is het nodig om mezelf juist op zo’n dag een zetje te geven en te zeggen ‘kom op Ingenborgh, uit je bed al is het maar voor even’. Even wandelen, even wat dingen in huis doen of gewoon alleen al even beneden op de bank zitten zodat ik uit mijn bed ben. Soms is dat al genoeg.

Nog een les die ik geleerd heb, is dat je enkel jezelf hebt als het er op aan komt. Dit vond ik toch wel de hardste les die ik geleerd heb. Zelf ben ik iemand die graag voor anderen klaar staat. Juist als het niet goed met ze gaat, wil ik dat ze weten dat ze bij mij terecht kunnen. Helaas is niet iedereen zo, heb ik ontdekt: waar ik altijd meer aan anderen denk dan aan mezelf, zijn er ook heel veel mensen die dit andersom doen. Ik weet dat je uiteindelijk jezelf op nummer 1 moet zetten, maar ik vind ook dat je er voor anderen moet zijn wanneer dat nodig is. Helaas ben ik er op een harde manier achter gekomen dat mensen waarvan ik dacht dat ik er altijd bij terecht zou kunnen, er niet waren toen het nodig was. Dat heeft vriendschappen veranderd maar hierdoor zijn ook weer nieuwe vriendschappen ontstaan.

Diepe dalen laten je inzien dat je moet genieten van de kleine dingen in het leven voor het te laat is. Als ik volledig hersteld ben, is dat ook wat ik wil gaan doen: genieten! Niet meer continue op mijn eten letten of moeten sporten, maar dingen doen omdat ik het wil. En wil ik het niet? Dan doe ik het niet.
Jeetje, wat een wijze praat, maar zover ben ik nog lang niet. Eerst maar herstellen, wat sterker in mijn schoenen komen te staan, wat meer zelfvertrouwen kweken en dan ga ik optimaal proberen te genieten van alles en iedereen om me heen!

Ingenborgh 1.0 is verleden tijd en wordt geüpgraded naar Ingenborgh 2.0 De verbeterde versie van mezelf ( voor mezelf 😉 ).

Steeds weer loop ik er tegen aan. In het dagelijkse leven, in mijn liefdesleven maar ook in mijn herstel.  Ik zit mezelf in de weg , ik ben mijn eigen vijand. Niemand is zo kritisch over mij als ik over mezelf ben. Niemand is zo veeleisend over mij dan ikzelf.  En dat moet veranderen om te kunnen herstellen dat weet ik dondersgoed. Maar hoe versla je je grootste vijand als je dat zelf bent?

Vijand het is eigenlijk best een heftig woord. Ik gebruik het dan ook niet vaak en er is eigenlijk bijna niemand die ik als vijand zie. Behalve mezelf dan. Want jeetje wat kan ik mezelf in de weg zitten. Steeds weer komt het naar voren bij bijvoorbeeld therapie of in het dagelijkse leven. Dingen die niet lekker gaan , dingen die ik zou moeten veranderen om te herstellen ze worden allemaal gedwarsboomd door hoe ik ben. Perfectionistisch , veeleisend , onbegripvol en dan niet naar andere hoor maar voornamelijk naar mijzelf.

Toen ik de diagnose ‘Vermijdende/afwijzende’ persoonlijkheidsstoornis kreeg viel er veel voor mij op zijn plek. Naast het veel van mezelf vragen ga ik namelijk het liefst conflict situaties uit de weg. Zodra ik maar het idee heb dat iemand commentaar op me kan leveren om wat ik doe of hoe ik ben probeer ik de situatie te ontwijken. Ik ben veeleisend over mezelf maar toch lijk ik het in mijn ogen nooit goed genoeg te doen.  En dat heeft me gebracht naar waar ik nu ben ; een 26 jarige vrouw, zonder kinderen, die in de ziektewet zit en bijna niks kan. Want ja zo zie ik het. Ik kan bijna niks!
En tuurlijk als ik realistisch ga nadenken weet ik echt wel dat ik wel wat kan. En weet ik echt wel dat er mensen zijn die het veel zwaarder hebben als ik. En dan vindt ik dus weer dat ik niet moet zeuren. Want wat zijn mijn problemen vergeleken met iemand die bijvoorbeeld in een rolstoel zit of die net een geliefde heeft verloren?  Tja dan stellen mijn problemen in mijn ogen weinig voor.

Continu ben ik op die manier met mezelf in gevecht. Het leven is rot, ik kan niks maar aan de andere kant vindt ik dat ik mezelf niet moet aanstellen want er zijn mensen die het zoveel zwaarder hebben als ik.  In mijn behandeling ga ik hier hopelijk beter mee leren omgaan. Mijn stoornis is voor buiten staanders vaak geen probleem maar het heeft er voor mijzelf voor gezorgd dat ik de lat zo hoog legde dat ik nu Burn-out en depressief thuis zit. Terwijl ik juist nu in de bloei van mijn leven zou moeten staan.  Juist nu volop zou moeten genieten. En juist nu nog de dingen zou moeten doen die ik straks als ik een gezinnetje heb niet zo makkelijk meer kan doen. Maar nee…ik zit thuis breng mijn dagen voornamelijk door in een donkere kamer en vindt maar weinig leuk om te doen.

Maar dat is het leven denk ik dan weer. Het leven heeft zijn ups en downs. Mijn motto is dan ook ; het leven bestaat uit vallen en opstaan, misschien even blijven liggen maar dan weer doorgaan! En dat is dus wat ik doe doorgaan. Vechten voor een betere toekomst. Vechten voor een betere maar vooral lievere IK. En IK die lief is voor andere maar nu na 26 jaar ook eens lief mag zijn voor haarzelf. Niet meer zo veeleisend, niet meer zo kritisch maar gewoon lief. Ik wil van mijn vijand mijn beste vriendin maken.

Wees een beetje lief voor elkaar, maar vergeet vooral jezelf niet !

Wij vroegen jou via Instagram om een gastblog te schrijven. Marika schreef haar herstelverhaal en wil deze graag met jou, ons delen. Er kunnen hier en daar een kleine trigger in zitten. Maar het gaat allemaal om het verhaal richting herstel, besef dat goed!

Een paar weken geleden heb ik mijn herstelverhaal verhaal mogen vertellen op het zelfregiecentrum in Deventer. Ik heb voor en na het verhaal een nummer laten horen wat voor mij veel betekenis heeft, ook met betrekking tot mijn herstel. Dit waren Twenty One Pilots – Car Radio en Arch Enemy – The Eagle Flies Alone. Zoek ook vooral de tekst op als je het leuk vindt 🙂

Dan volgt hieronder mijn verhaal en als je nog vragen hebt of ergens meer van wil weten, vraag gerust!

Herstelverhaal Marika

Ik kon vroeger terecht bij mijn opa en oma. De band met mijn oma is nog steeds goed, al wordt ze wel oud. Later kreeg ik een relatie en heb ik een paar jaar bij mijn schoonfamilie mogen inwonen. Hier heb ik mijn rijbewijs en opleiding gehaald. Ik kon aan het werk en had met mijn toenmalige vriend een huis gekocht. Toch was ik niet gelukkig en beëindigde ik de relatie. Ik moest weer terug bij mijn moeder en stiefvader in wonen, wat ik erg lastig vond vanwege de slechte band met mijn stiefvader. Een jaar later kreeg ik een appartement, lekker mijn eigen plekje en een vast contract. Een half jaar later kreeg ik een relatie en we gingen al snel samenwonen. Echter ging het toen snel slechter met mij. Ik liep vast op mijn werk, kreeg een flinke dissociatie en kwam terecht bij Dimence. Ik ging naar de acute deeltijd en heb uiteindelijk 2 jaar in de ziektewet gezeten. Wel deed ik vrijwilligerswerk, want ik vind het erg belangrijk om wat om handen te hebben en wat te betekenen voor de maatschappij. Toen ik daar een ‘fout’maakte, voelde ik mij zo schuldig en depri, dat ik suicide heb proberen te plegen. Daarna volgde 1 van de vele opnames en begon ik na een klein weekje de zin van het leven wel weer een beetje in te zien. Mijn toenmalige vriend had erg veel moeite met mijn poging. Hij begon steeds meer te drinken en was soms agressief, later ook naar mij. Toch ben ik niet iemand die snel opgeeft, dus ik bleef bij hem. Ik pakte mijn vrijwilligerswerk weer op. Dit keer bij de Ulebelt. Wat ik erg fijn vond om te doen. Lekker druk bezig zijn, zodat ik wat uit mijn hoofd kwam. Ook was er altijd wel een luisterend oor. Ik ben nog steeds bevriend met wat mensen van daar.

Ondertussen volgde ik bij Dimence verschillende therapieën, PMT en MBT. De MBT heb ik ruim 2 jaar gevolgd. Dit heeft gemaakt dat ik beter kan benoemen wat er bij mij speelt, maar ook bij de ander. Ik had nog veel last van dissociaties en ben er verschillende keren voor opgenomen geweest. Toch was dit nooit langer dan een week, in verband met mijn persoonlijkheidsstoornis en slechte coping. Op de Rielerenk loopt een ervaringsdeskundige, aan haar heb ik veel steun gehad. Weinig woorden en veel begrip. Mijn laatste opname was in augustus 2019. Ik had de relatie beëindigd en was er achter gekomen dat hij was vreemdgegaan. Dit triggerde mij enorm. Ik kon niet stoppen met huilen en was erg boos. Ik voelde dat ik ging dissociëren en heb zelf de crisisdienst gebeld. Ook heb ik een goede vriend gebeld die is gekomen. Hij is er altijd voor mij en veroordeeld mij niet. Ik werd opgenomen op de HIC, waar ik wel van schrok. Gelukkig mocht ik al snel naar de open afdeling.

Ik was ook weer begonnen met werken, maar de druk werd mij na ruim een half jaar teveel. Ik kwam weer in de ziektewet en voelde mij een flinke mislukkeling. Gelukkig wees mijn psycholoog mij op het ZRC.

Toch bleek na al die gebeurtenissen en de heftige relatie die ik achter de rug had, dat ik PTSS had. Ik heb EMDR gehad en dat heeft mij goed geholpen om beter om te gaan met de afgelopen gebeurtenissen.

Momenteel voel ik mij erg op mijn plek binnen het ZRC, waar ik deelneem aan verschillende activiteiten. Ik kan komen en gaan wanneer ik wil, heb sociale contacten en ervaar geen druk. Ook heb ik hier mijn huidige vriend mogen ontmoeten. Hij is erg lief voor mij!

Daarbij ben ik begonnen via het UWV aan een werk-fit traject. Dit doe ik samen met een re-integratiecoach. Zij gaat mij helpen ontdekken welk vrijwilligers of ‘gewoon’ werk ik leuk vind en geschikt is. Het zou mij erg leuk en interessant lijken om met mijn ervaring in de psychiatrie te werken, bijvoorbeeld als ervaringsdeskundige. Ik denk alleen dat dit nu nog te hoog gegrepen is, maar doelen moet je houden ☺

Lijkt het jou ook leuk om een blog te schrijven voor ons? Stuur je verhaal in naar blog@maarjezieternietsvan.nl en wie weet zie je jouw verhaal op onze website verschijnen.

Daar lig je dan, op je rug, pootjes in de lucht te genieten van misschien wel je 10e slaapje van vandaag. Jouw wollige vachtje nodigt me uit om je te aaien. Jouw geknor nodigt me uit om mijn oor op je buikje te leggen. En jouw lieve hoofdje wil ik alleen maar kusjes geven. Want jeetje wat hou ik veel van jou.

Vanuit huis uit ben ik gewend altijd huisdieren te hebben. Katten, honden of konijnen we hadden altijd wel een huisdier. Als kind hield ik onbeschrijfelijk veel van ze en was ik ontzettend verdrietig als zij er niet meer waren. Nooit had ik me kunnen bedenken dat ik nog meer van mijn huisdier zou kunnen houden als toen. Maar nu ik op mijzelf woon en ‘mijn eigen’ huisdieren heb is de liefde groter dan ooit. Mijn allerliefste Eddie en Ollie , 2 wollige katten met leuke streken. Ze rennen soms om 2u in de nacht over je bed , maken er soms een zooitje van en proberen altijd mijn bloemen op te eten….maar jeetje wat houd ik van die 2.

Dieren maken mij gelukkig. Zelfs nu het niet goed gaat kan ik een klein beetje geluk en rust vinden in dieren. Een kat die ik tegen kom op straat, een hondje in het park of een eend die vrolijk kwakend voorbij loopt. Het zijn de kleine dingen die tellen. Ook geloof ik erin dat wij ontzettend veel van dieren kunnen leren.  Neem bijvoorbeeld onze Eddie. Een kat met een eigen willetje en wel 100.000 streken. Maar ook een wijs mannetje die zichzelf niet laat ondersneeuwen. Als hij ergens bij wil zijn doet hij er alles aan dat hij er ook is. En wat mensen daar van denken? Dat boeit hem niets. Hij denkt vooral aan wat hij zelf wil en zorgt ervoor dat dat dan ook gebeurd. Mooi vindt ik dat. Een prachtig voorbeeld van hoe het ook kan. En tuurlijk we kunnen niet overal lak aan hebben maar we kunnen wel een klein voorbeeld nemen aan het gedrag van een kat ( of andere dieren).

Op dagen dat ik me rot voel zijn zij er voor mij. Zonder iets te zeggen gewoon door er te ZIJN. Hun geknor , hun kopjes en misschien zelfs wel alleen hun aanwezigheid is al voldoende. Dieren geven een ander soort liefde dan mensen. De liefde van een dier is oneindig. Als wij thuis komen van een dag werken staan Eddie en Ollie al voor de voordeur op ons te wachten. Er wordt gezegd dat katten niet zoveel waarde hechten aan de personen om hun heen maar meer de plek waar zij zijn. Maar ik geloof erin dat zij net zoveel van ons kunnen houden en net zoveel waarde hechten aan ons als wij aan hun. Dat geld voor alle dieren. Ieder huisdier is uniek , ieder huisdier geeft op zijn/haar eigen manier liefde. Zolang wij goed voor hen zorgen en onze liefde voor hen aan hen tonen zullen zij er altijd voor ons zijn. In mooie maar juist ook in minder mooie momenten. Dat is het mooie aan de liefde tussen mens en dier.

I love it , i love them (l)



Als je geen psychische problemen hebt gehad is het lastig om iemand te begrijpen die het wel heeft. Dat begrijp ik dan weer ontzettend goed. Ik merk echter op dat veel mensen als ik een paar dagen niet over mijn problemen praat lijken te denken dat het meteen beter met me gaat?

Na een hele periode overdag bij mijn moeder te zijn geweest ben ik sinds kort weer steeds vaker alleen thuis. De scherpe voorwerpen zijn terug gezet en hiermee is mij weer het volledige vertrouwen gegeven. Dit is fijn, hierdoor voel ik mij wat sterker. Dit betekend niet dat er nu nooit meer iets ‘fout’ gaat maar ik merk wel op dat ik hierdoor sterker in mijn schoenen sta. Een paar weken geleden heb ik nieuwe medicatie gekregen waardoor mijn energie level weer iets hoger is geworden. Ik probeer hierdoor vaker naar buiten te gaan en ga soms zelfs sporten.

Toch is het voor mij nog steeds elke dag een gevecht om mijn bed uit te komen. Soms win ik het gevecht , soms verlies ik. Ik ben graag alleen thuis omdat ik het niet fijn vindt als mensen mij continu in de gaten houden of zichzelf ‘anders’ gaan gedragen omdat ze op mij moeten ‘letten’. Hoe goed dit ook bedoelt kan zijn. Nu ik weer wat meer energie heb denken mensen snel dat het hierdoor ook beter met me gaat. Maar de gedachten in mijn hoofd zijn nog steeds hetzelfde. Inderdaad ik heb wat meer energie maar dit maakt ook dat ik mezelf ontzettend kan frustreren om de dingen die ik nog niet kan. Er hoeft maar iets kleins te gebeuren en ik lig weer in mijn bed te staren naar het plafond. Een hoofd vol met van alles maar toch ook niets.

Mijn omgeving wil zien dat het beter gaat en dat begrijp ik (dit wil ik zelf ook). Maar het niet praten over hoe je je voelt betekend niet automatisch dat je jezelf dan ook beter voelt. Stille wateren hebben diepe gronden wordt er wel eens gezegd. En ik denk ook echt dat dat zo is. Hoe stiller iemand is , hoe meer hij/zij eigenlijk te vertellen heeft. Hoe stiller iemand is hoe meer je jezelf zou moeten afvragen wat er met die gene aan de hand is. Maar ik merk dat dat helaas weinig gebeurt. Je praat niet over je problemen dus zijn ze er niet. Maar dat is natuurlijk niet zo, dat weten jullie ook. Dit is ook de reden dat ik blij ben dat deze website bestaat en ik de eer heb gekregen om blogs voor jullie te schrijven. Want hoe meer we praten over wat er zich in ons hoofd afspeelt hoe meer begrip er kan gaan komen.

Een storm aan kinderen loopt de school leeg. Stuk voor stuk zochten we onze ouders. De een vond haar vader, de ander haar moeder. En hoe vaak ik de hoop ook had, bij mij was daar geen vader die me in veiligheid van school kwam halen. Vaak wandelde ik dan samen of soms alleen van school naar huis.

Regelmatig vond ik het ontzettend moeilijk om bovengenoemde situatie en zoveel andere, keer op keer te beleven. Ondanks dat ik niet alleen een aardse vader heb, heb ik ook een Vader in de Hemel. De vader die ik als vader voor op aarde zou moeten zien, was alles behalve mijn vader. Ik deed geen leuke dingen met hem. Ik was alleen maar bang voor hem. En er kwam zelfs een dag dat ik het voor elkaar kreeg, dat er via de rechter besloten werd, dat ik hem nooit hoefde te zien.  

Maar ondanks dat, geloofde ik wel in God. Ik groeide op, leerde God kennen als een warme Vader. Een Papa die er wél was, maar dan anders dan jouw vader die je gewoon aan kunt raken. Ik geef toe, dat het soms ontzettend vele kortsluiting in mijn hoofd opleverde. Dan maakte het me boos, dat ik niet beide vaders kon hebben.

Iedere zondag ging ik trouw naar de kerk. Ik voelde, ervaarde dan oprecht dat er meer was tussen hemel en aarde en bouwde daar dan mijn rotsvaste vertrouwen op. God – mijn Papa bestond. En ik kon alsnog een band met hem opbouwen.

Niet altijd vond ik het bouwen aan een relatie met God makkelijk. Ik kon Hem niet zien, het weten dat Hij er was, voelde soms veel te ver weg, maar altijd hield ik vast. Toch kwam er ook een moment dat ik niet meer vertrouwde dat God er was. Ik was zó ontzettend boos op alles wat ooit aangedaan was en dat reageerde ik af op God. Soms schreeuwde ik dan langs de snelweg alle rottige woorden die ik ook maar voor dat moment kon verzinnen. En hoe lelijk ik ook was, Hij liet niet los. Nooit.

Iedere dag dat ik mijn pijn meer bij Hem neerleg, hoe moeilijk ik dat ook vind, besef ik me dat ik de mooiste en beste Papa heb, die ik me kan wensen. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik een bende van mensen om me heen heb, waardoor ik samen sterk mag staan. Hij zorgt ervoor dat, hoe duister het is en ik het niet meer zie, ik af en toe een lichtpuntje krijg van anderen om me heen.

Het is en blijft niet makkelijk. Want Hij heeft Zijn hand uitgestoken en ik mag keer op keer mijn hand opnieuw terug uitreiken naar Hem. Zolang we dat samen doen, kan ik de strijd en de heftige storm doorstaan.

De storm aan kinderen die een school uitlopen, blijf ik vaak nog moeilijk vinden. Ik denk dat dat iets is wat nooit zal slijten. Maar ik kan ‘m wel omdraaien naar het weten dat ik een Papa in de Hemel heb, die er voor mij is en op Zijn manier klaar kan staan.

[ Ik zal nog een tweede versie schrijven over deze blog. Doordat ik nu opgenomen ben op een crisisafdeling, is mijn hoofd zo leeg en chaotisch dat ik blij ben dat de dag soms al voorbij is. ]