Hardlopen is altijd iets geweest wat mij trekt, wat ik héérlijk vind om te doen en wat ik met enige regelmaat stop en ook weer oppak.
Vooralsnog is mijn liefde voor hardlopen groot genoeg om iedere keer weer te beginnen. En áls ik begin, ik het ook wel redelijk lang volhoud. De enige reden dat ik stop, is iedere keer een blessure. Iedere keer komt het er op neer dat ik teveel doe, te intensief sport, te vaak in een week, een té grote ronde maak.

Iedere keer volg ik netjes een schema maar aan het einde van dat schema overdrijf ik iedere keer weer. 5 kan ook wel 10 worden en snel ook.
Dat is waar ik iedere keer de mist in ga. Ik trek het in mijn hoofd héél goed, ik ga er echt lekker op, maar mijn lijf kan het niet bijbenen. Letterlijk. Ik loop letterlijk te hard van stapel.

Hardlopen is tot nu toe iedere keer een weerspiegeling van hoe ik zelf op dat moment in het leven sta. Niet willen voelen, vermijden, gewoon doorgaan.

Deze keer hoop ik dat het anders is. Het begin is in ieder geval wél anders. Gisteren heb ik mijn hardloopkloffie weer uit mijn kast geplukt en mijn hardloopschoenen van zolder gehaald. Ik ben begonnen met wandelen en een klein beetje joggen zodat mijn hartslag wat omhoog ging en ik het warm kreeg. Daarna ben ik gaan rekken en strekken en wandelde ik een klein stukje verder. Op een schelpenpaadje ben ik begonnen met rennen.

In de kliniek heb ik bij PMT geleerd om naar mijn lijf te luisteren tijdens het hardlopen. Hijg ik? Dan ga ik wandelen. Komen er gedachten in mij op als “Ik moet me niet aanstellen, ik ga wel lekker, dus ik kan nog wel even doorzetten” of “Ik moet persé tot daar en daar gaan”, dan gaan wandelen. Ik leerde wat voor signalen mijn lijf en mijn gedachten mij aangeven en mijn lijfelijke grenzen kennen.

Het was fijn. Zo stond ik in verbinding met mezelf, had ik aandacht en compassie voor mezelf én ook aandacht voor mijn omgeving. Ik zag mini-lammetjes in de wei, bloesem aan de bomen en ik zag hoe groen de natuur wordt in korte tijd. Ik fiets wel vaker van a naar b maar dit was me op deze manier nog niet opgevallen.

Eigenlijk precies waar Bernice laatst over schreef de lat lager leggen

Zodra ik de hardloopschoenen wat vaker aangetrokken heb, zal ik jullie ook meenemen in mijn hardloop-proces.



8 thoughts on “Dit is wat hardlopen mij leert

  1. ja Suus, hier zit er nog zo een, kan als ik aan het lopen ben ook niet mijn grenzen vasthouden… meer is beter..Ik ga het straks als ik weer mag jouw manier proberen,,een mens is nooit te oud om te leren hihih..

  2. Wat mooi geschreven en zooo herkenbaar! Ik krijg er ook weer zin van om de loopschoenen te voorschijn te halen, en dan nu ook maar de lat niet te hoog leggen maar genieten

  3. Wat herkenbaar Suus! Ik vind het ook moeilijk om mijn lichamelijke grenzen te accepteren. Ik wil zo veel, maar moet tegelijkertijd met zoveel rekening houden. Ga zo door met mindfull hardlopen! Ik ben fan van mindfull wandelen. Geen muziek, gewoon ik, natuur, vogels, wind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *