Een tijdje geleden kreeg ik van een vriendin een onwijs tof boek: een vegetarisch én glutenvrij kookboek. Ik was hier al een tijdje naar op zoek, maar ik kon geen geschikt boek vinden. Ja, er bestaan meer glutenvrije kookboeken, maar die zijn heel vaak óók koolhydraatarm of paleo-proof of … noem maar op. Maar gelukkig vond zij er eentje.

Ik vind nieuwe boeken altijd ontzettend fijn. Ze ruiken lekker, ze zijn nog helemaal gaaf en alle letters in het boek zijn nog nooit door mij bekeken. Al die letters samen vormen een verhaal -of in dit geval: recepten. Bladerend door het boek zag ik ontzettend mooie foto’s staan. Afbeeldingen van gerechten waarvan mijn hart een beetje warmer wordt. Ik las ingrediënten die niet standaard zijn, maar die ik bijna allemaal wél ken. En als kers op de taart is dit kookboek niet ingedeeld op ontbijt-lunch-diner, maar op alfabetische volgorde van de groente die centraal staat. Immers, van een simpele salade maak je in een handomdraai een maaltijdsalade van.

Echter, er zit ook een grote “maar” aan dit onwijs mooie cadeau. Als ik al die recepten wil uitproberen, dan zal ik meer moeten gaan eten. Ik zal een volwaardiger eetpatroon moeten opbouwen. Rationeel gezien weet ik dat de kans dat ik acuut tien kilo aankom nihil is. Maar gevoelsmatig werkt het anders.

Eigenlijk maakt me dat ook een beetje verdrietig. Want ik houd van koken. Ik kook meestal zonder recept: ik heb een idee in mijn hoofd, ik gooi dat wat ik nodig heb in de pan en het resulteert bijna altijd in dat wat ik in mijn hoofd heb. Die vrijheid vind ik heerlijk, want het geeft me de mogelijkheid om een keer andere groenten te gebruiken. Of een hele andere kruidenmix te maken. (Ja, gewoon zelf maken. Veel lekkerder en goedkoper en daarnaast bevatten bijna alle pakjes&zakjes toch gluten) En ik houd óók van eten. Want ja, dat kan. Ook als je een eetstoornis hebt.

Dit boek kreeg ik op een behoorlijk dubbele dag: de dag waarop ik een jaar vrij was. En misschien, misschien moet ik dit boek maar gewoon zien als een volgende stap. Een stap verder in het leven in vrijheid. Een stap verder terug de maatschappij in. Een stap verder verwijderd van de psychiatrie. Een stap verder in het herstel van mijn eetstoornis.

Eén gedachte over “Mijn nieuwe boek: fijn én moeilijk”

  • Heel mooi, zo’n cadeau, maar ik kan me het dubbele gevoel ook goed voorstellen. Ik hoop voor je dat dit boek misschien juist kan helpen bij het ontwikkelen van een goed eetpatroon.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *