Tag

psychischegezondheid

Browsing

In samenwerking met Planjeweek.nl is deze blog tot stand gekomen.

Het is maandagavond even na de persconferentie over de nieuwe corona-maatregelen dat mijn hoofd een error geeft. Geen idee waarom maar ik ervaar veel onrust in mijn hoofd. Mijn gedachten schieten alle kanten op. Hoe kom ik deze week door? Is ook één van die gedachten.
Ik laat er deze keer geen gras over groeien en pak er een weekplanner bij. Eentje die heel basic is maar juist daarom effectief. Als ik wil kan ik van kwartier tot kwartier plannen, maar ook van uur tot uur. Zo kan ik ook afspraken kwijt die om kwart voor of kwart over beginnen.

Een aantal jaren geleden was ik ontzettend depressief omdat ik klem liep in een behandeling tegen PTSS. Mijn psycholoog raadde toen aan om een planning te maken. Daarnaast zei hij: ‘Copy/paste wat geslaagd is’. Zo maakt het dat ik iedere keer als ik onrust ervaar over hoe mijn week er uit ziet, ik weer een planning maak. Het kost weinig tijd, is heel simpel en effectief.

Een weekplanning maken klinkt heel overdreven maar het zorgt er voor dat je de regie en verantwoordelijkheid over je leven neemt. Je wordt niet langer meer geleefd. Daarnaast helpt het mij om rustmomenten in te plannen, dat is namelijk erg belangrijk voor een balans in mijn energieniveau.

Info over de weekplanner van Planjeweek.nl
Toen ik deze weekplanner zag was ik meteen enthousiast. Lang ben ik zelf op zoek geweest naar een fijne weekplanning met gedetailleerde tijdsvakken en waarop ik evenveel ruimte heb voor weekenddagen. Er zit overigens ook een handige stappenplan op iedere bladzijde die ik kan volgen bij het invullen.

Deze weekplanner is een erg fijn hulpmiddel voor je als je zoekt naar een manier om meer rust, overzicht en structuur te krijgen. Deze is o.a in te zetten bij:

  • stressklachten
  • overspannenheid
  • burn-out
  • ADHD
  • autisme
  • PTSS
  • depressie

In het stappenplan is er aandacht voor:
1. Je slaaptijden en ritme.
2. Je eetmomenten en bereidingstijd van je maaltijd(en).
3. Eventuele afspraken en reistijd.
4. Werk- of studeermomenten.
5. Je (vaste) sport- en beweegmomenten.
6. De afwisseling tussen inspanning en ontspanning.



Mijn mening
Eerst was het voor mij een beetje wennen dat deze planner op A3-formaat is. Maar toen ik deze de hele week gebruikte merkte ik dat het juist fijn is omdat je op een groter formaat beter in één oogopslag kan zien hoe je week ingedeeld is. Ik raad je daarom ook aan om met markers te gaan werken om dezelfde soort activiteiten te markeren zodat het heel overzichtelijk wordt.
Wat ik persoonlijk ook erg fijn vind is dat er geen vaste data in staan zodat je ook prima eens een week over kan slaan en je weekplanning weer op kunt pakken wanneer je hier behoefte aan hebt.
Het is een hele duidelijke en praktische planner met fijn stappenplan en extra tips.

Deze weekplanner is overigens ook goed te gebruiken als ondersteuning bij je professionele coaching of GGZ-behandeling. Daarnaast staat er nu ook een weekplanner online met een los stappenplan zodat je meer ruimte hebt op je weekplanner.

Benieuwd naar de planner? Je kan natuurlijk altijd een kijkje nemen op de website: Planjeweek.nl




In deze maatschappij waar je binnen een paar uur je bestelling binnen kunt hebben. Je elk moment van de dag in zowat elke winkel terecht kan en waar zelfs nachtwinkels zijn is het toch onbegrijpelijk dat het in de geestelijke gezondheidszorg zo bar slecht geregeld is? Mensen wachten en wachten maar en worden van de ene behandelaar naar de andere gestuurd. Ze worden vol gestopt met medicatie om de tijd te overbruggen tot ze daadwerkelijk geholpen kunnen worden. Oneerlijk vindt ik het , onbegrijpelijk maar ook echt zo niet van deze tijd !

Voor ik ziek was had ik het idee dat de geestelijke gezondheidszorg wel redelijk goed in elkaar zat hier in Nederland. We zijn een welvarend land en hebben alles wel redelijk op de rit. Tuurlijk ik hoorde wel eens de verhalen van mensen die lang moesten wachten of niet of nauwelijks geholpen werden. Maar om heel eerlijk te zijn ( en vergeef me dat ik zo dacht) dacht ik dat het kwam omdat de personen dan wel laks zouden zijn geweest. Niet genoeg hadden gedaan om de hulp te krijgen en misschien wel te snel hadden op gegeven. Maar ik besef dat het niet aan de ‘patiënten’ ligt maar aan het hele stelsel zelf. Directe hulp is bijna nooit mogelijk je komt vrijwel altijd eerst op een wachtlijst. En deze wachtlijsten zijn vaak oneindig lang en als ‘patiënt’  moet je dan maar de kracht zien te behouden om het vol te houden tot je aan de beurt bent.

Zelf sta ik ondertussen al een aantal maanden lang op de wachtlijst voor mijn behandeling bij de Viersprong. Waarschijnlijk ben ik in november aan de beurt.  Dat is dan 1.5 jaar na mijn eerste aanmelding. En om eerlijk te zijn ik denk dat ik van geluk mag spreken. Ik hoor veel mensen die soms wel 2 tot 3 jaar moeten wachten voor ze de zorg krijgen die ze nodig hebben. Als ze die zorg al krijgen. Vaak is het lastig om goed te kunnen bepalen wat voor zorg iemand nodig heeft. Waardoor je dus al op verschillende wachtlijsten hebt gestaan en al verschillende behandelingen hebt geprobeerd voor je waarschijnlijk de voor jou juiste behandeling hebt gevonden. En ja dan moet je nog gaan starten. Inmiddels ben je dan al een hele periode verder waarin je het op eigen kracht hebt moeten doen of met ‘ondersteunende’ hulp waar je soms niet eens iets aan hebt.

Afgelopen donderdag had ik alweer de 5e en dus laatste meeting voor de voorbereidingsgroep van de Viersprong. De meetings vinden plaats via Zoom met nog 6 andere ‘patiënten’ en 2 behandelaars.  Het idee van deze meetings is om ons alvast een voorbereiding te geven op de  behandeling die we straks zullen gaan krijgen. Persoonlijk vindt ik het erg vroeg om dat nu al te doen aangezien we waarschijnlijk pas in november mogen gaan starten. De gesprekken maken bij de verschillende deelnemers veel los en echte opvolging daarop is er dus niet. Enorm jammer maar tot nu toe had ik hier weinig last van. Tot deze laatste meeting.  Tijdens het standaard ‘hoe gaat het met je ‘ rondje was er 1 meisje die normaal vrij snel het woord nam maar nu enorm lang afwachten om iets te zeggen. Het ging niet goed met haar dat zag ik al aan haar gezegd. Deze stond somber en gespannen.  Toen zij dan toch aan de beurt was om iets te zeggen vertelde zij dat het inderdaad niet goed gaat. Inhoudelijk ga ik hier verder niet op in maar het kwam er op neer dat zij zichzelf voelde afzakken , om hulp heeft gevraagd maar hier enorm lang op moet wachten.

Ik vindt dit enorm lastig. Zelf weet ik uit ervaring dat het enorm moeilijk is om om hulp te vragen. En juist die gene die dat in dit geval wel doet krijgt het niet. Niet snel genoeg in ieder geval. En tuurlijk ik begrijp dat er geen mogelijkheid is om iedereen altijd meteen te helpen. Maar als iemand aangeeft dat het echt niet goed gaat en zij nu hulp nodig heeft. Waarom wordt zij dan niet serieus genomen? Waarom moet zij dan 2 a 3 weken wachten voor iemand haar een luisterend oor kan bieden? In wat voor maatschappij leven wij dan. Er zijn tegenwoordig steeds meer mensen met psychische problemen en de ‘ervaringsdeskundige’ en ‘coaches’ vliegen je op Instagram om de oren. En toch op de momenten dat iemand hulp nodig heeft is het soms zoo enorm moeilijk om dit te krijgen.

Persoonlijk zou ik het liefst iedereen waarmee het niet goed gaat een luisterend oor willen bieden. Maar ik besef me dat dit niet kan. Maar als we nu met zijn alle proberen er wat meer voor elkaar te zijn? Komen we dan niet al een stuk verder ? Ik denk namelijk van wel !

Dus laat ik beginnen 😊 Wil jij een luisterend oor? Voel je je rot en wil je gewoon even iemand die naar je luistert of gaat het juist super goed met je en wil je dat delen? Mail mij dan , ik ben er graag voor je ! Mail me op ; leefvolliefde@hotmail.com (ik zal altijd mijn best doen binnen 24u te antwoorden)

Er zijn een aantal dingen die je beter niet kunt zeggen tegen mensen met psychische klachten. En misschien wel even belangrijk, wat is wel fijn te horen als je psychische klachten hebt?
Ik deel hier mijn eigen ervaringen. Heb je aanvullingen? Laat het dan vooral weten in de comments! #samensterk

Don’ts:

1: Vragen of je, je er niet overheen kunt zetten.
Psychische problemen gaan niet over één nacht ijs. Of je hebt de pech dat je ermee geboren bent, het in de genen zit óf het al jarenlang zelf hebt geprobeerd op te lossen. Er “overheen zetten”, was het maar zo magisch.

2. Met oplossingen komen.
Hoe lief en goed bedoeld ook. Mensen zijn van nature oplossingsgericht, dus ergens is het begrijpelijk. Maar het werkt averechts. De adviezen heb je vaak al geprobeerd. Daarnaast is het niet iets wat van de één op andere dag verdwijnt of beter wordt. Dit ontmoedigt dan juist ook alleen maar.

3. Bagatelliseer de situatie niet.
Het is beter om niet dingen te zeggen als “Morgen weer een nieuwe dag”, “verman jezelf”, “er zijn zoveel leuke dingen in het leven, ga wat leuks doen”. Probeer juist te luisteren naar diegene, toon begrip, neem hem of haar serieus.

4. Neem niets zonder overleg over
Waar ik zelf tegenaan liep is dat mensen, hoe goed bedoeld ook, beslisten wat ik zou moeten gaan doen, of achter mijn rug om dingen beslist hebben voor mij. Hoe zwart en zwaar het soms ook was, ik kon zelf nog wel beslissen of ik links of rechtsom wilde. Keuzes maken was de enige houvast die ik nog leek te hebben.
Overleg dit met jouw vriend/vriendin. Wat vind hij/zij fijn?

Do’s

1. Blijf contact houden
Vaak weten mensen niets te zeggen tegen mensen met mentale problemen. Maar blijf contact houden. Je hoeft niet steeds op de stoep te staan bij diegene. Maar een aantal keren een kaartje sturen is ook al super fijn. Laat weten dat je aan die persoon denkt.
Vraag regelmatig aan de persoon hoe het met hem gaat en laat zien dat je er voor hem bent.

2. Less is more
Uit ervaring weet ik dat juist kleine dingen heel waardevol zijn. Zo kreeg ik, toen ik net thuis kwam te zitten met CPTSS, een geurkaarsje van mijn vriendin “voor de donkere dagen” zei ze.
Inmiddels 3 jaar geleden, maar het heeft me zo goed gedaan dat ik dat nooit meer vergeet.
Net zoals iemand die gewoon even langs komt, maar geen vragenvuur op je af vuurt. Gewoon even ‘er zijn’ is al zo fijn.

3. Blijf checken
Al heb je misschien het idee dat jouw vriend/vriendin zicht afsluit voor de buitenwereld, laat zien dat jij er wel nog steeds bent. Vraag regelmatig hoe het gaat en laat zien dat je er bent. Houdt contact met elkaar.
Check daarnaast of er meer vrienden of vriendinnen zijn waarmee hij/zij contact kan houden. Zo draag jij het niet alleen en blijft het kringetje er.
Heeft jouw vriend/vriendin nog geen professionele hulp? Geef aan dat je die stap eventueel samen kunt zetten. Samen sta je sterk!